aggelos-x-aggelos

Το Πολυτεχνείο και τα φαντάσματα

2011-11-17T00:01:00.000+02:00

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου θα έρθει αντιμέτωπη με μια πολύ σκληρή πραγματικότητα. Θα δει τα κατάλοιπα εκείνων που πολέμησε να κατέχουν υπουργικές θέσεις και μάλιστα σε μία κυβέρνηση με ψήφο εμπιστοσύνης από 250 βουλευτές. Αυτό από μόνο του είναι λόγος για να ματαιωθεί η πορεία σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Όμως το πρόβλημα δεν είναι εκεί.

Το πρόβλημα ξεκινάει νωρίτερα και από τον Απρίλη του '67. Όταν η νοοτροπία μας επέτρεψε σε μια τέτοια κλίκα ανθρώπων, όχι μόνο να έρθει να μας επιβληθεί, αλλά -πολύ περισσότερο- να μείνει κιόλας για 7 χρόνια. Και αργότερα, αφού είχαμε ξεμπερδέψει πια μ' αυτούς, όταν μας έλειπε αφόρητα. Αυτά τα έχω γράψει και παλιότερα...

Διατρέχοντας λοιπόν τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ο σημαντικός σταθμός δεν είναι το σήμερα και η υπουργοποίηση πρώην στελεχών της ΕΠΕΝ, αλλά η είσοδος του ΛΑΟΣ στη βουλή. Έπρεπε να πάρει υπουργείο ο κ. Βορίδης για να μάθουμε το παρελθόν του; Δεν ξέραμε ποιος ήταν όταν τον ψηφίζαμε για κοινοβουλευτικό μας εκπρόσωπο; Φυσικά και ξέραμε, αλλά μας άρεσε. Μας είχε λείψει βλέπεις το "τάξις, ασφάλεια και ήπιο κλίμα των πολιτών". Και όχι στα κρυφά ή τίποτα τέτοιο· ανοιχτά και φάτσα φόρα. Ούτε 6 μήνες δεν πάνε από πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται".

Αυτή η κυβέρνηση λίγο με απασχολεί. Ούτε πολύ θα κρατήσει, ούτε και εκλεγμένη είναι στο κάτω κάτω. Εκείνο που με ενοχλεί είναι το ότι δεν έχουμε σαν λαός τα δύο μεγάλα προαπαιτούμενα της ελευθερίας: Αρετή και Τόλμη. Και όχι όπως τα χρησιμοποιούν οι ένοπλες δυνάμεις και οι ονειρώξεις κάθε φασιστοειδούς που σχεδόν τα βλέπει τα τανκς στο Σύνταγμα και ερεθίζεται, αλλά με το νόημα που έχει πάρει η έκφραση για τους νοήμονες δημοκράτες ανθρώπους. Γι αυτό πριν κατηγορήσουμε το πολιτικό μας σύστημα, ας κοιτάξουμε πρώτα το διπλανό μας. Είναι έτοιμος να βγει στο δρόμο και να φωνάξει "Ζήτω η επανάστασις".

Και επιμένω. Η πορεία φέτος δεν πρέπει να γίνει. Το φάντασμα που ξόρκισε είναι πάλι εδώ. Βέβαια δεν θε έπρεπε να γίνεται από την αρχή της κοινοβουλευτικής εκπροσωπήσεως του ΛΑΟΣ, αλλά τουλάχιστον τώρα δεν έχει δικαιολογία. Ή αν τελικά γίνει, να γίνει ανάποδα. Από μέσα προς τα έξω. Όπως εκείνο το Νοέμβρη...

(Δημοσιεύτηκε στο Protagon στις 17/11/2011 με τίτλο "Πολυτεχνείο..." και από μένα στο TVXS στις 17/11/2011 με τίτλο "Το Πολυτεχνείο και τα φαντάσματα" και στο Enfo.gr στις 17/11/2011 με τίτλο "Το Πολυτεχνείο και τα φαντάσματα")

Ημέρες ταχύτατης ακινησίας

2011-11-05T21:07:00.001+02:00

Έχει προχωρήσει άραγε καθόλου το ημερολόγιο; Έχει αλλάξει ο μήνας; Γιατί έχω την εντύπωση ότι ζω σε μια υπερδιεσταλμένη μέρα του τελευταίου δεκαημέρου του Οκτώβρη; Γιατί μοιάζουν τα δευτερόλεπτα μεγάλα σαν ώρες; Και γιατί αυτές οι ώρες δεν φέρνουν καμιά εξέλιξη;

Από την ημέρα της απόφασης για την περικοπή του χρέους έχουμε κολλήσει σε μια οθόνη παρακολουθώντας "καταιγιστικές εξελίξεις" οι οποίες δεν οδηγούν απολύτως πουθενά. Επεισόδια στις παρελάσεις, προκήρυξη δημοψηφίσματος, αναστολή της απόφασης περικοπής, αναστολή του δημοψηφίσματος, ψήφος εμπιστοσύνης -αρχικά τραγικά αμφίβολη, στη συνέχεια σχεδόν βέβαιη, τελικά απόλυτα επιτυχημένη-, παραίτηση του πρωθυπουργού, διακομματική κυβέρνηση, υπαναχώρηση της παραίτησης, αντίδραση της αντιπολίτευσης, ναυάγιο της συγκυβέρνησης... Λόγια, λόγια, κι άλλα λόγια, ανακοινώσεις, εξαγγελίες, αναλύσεις επί αναλύσεων και, ουσιαστικά, εξέλιξη μηδέν.

Τρεις συνεχόμενες μέρες η τηλεόραση δείχνει ένα συνεχές δελτίο ειδήσεων με διαλείμματα άλλων εκπομπών -σε λίγο θα λέμε "έλα να δεις, έχει έκτακτο σήριαλ". Δημοσιογράφοι κρεμασμένοι από πολιτικά στόματα περιμένοντας τη μεγάλη είδηση που θα κάνει την ιστορία να προχωρήσει. Και η δήλωση δεν έρχεται. Ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση, ολόκληρος ο κόσμος μας παρακολουθεί και εμείς, λες και θέλαμε απεγνωσμένα να έχουμε τόσα βλέμματα πάνω μας, να μην κάνουμε τίποτα. Λες και απολαμβάνουμε την εις βάρους μας ηδονοβλεψία και συνεχίζουμε με πρωτοφανή επιδειξιμανία, να επιδεικνύουμε την αχρηστία μας. Ένας οργασμός ακινησίας.

Δεν ξέρω τι είναι ικανοί να κάνουν οι πολιτικοί μας και τι δεν είναι· και αν πρέπει να υποθέσω θα έλεγα ότι είναι ικανοί μάλλον για πολύ λίγα. Αλλά ξέρω ένα πράγμα. Ότι δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για την εξέλιξη της ιστορίας. Και μετά από όλα αυτά που μας έχουν κάνει τελευταία, θα έπρεπε να έχουν ως πρώτο τους μέλημα, τουλάχιστον να μας έχουν ήρεμους. Δεν το κάνουν. Καλώς. Ας μην ξεχνάνε όμως ότι έρχονται ημερομηνίες οι οποίες στο μυαλό μας είναι ταυτισμένες με αγριότητες. Και μπορεί να αποφασίσουμε να γράψουμε την επόμενη σελίδα της ιστορίας χωρίς αυτούς στην επικεφαλίδα. Και για να καταλάβουν πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση, αυτές οι γραμμές γράφονται από κάποιον που δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε επεισόδια.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου και η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου θα έπρεπε να τους αγχώνουν περισσότερο. Γιατί η ιστορία θα προχωρήσει. Είτε με αυτούς είτε χωρίς.

Ναι ή όχι; Ουγκ!

2011-10-31T23:03:00.000+02:00

Θα κάνουμε λέει δημοψήφισμα για το αν θέλουμε το νέο δάνειο. Λέω να το σχολιάσω λίγο αυτό· ίσως όχι όσο κόσμια σχολιάζω συνήθως όμως. Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το 2009 ψηφίσαμε τον ΓΑΠ για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν το "λεφτά υπάρχουν" και ο δεύτερος ότι αποκλείεται να υπάρχει κάποιος πιο άχρηστος από το χοντρό που ήταν τότε πάνω. Και στα δύο την πατήσαμε. Στο πρώτο γιατί δεν ρωτήσαμε πού είναι τα λεφτά και στο δεύτερο γιατί τελικά υπάρχει και πιο άχρηστος από το χοντρό -για να μην αναφέρω ότι διώξαμε τον ένα χοντρό για να βάλουμε στη θέση του δύο χοντρούς. Έτσι μπήκαμε στο μνημόνιο για να βρούμε τα λεφτά που, υπήρχαν μεν, αλλά όχι κάπου από όπου θα θέλαμε να τα πάρουμε. Και δεν θέλαμε να τα πάρουμε ακριβώς γιατί φανταζόμασταν τι θα επακολουθούσε. Τελικά η πραγματικότητα ξεπέρασε κατά πολύ τη φαντασία μας με αποτέλεσμα να έχουμε όλα αυτά τα θλιβερά που έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Εδώ όμως θα κάνω μια παρένθεση.

Έχουμε ακούσει όλοι την ατάκα ότι σε περιόδους κρίσης η Έλληνες γίνονται μια γροθιά. Αυτό μέχρι πριν λίγο καιρό, δεν απείχε απλώς από την πραγματικότητα, ήταν έτη φωτός μακριά. Αντιθέτως, οι διαφορές μας είχαν οξυνθεί σε βαθμό εμφυλίου. Αυτό όμως είναι μάλλον το πρώτο βήμα πριν την πολυπόθητη γροθιά, γιατί η ένωση τελικά επήλθε. Και, παρότι δεν θέλει κανείς τους να το παραδεχτεί, τα επεισόδια στις παρελάσεις δεν είχαν κανένα ίχνος διχασμού όπως οι περισσότεροι έσπευσαν να δηλώσουν. Τουναντίον στις παρελάσεις βρέθηκαν μαζί ακροδεξιοί, ακροαριστεροί, συνδικαλιστές, μαθητές, αγανακτισμένοι και όποιος άλλος έτυχε να είναι εκεί και ήταν όλοι ενωμένοι απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Κλείνω την παρένθεση και έρχομαι στο σήμερα. Σήμερα λοιπόν ο πρωθυπουργός μας είπε ότι για να μην υπάρχει διχασμός, θα πάμε σε δημοψήφισμα. Μα δεν καταλαβαίνει ότι αυτό από μόνο του δημιουργεί το διχασμό; Ποιος να το φανταζόταν ότι μετά το δημοψήφισμα για το αν θέλουμε βασιλευόμενη ή αβασίλευτη δημοκρατία θα κάναμε ένα για το αν θέλουμε ή όχι ένα δάνειο. Να μας ρωτάγατε κύριοι όταν παίρνατε τα δάνεια για τα οποία φτάσαμε εκεί που φτάσαμε πριν δύο χρόνια. Να μας ρωτάγατε αν θέλουμε να μπούμε στο ΔΝΤ. Όχι να μας ρωτάτε αν θέλουμε ένα δάνειο που ουσιαστικά είναι χαρισμένα λεφτά, αφού συνοδεύεται και από ένα κούρεμα σχεδόν ίσης αξίας με τα δανεικά.

Το πρόβλημά του όμως δεν είναι να τηρηθούν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Το πρόβλημά του είναι να μη χάσει την καρέκλα. Γιατί αν πάει σε εκλογές δεν υπάρχει περίπτωση να τις κερδίσει. Οπότε βάζει σαν δίλημμα ένα ανύπαρκτο θέμα για να το χρησιμοποιήσει σαν φρεσκάρισμα της προ διετίας εκλογικής του νίκης. Και δεν σκέφτεται ο αθεόφοβος ότι μπορεί και να ψηφίσουμε όχι μόνο και μόνο για να φύγει!

Αυτό το τελευταίο είναι και το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου. Δεν συνηθίζω να γράφω εν θερμώ, συνήθως το αφήνω να καταλαγιάσει μέσα μου, διαβάζω αρκετά πράγματα και μετά διαμορφώνω άποψη. Αυτό όμως μου φάνηκε τραγικά προκλητικό. Να βάζει σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας και το ίδιο το ευρώ, μόνο και μόνο για να παραμείνει στην εξουσία άλλα δύο χρόνια. Τουλάχιστον ο χοντρός, όταν είδε τα δύσκολα, το έβαλε στα πόδια. Ας κάνει το ίδιο και αυτός· είναι και αδύνατος θα τρέξει πιο γρήγορα.

Για να μην παρεξηγούμαι: Δεν υποστηρίζω ότι με τις εκλογές θα έρθει κανένας καλύτερος. Και αυτό είναι μάλλον το πιο τραγικό από όσα μας συμβαίνουν. Αλλά ας υποθέσουμε ότι έχει αγνές προθέσεις και όντως το πρόβλημά του είναι να αποφευχθεί ένας διχασμός. Τι σκατά να πάω να ψηφίσω, για ένα δάνειο η σύμβασή του οποίου είναι πάνω από 200 σελίδες; Ναι ή όχι; Ουγκ!

Περιμένοντας τους τροϊκανούς

2011-10-01T00:17:00.001+03:00

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι τροϊκανοί να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;

Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι τροϊκανοι θα φθάσουν σήμερα.

Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;

Οι τροϊκανοι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,

και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη

στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι τροϊκανοι θα φθάσουν σήμερα.

Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί

τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε

για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί

τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν

σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·

γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,

και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·

γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια

μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι τροϊκανοι θα φθάσουν σήμερα·

και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους τροϊκανους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα

να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι τροϊκανοι θα φθάσουν σήμερα·

κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία

κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι τροίκανοι δεν ήλθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,

και είπανε πως τροϊκανοι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τροϊκανούς.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Όμως, αλήθεια, ήσαν;

Θα το μάθουμε όταν δεν εκταμιευθεί κάποια δόση...

Η νοοτροπία μας ως αίτιο της κρίσης

2011-09-11T03:42:00.000+03:00

Διάβασα πρόσφατα μια συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου, τον οποίο παρεμπιπτόντως θεωρώ έναν από τους πιο σοφούς Έλληνες, και μια παράγραφος με έκανε να καταλάβω πολλά πράγματα για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Αντιγράφω από το άρθρο, το οποίο αξίζει να διαβάσει κανείς ολόκληρο.

«Εξωτερικά είναι δηµοσιονοµική κρίση, αλλά κατά βάθος πρόκειται για κρίση σχέσεων κοινωνίας - κράτους, ενώ διεθνώς είναι χρηµατοπιστωτικές οι κρίσεις. Από το 1821 η ελληνική κοινωνία δεν έχει οµαλές σχέσεις µε το κράτος. ∆εν αποδεχθήκαµε ποτέ την έννοια του κράτους, είµαστε σταθερά προσηλωµένοι στην οικογένεια, στην εντοπιότητα, στη συντεχνία. Χρησιµοποιήσαµε το κράτος, που είναι ο πολιτικός εγγυητής της κοινωνικής συνοχής και όχι ο µπαµπούλας, µε έναν τρόπο αθέµιτο και παραπλανητικό. Το θέλαµε σαν βιτρίνα για να µας δίνουν δάνεια οι ξένοι, ενώ ταυτόχρονα οι Μαυροµιχαλαίοι έφτιαχναν τελωνεία για να εισπράττουν αυτοί τους φόρους. Οι δεσµοί αίµατος και τόπου είναι για τον Έλληνα πάνω από τους θεσµούς και το κράτος. Αυτή είναι η µόνιµη βάση της κρίσεως στην ελληνική κοινωνία. Εξ ου και ύψιστη έκφραση της αντιθέσεως κράτους - κοινωνίας είναι η φοροδιαφυγή. Είναι βαθύτερες νοοτροπίες που εµποδίζουν την αποδοχή του άγνωστου “άλλου”. Εδώ θα βοηθούσε πολύ µια σωστή παιδεία».

Με τη χαρακτηριστική απλότητα των ανθρώπων που πραγματικά έχουν κάτι να πουν, ο Ράμφος σε μία μόνο παράγραφο περιέγραψε την κοινωνική μας πρακτική εδώ και 190 χρόνια. Το βασικό δομικό στοιχείο της κοινωνίας μας είναι η εξυπηρέτηση των ημετέρων· τα αξιώματα κερδίζονται με υποσχέσεις και διατηρούνται με την τήρησή τους· η διεκδίκηση ενός αξιώματος γίνεται με μόνο σκοπό να προωθηθούν τα δικά μας συμφέροντα. Ειδικά το τελευταίο, μοιάζει ανατριχιαστικά φυσιολογικό. Για να μην ψάξουμε για τις βυζαντινές καταβολές της λέξης "ημέτεροι", η χρήση της οποίας γίνεται με τρόπο απαράλλαχτο σήμερα.

Έτσι, στη συνείδηση των ανθρώπων αυτού του κοινωνικού συνόλου, η φοροδιαφυγή είναι τουλάχιστον θεμιτή αν όχι επιβεβλημένη. Ακόμα και αγνές προθέσεις να έχει ο νομοθέτης, η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση στο θυμικό του πολίτη δεν θα τον αφήσει να το δει. Η γνώση του πώς θα έπραττε ο ίδιος κάνει αυτόματη την αναγωγή στο σύνολο, με αποτέλεσμα μια αλυσιδωτή διαδικασία. Τα φόροι πάνε στις τσέπες των λίγων οπότε δεν τους πληρώνω, οι νόμοι εξυπηρετούν αυτούς που τους βάζουν οπότε δεν τους τηρώ, τα περιουσιακά στοιχεία του καθενός είναι προϊόντα ανομίας οπότε θέλω και εγώ!

Όμως, όπως πολύ σωστά τιτλοφορείται το άρθρο, "με τα μυαλά που φτάσαμε στην κρίση δεν μπορούμε να βγούμε από αυτή". Και δυστυχώς αυτά τα μυαλά κουβαλάμε ακόμα, κρίνοντας από τα γεγονότα που συνέβησαν χτες το βράδυ στη ΔΕΘ, με τις 6 -αν δεν κάνω λάθος- διαφορετικές πορείες. Οι οποίες βέβαια, μπορεί να κατέληξαν σε μία αλλά αν το ψάξουμε βαθύτερα θα δούμε ότι ο καθένας ενδιαφέρονταν αποκλειστικά για την πάρτη του, αλλιώς θα μπορούσαν να είναι όλοι μαζί υπό τη σκέπη των αγανακτισμένων -που ποιος δεν είναι. Όλοι όμως θεώρησαν ότι τα δικά τους συμφέροντα πρέπει να προωθηθούν ξεχωριστά, κάνοντας τελικά τους αγανακτισμένους να δείχνουν απλά άστεγοι κάποιας συντεχνίας.

Και αν αυτό είναι υπερβολικό και όντως όλοι θέλουμε ένα κοινωνικό κράτος πρώτα και μετά την προστασία του κλάδου μας, μένει να αιωρείται η απορία για το πού ήταν οι υπόλοιποι πληγέντες της κρίσης. Πού ήταν ας πούμε οι ιδιοκτήτες φορτηγών, που πέρσι τέτοια εποχή είχαν παραλύσει ολόκληρο τον εμπορικό κόσμο της Ελλάδας με το θέμα του ανοίγματος του επαγγέλματός τους; Το ότι έκλεισε το θέμα τους σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουν να αγωνίζονται; Ή ακόμα πού ήταν οι μηχανικοί και οι όποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες πρόκειται να θιγούν στο εγγύς μέλλον; Αν δεν μας πειράξει κάποιος άμεσα, δεν έχουμε κανένα λόγο να διαμαρτυρόμαστε για την κατάσταση;

Οι νοοτροπίες που εμποδίζουν την αποδοχή του άγνωστου "άλλου", θα πρέπει άμεσα και οριστικά να γίνουν παρελθόν. Δεν έχουμε αυτή την παιδεία και θα μας είναι πολύ δύσκολο να την αποκτήσουμε, αλλά πρέπει να βρούμε τον τρόπο ώστε να εξελιχθούμε κοινωνικά και πολιτικά και η Ελλάδα να γίνει πλέον χώρα και όχι πολλά μαζεμένα χωριά.

Υ.Γ. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που δεν είδα κανέναν να σχολιάζει αυτή την αστειότητα με την πορεία των φιλάθλων του Ηρακλή. Φαίνεται ότι η προστασία των συμφερόντων των όποιων κοινωνικών υποσυνόλων είναι τόσο βαθιά χαραγμένη στο συλλογικό μας ασυνείδητο, που ξεπερνάει την ιεράρχηση σημαντικότητας.

(Δημοσιεύτηκε στο Protagon στις 16/9/2011 με τίτλο "Η νοοτροπία μας ως αίτιο της κρίσης")

Οι αγανακτισμένοι επέστρεψαν, οι στόχοι;

2011-09-07T02:02:00.000+03:00

Το Σάββατο που πέρασε οι αγανακτισμένοι έκαναν δυναμικό come back στην πλατεία Συντάγματος, γεγονός που πέρασε στα πολύ ψιλά των ειδήσεων. Από τις λίγες πληροφορίες που βρήκα -κυρίως από το internet- μαζί τους επέστρεψαν και κάποιες ομάδες αντεξουσιαστών μαζί με κάποιες ακροδεξιών οι οποίοι πλακώθηκαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να επέμβει η αστυνομία και να διαλυθούν όλοι. Αυτό είναι καλό σημάδι. Το ότι πρέπει να προκληθούν επεισόδια για να πρέπει να επέμβει η αστυνομία, δείχνει ότι έχουν αρχίσει να πετυχαίνουν μέρος του στόχου τους. Ποιος είναι όμως ο απώτερος σκοπός του κινήματος; Ή καλύτερα, υπάρχει απώτερος σκοπός;

Τα γεγονότα μέχρι τώρα δείχνουν ότι δεν υπάρχει. Αλλά και πέρα από τα γεγονότα, ακόμα και οι ίδιοι -τουλάχιστον αυτοί με τους οποίους μίλησα εγώ στις αρχές- παραδέχονταν ότι αυτό που τους βγάζει στο δρόμο δεν είναι άλλο από την ίδια την αγανάκτηση. Λόγος καθόλου ευκαταφρόνητος βέβαια, αλλά όχι αρκετός για μένα, παρότι πήγα μερικές φορές.

Η ένστασή μου από την αρχή ήταν ότι για να βγούμε και να επιμείνουμε δεν αρκεί απλά να μην αντέχουμε άλλο, αλλά και να έχουμε να προτείνουμε κάτι. Όταν διαμαρτύρομαι για μια αδικία που έχω υποστεί, αισιοδοξώ ότι κάποια στιγμή θα πείσω κάποιον να με ρωτήσει τι θέλω και φωνάζω. Σε εκείνο το σημείο θέλω να έχω μια συγκεκριμένη πρόταση για το τι θέλω. Το γεγονός ότι απλά απηύδησα δεν μου αρκεί για να ξεκινήσω διαμαρτυρία. Επίσης είχα επισημάνει τον κίνδυνο του καπελώματος από διάφορες ομάδες, καλοπροαίρετων ή μη, που πιθανών θα είχαν σκεφτεί μια λύση αλλά δεν είχαν βρει τρόπο να την διαδώσουν. Και δυστυχώς το έχω δει να συμβαίνει σε διάφορα εναλλακτικά μέσα που και καλά κόπτονται για την πλήρη και ουσιαστική κάλυψη των γεγονότων, οι οποίοι περνάνε θέσεις εν ονόματι όλων των παρευρισκομένων τύπου "είμαστε εδώ για να σταματήσουμε τα καρτέλ και τα μονοπώλια" ή "όλοι εδώ θέλουμε εφαρμογή άμεσης δημοκρατίας" και διάφορα άλλα. Τονίζω ότι μιλάνε εξ ονόματος όλων.

Το θέμα μου όμως εμένα είναι γιατί δεν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος ή πρόταση. Γιατί η γενιά μου -συν πλην 15 χρόνια, από 20 έως 50- δεν έχει τίποτα να προτείνει πάνω στο θέμα που της θάβει το μέλλον και περιορίζεται μόνο στην έκφραση της αγανάκτησης;

Η απάντηση μάλλον κρύβεται στο πρόσφατο παρελθόν μας. Είμαστε η γενιά που, περισσότερο από κάθε άλλη, δήλωνε ανερυθρίαστα απολιτίκ. Είμαστε η γενιά που θεωρούσε απίστευτα βαρετή την ανάγνωση των εφημερίδων, που έχει διαβάσει τη λιγότερη ιστορία, που δεν έχει καμία επαφή με φιλοσοφία και πολιτικές ιδεολογίες, είμαστε η γενιά που δεν ψήφιζε στις εκλογές. Και με το δίκιο μας. Οι εκλογές ποτέ δεν άλλαξαν τίποτα στα χρόνια που ζήσαμε, οι ιδεολογίες είχαν πεθάνει με τελευταία την πιο ρομαντική και καλλιτεχνική, η φιλοσοφία και μαζί της η πολιτική γενικότερα δεν είχε πια αξιόλογους θεράποντες για να μας εμπνεύσουν, την ιστορία είχε φροντίσει το σχολικό μας παρελθόν να μας την κάνει αφόρητη και οι εφημερίδες ήταν όντως βαρετές. Σε τι άλλο παρά απολιτίκ, θα μπορούσαμε να εξελιχθούμε;

Να όμως που ήρθε η στιγμή που βρίσκουμε μπροστά μας όσα δεν είχαμε ποτέ σκεφτεί. Ζούσαμε με την απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα χρειαστεί να εμπλακούμε σε αγώνες αλλά ακόμα και αν θα χρειάζονταν ποτέ, πιστεύαμε ότι το να φωνάξουμε στο πεζοδρόμιο θα ήταν το μόνο που θα είχαμε να κάνουμε. Έτσι μας είχαν εκπαιδεύσει τα δελτία ειδήσεων με τις κινητοποιήσεις των εκάστοτε απεργών που προέβαλαν. Δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ όμως ότι θα έπρεπε να βρούμε μόνοι μας τα συνθήματα, πόσο μάλλον ότι θα έπρεπε να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο και να κάνουμε προτάσεις.

Πρέπει λοιπόν οι αγανακτισμένοι να σταματήσουν; Η γνώμη μου είναι πως όχι. Ακόμα και αν δεν έχουν τι να πουν, ακόμα και αν δεν πετύχουν τίποτα, πρέπει να συνεχίσουν μέχρις εσχάτων. Είναι μάλλον απίθανο να πετύχουν τίποτα σοβαρό επί του προκειμένου αλλά είναι η πρώτη τους άσκηση στη δημοκρατία. Η γενιά μου -σαφώς συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου μέσα σε ότι έχει να κάνει με ένδεια πολιτικής σκέψης- είναι σαν το μωρό που κάνει τα πρώτα του βήματα. Είναι και ασταθή και χωρίς προορισμό. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει να περπατάει; Αντιθέτως! Πρέπει να συνεχίσουμε, να σπάσουμε τα μούτρα μας και μετά να αναλογιστούμε τι λάθος έχουμε κάνει και να το διορθώσουμε. Είναι η μόνη μας ευκαιρία να αποσυσχετίσουμε τη λέξη "πολιτική" από τη λέξη "κόμματα". Και αν όχι η μόνη, τουλάχιστον η πρώτη. Και ακόμα και αν δεν τα καταφέρουμε -για κάποιους ίσως είναι πολύ αργά- τουλάχιστον η επόμενες γενιές θα έχουν μια υποτυπώδη πεπατημένη για να μην κάνουν το δικό μας λάθος.

Σαφώς και πρέπει να μείνουν στο δρόμο οι αγανακτισμένοι. Απλώς πρέπει γυρνώντας σπίτι να ανοίγουν κανένα βιβλίο και όχι τηλεόραση.

(Δημοσιεύτηκε στο Protagon στις 20/9/2011 με τίτλο ""Αγανακτισμένοι" + στόχοι")

TVholic

2011-09-03T01:38:00.000+03:00

Δεν έχω τι να γράψω;

Ή δεν μπορώ να το γράψω;

Νόμιζα ότι συμβαίνει το πρώτο. Αλλά τελικά είναι σίγουρα το δεύτερο. Βλέπεις η οικονομική κρίση μου έπεσε λίγο βαριά και, σε αντίθεση με τους μεγάλους πνευματικούς ανθρώπους παγκοσμίως, εγώ χρειάζομαι ισορροπία για να είμαι παραγωγικός.

Μία φίλη όμως από τα παλιά -δεν ξέρω αν θέλει να την αναφέρω, θα πω μόνο ότι είναι blogοφίλη και ότι τη διάβαζα συχνά- μου έδωσε και θέμα και ώθηση για ένα come back. Και το θέμα, σε πρώτο επίπεδο, είναι η τηλεόραση.

Η τηλεόραση έχει την τιμητική της αυτή την περίοδο. Και σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και γενικώς φαντάζομαι, αφού όποτε έχω βγει από το σπίτι οι δρόμοι είναι τελείως άδειοι. Που να πάει ο κόσμος, αφού κανείς δεν δουλεύει. Μαζί με τις γριές και τις νοικοκυρές λοιπόν, ακόμα ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι έχουμε στηθεί μπροστά στο γυάλινο έξω κόσμο μας.

Όχι, δεν θα πέσω στην παγίδα να την πω χαζοκούτι. Χαζοκούτι ήταν κάποτε· που είχαμε ζωή. Τώρα είναι τσάμπα μαστούρα. Σου μουδιάζει τόσο πολύ το μυαλό που δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς κανένα πρόβλημα που σε απασχολεί. Θα ήταν η πιο παραγωγική περίοδος για τη διαφημιστική βιομηχανία αν οι αποδέκτες των μηνυμάτων είχαν και λεφτά να αγοράσουν. Εγώ θα επένδυα σε μελλοντικά ανάγκες.

Δεν ξέρω αν έγινε σαφές από τα μέχρι τούδε λεχθέντα, αλλά παλιά ούτε που την άνοιγα. Σε σημείο να μην μπορώ να σταθώ σε συζήτηση ως ο πλέον άσχετος. Οπότε ως παρθένος οργανισμός, φαντάζεστε πόσο πολύ μου έχει νερουλιάσει το μυαλό. Και εντελώς ανέξοδα. Έτσι και καταργηθεί η εισφορά στην ΕΡΤ από το λογαριασμό της ΔΕΗ θα θεωρήσω ότι τους κλέβω.

Έτσι ο καιρός κυλάει πιο υποφερτά. Αφού στείλω όσα βιογραφικά μπορέσω με το που ξυπνήσω -για να είμαι ακόμα απ' τον ύπνο και να μη σκέφτομαι ότι δεν πρόκειται να με πάρουν τηλέφωνο και στεναχωριέμαι- το βλέμμα μένει καρφωμένο σε μια ομίχλη που ματώνει την καρδιά -γεια σου Γιάννη Αγγελάκα. Και στην περίπτωση που με πιάσει η τάση για αναζήτηση, θα ψάξω πότε γυρίστηκε αυτό που βλέπω, πότε γεννήθηκε ο πρωταγωνιστής, ποια σχολή τελείωσε, θα το εντάξω όλο αυτό σε ένα ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο και πάει η στιγμή πέρασε. Κάποια στιγμή θα νυστάξω, και αύριο φτου και απ' την αρχή.

Τελικά είμαι άνθρωπος των καταχρήσεων...

Χρόνια πολλά blogάκι μου 5 ...και αντίο

2011-03-27T23:59:00.001+03:00

Ύστερα από 5 χρόνια, 137 άρθρα (μαζί με αυτό) και 10 κενούς μήνες, λέω να κάνω ένα διάλειμμα. Το γράψιμο δεν είναι στις προτεραιότητές μου αυτή τη στιγμή. Κάποια στιγμή μπορεί να επιστρέψω. Προς το παρόν σας χαιρετώ και ελπίζω να τα ξαναπούμε υπό άλλες συνθήκες, πιο ευνοϊκές.

Adiós!

Κενό 10

2011-02-28T23:59:00.001+02:00

Γκρρρ...

Κενό 9

2011-01-31T23:59:00.001+02:00

Ουφφφ...

Κενό 8

2010-12-31T23:59:00.001+02:00

Μπρρρ...

Αλήθεια άραγε αξίζει;

2010-11-11T00:02:00.000+02:00

Να και ένα τραγούδι που δεν εκθειάζει το μεγαλείο της τρέλας που, συνήθως, παράγει εκείνες τις πρωτοπόρες, τις τόσο γοητευτικές καθώς και ανεπανάληπτα μοναδικές φυσιογνωμίες. Εδώ οι τρελοί στήνονται στον τοίχο και καλούνται να αντιμετωπίσουν το ερώτημα: "Πόση από την τρέλα σου μπορείς να θυσιάσεις, για αυτή την άσβεστη ανάγκη που έχουμε όλοι μας, για μια ολόδική μας αγκαλιά";

Και αυτό για ζέσταμα! Γιατί τα ερωτήματα είναι τόσα πολλά που, ίσως και να αποκαλύπτουν ολόκληρο το μυστικό της δυστυχίας. "Πόσο καλά θα τα πας αν μείνεις μόνος σου"; "Θα αντέξεις"; "Είσαι τρελός ή το παίζεις";

Και συνεχίζοντας με τη λάμπα κατάματα, "Πόσους είσαι διατεθειμένος να πάρεις στο λαιμό σου"; "Πόσα ψέματα θα πεις για αυτά που σκοπεύεις να αλλάξεις"; "Πόσους θα πληγώσεις και πόσο θα σε νοιάξει";

Είναι και άλλα, αλλά ας βρει και ο καθένας τα δικά του. Η ποίηση έχει πολλές αναγνώσεις, μοναδικές για τον καθένα μας.

Και για σένα που ταυτίστηκες με τον τρελό, μια ερώτηση από μένα: "Τρελός ή δειλός";

Δεν έχω απάντηση. Εκτός από...

Υ.Γ. Από σήμερα ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός...

Brink them back

2010-10-25T20:57:00.005+03:00

Ψιλοχάθηκα πάλι... Έτσι είναι η ζωή. Η δικιά μου τουλάχιστον. Το αγαπάω όσο λίγα πράγματα το blogάκι μου, αλλά δεν θα μου γίνει και ταγάρι άμα δεν έχω όρεξη για γράψιμο. Μου έτυχαν και μερικές στραβές, αλλά θα σας τις πω άλλη φορά.

Προς το παρόν απλά θα βγάλω το banner του Brink them back από εκεί που το είχα και θα σας παροτρύνω να υπογράψετε μέσα από αυτό το post. Από την αρχή με ενοχλούσε που δεν ήταν καθόλου διακριτικό, αλλά το να μη δουλεύει κιόλας πάει πολύ.

Τα λέμε αργότερα. Μάλλον χρειάζομαι λίγο χρόνο ακόμα για την προσαρμογή μου στις νέες συνθήκες (μη το ψάχνεις περισσότερο). Ίσως και όχι...

Υ.Γ. Αν κάποιος οδηγηθεί στο να ψηφίσει μέσω αυτού του post, ας αφήσει και ένα σχόλιο· έτσι, για να δούμε και τη συνεισφορά του blog στο όλο θέμα.

Κενό 7

2010-09-30T23:59:00.001+03:00

Μπλιαχ...

Κενό 6

2010-08-31T23:59:00.002+03:00

Ωωωωωωωχχχχχ...

Θα 'θελα

2010-07-30T18:39:00.001+03:00

Θα 'θελα να 'χα λόγια να περιγράψω αυτόν τον άντρα, το ήθος του, την τόλμη και τη λογική του, την παραγωγικότητα αλλά και την αποτελεσματικότητά του,

Θα 'θελα να 'βρισκα όμορφες εκφράσεις και ταιριαστές λέξεις, που να μπορούν να αποδώσουν το κύρος και το μεγαλείο που τον διέπουν,

Θα 'θελα να μπορώ με ένα κείμενό μου, να περιγράψω τον αδογμάτιστο χαρακτήρα του και τις ρηξικέλευθες και τόσο παραγωγικές ιδέες του, που τόσο ανάγκη έχουμε,

Θα 'θελα, γράφοντας, να σας παρουσιάσω το έργο του, με το οποίο κατάφερε να ξεπεράσει την οπισθοδρόμηση του κάθε λογής -ισμού που μας ταλαιπωρεί αιώνες,

Θα 'θελα να 'γραφα μέρες, βδομάδες γι αυτόν τον άντρα, που σαν κι αυτόν έπρεπε όλοι μας να ήμασταν ή έστω στο εν δέκατο -πάλι μπροστά θα είχαμε πάει,

Θα 'θελα να 'βρισκα τον τρόπο να τα πω όλα αυτά,

Θα ΄θελα να 'βρισκα κι αυτόν, θα 'θελα να υπήρχε...

Ενεργός πολίτης

2010-06-25T15:27:00.002+03:00

Το πρωί είσαι στο γραφείο, στη δουλειά γενικότερα, πηγαίνεις από δω, τρέχεις από κει, βγαίνεις για έξω δουλειές, μιλάς στο κινητό ενώ προσπαθείς να παρκάρεις εκεί που μόλις άδειασε μια θέση, ο από πίσω κορνάρει γιατί αργείς, εσύ σκέφτεσαι την τράπεζα που θα την προλάβεις αφού βρήκες να παρκάρεις απέξω οπότε άστονε τον καραγκιόζη να φωνάζει, το κινητό κάνει διακοπές, το κλείνεις και λες θα πάρω από μέσα στην ουρά... Ουφ, ίδρωσα και με έπιασε μια υποψία πανικού. Μπήκες στο κλίμα, να μη συνεχίσω. Είναι απλά αλλά μια μέρα της αγχωτικής καθημερινότητας.

Μπαίνεις στην τράπεζα και προσπαθείς να ξαναπάρεις, αλλά μέσα δεν έχει καθόλου σήμα. Το σηκώνεις ψηλά, το πας δεξιά - αριστερά μπας και, αλλά δε... Κάπου εμφανίζεται μια γραμμούλα, αμέσως ξαναχάνεται· καμία τύχη. Λες στον από πίσω (παντού υπάρχει ένας από πίσω) να σου κρατήσει τη θέση, βγαίνεις έξω, ξαναπαίρνεις, μιλάς με διακοπές, κάνεις κάτι βήματα μπρος - πίσω, τελικά λες θα πάρεις από το γραφείο μόλις επιστρέψεις, βλέπεις ότι έμεινε ένα άτομο μπροστά, χιμάς μέσα, ο πίσω στραβώνει γιατί πίστευε ότι θα αργήσεις λίγο ακόμα και θα σου φάει τη θέση, του λες ένα πεταχτό ευχαριστώ, αυτός με ένα χαμόγελο, που στην πραγματικότητα είναι για να δείξει δόντια, αναμασάει ένα παρακαλώ με λίγο δε γαμιέσαι, κάνεις τη δουλειά σου και βουρ για το γραφείο.

Στο δρόμο προσπαθείς να ξαναπάρεις τώρα που άλλαξες περιοχή και έχεις καλύτερο σήμα και αρχίζεις επιτέλους να μιλάς κανονικά, αλλά σε κάποια στιγμή περνάς κάτω από μια γέφυρα και αντίο κλήση. Τα παίρνεις στο κρανίο, το πετάς στο κάθισμα του συνοδηγού βρίζοντας την τεχνολογία μου μέσα και κάποτε φτάνεις επιτέλους στο γραφείο, όπου επιτέλους ολοκληρώνεις αυτή την πολύπαθη κουβέντα και χαλαρώνεις.

Μερικές ώρες αργότερα έρχεται ένας συνάδελφος για κουτσομπολιό στο διάλειμμα και πιάνετε την κουβέντα για τα κινητά που έχουν σήμα όποτε το θυμούνται, και για το με ποιες περιοχές έχει προηγούμενα η κάθε εταιρεία. Η μία δεν πιάνει στην Αγίου Μελετίου, η άλλη στη μισή Αλεξάνδρας, η τρίτη έχει το καλύτερο σήμα στις περισσότερες περιοχές, κλπ. Καπάκι από μια ανοιχτή τηλεόραση, ακούγεται ένα σποτάκι που στοχεύει καθαρά στον ευαίσθητο τομέα το σήματος, που ξέρει ότι σε ενδιαφέρει κάργα και σου λέει για σήμα καμπάνα ανάμεσα από σαμπουάν για τα μαλλιά και κουτζ γιου μπι λοβ. Παρακαλάς μέσα σου να είναι αλήθεια και παίρνεις την απόφαση· σε δύο μήνες που λήγει το συμβόλαιό σου θα πας εκεί.

Το απόγευμα γυρνάς στο σπίτι και εκεί που παίζεις με τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, έρχεται μια κυρία γνωστή από τη γειτονιά και σου δίνει ένα χαρτί που λέει "Όχι στις κεραίες του θανάτου, για μας και τα παιδιά μας" και σου λέει να έρθεις το Σάββατο το απόγευμα στη συνέλευση "Ενεργών Πολιτών" της περιοχής σου για να αποφασίσετε τι θα κάνετε με τις κεραίες που σας έχουν βάλει γύρω γύρω και απειλούν άμεσα την υγεία σας. Εξοργισμένος από την κατάσταση, αποφασίζεις επί τόπου ότι, όχι μόνο θα παρευρεθείς, αλλά θα συμμετάσχεις και ενεργά σε ό,τι αποφασίσουν τα μέλη.

Ευχαριστημένος από τον εαυτό σου, που έκανες το χρέος σου απέναντι στην κοινωνία ως ενεργός πολίτης που κρατάει το μέλλον στα χέρια του, περιμένεις να περάσουν οι δύο μήνες για να πας στη εταιρία με το σήμα καμπάνα. Η οποία για να ξοδέψει τόσα εκατομμύρια σε μια διαφήμιση που μιλάει μόνο για το σήμα της και για τίποτα άλλο, προφανώς ξέρει ότι αυτό σε καίει πιο πολύ από όλα.

Συγνώμη ρε ενεργέ πολίτη, μήπως είσαι διχασμένη προσωπικότητα;

Περαστικός για blogοχρόνια πολλά

2010-06-14T20:46:00.002+03:00

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, τότε τα ρομαντικά χρόνια της blogοϋστερίας, είχε εμφανιστεί μια πληροφορία ότι στις 14 Ιουνίου είναι η παγκόσμια ημέρα των bloggers. Έτσι και εγώ, σαν συνεπής κάτοχος ιστολογίου, έγραψα ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτή τη μέρα. Την επόμενη χρονιά, ξαναέγραψα τις ευχές μου, αλλά τα δύο επόμενα χρόνια το ξέχασα τελείως. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είδα και πουθενά αλλού για να το θυμηθώ.

Φέτος έτυχε το μυαλό μου να βρίσκεται σε πληροφοριακή υπερφόρτωση λόγω επικείμενων εξετάσεων το Σάββατο και, ψάχνοντας κάτι να ξεχαστεί για λίγο από το διάβασμα, είπε να καρφωθεί στην ημερομηνία και στη σημασία της για το blogging. Ακριβώς όμως επειδή δεν έβλεπα για χρόνια σχετικές δημοσιεύσεις, είπα να το googleίσω λίγο το θέμα, να δω τι γίνεται. Ε, λοιπόν, γίνεται χαμός. Εκτός από 3-4 διαφορετικές και άσχετες ημερομηνίες που είδα, παρατήρησα ότι πολλοί (τουλάχιστον στην Ελλάδα) έχουν ταυτίσει την επέτειο, με την ημέρα μνήμης της Αμαλίας.

Τα πράγματα έσωσε το "Σαν Σήμερα", εδώ, εδώ και, μέσω μιας παραπομπής του, εδώ, οπότε, έστω και παρακινδυνευμένα, είπα να την κάνω την αφιέρωση, απολαμβάνοντας παράλληλα ένα μικρό διάλειμμα από το διάβασμα.

Χρόνια μας πολλά λοιπόν και, ακόμα και αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, τουλάχιστον ας του προσφέρουμε, μέσω του ιστολογείν, το κατιτίς μας.

Άργησα, πάω να συνεχίσω διάβασμα...

Πολλά φιλιά, bloggers (και μη)!!!

R.I.P. Ronnie James Dio

2010-05-17T00:52:00.005+03:00

Από την παρέα μου είμαι ο λιγότερο κατατοπισμένος και ο πιο απομακρυσμένος από τη rock κουλτούρα. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να ξεχάσω ότι μεγάλωσα ακούγοντας αυτό που λέμε σήμερα κλασσικό ροκ. Και επίσης είμαι ο μοναδικός που έχει blog. Οπότε πέφτει σε μένα το χρέος να πω δημόσια το ύστατο χαίρε στον μεγάλο Ronnie James Dio, τον οποίο ευτύχησα να δω μια φορά live.

Αντίο φίλε...

Ronnie James Dio : Vocals
Ritchie Blackmore : Guitar
Tony Carey : Keyboards
Jimmy Bain : Bass
Cozy Powell : Drums
& Munich Philharmonic Orchestra
=========================
Lyrics : Stargazer ( Blackmore-Dio )

High noon Oh I d sell my soul for water
Nine years worth Of breakin my back
There s no sun in the shadow of the wizard
See how he glides Why he s lighter than air
Oh I see his face Where is your star Is it far,
Is it far, is it far
When do we leave
I believe, yes, I believe
In the heat and the rain
With whips and chains
Just to see him fly
So many die
We built a tower of stone
With our flesh and bone
Just to see him fly
Don t know why
Now where do we go
Hot wind moving fast across the desert
We feel that our time has arrived
The world spins while we put his wing together
A tower of stone to take him straight to the sky
Oh I see his face
Where is your star
It is far, is it far, is it far
When do we leave,
yeah I believe, I believe
All eyes see the figure of the wizard
As he climbs to the top of the world
No sound as he falls instead of rising
Time standing still
Then there s blood on the sand
Oh I see his face
Where was your star
Was it far, was it far
When did we leave
We believe, we believe, we believe
In the heat and rain
With whips and chains
To see him fly
So many die
We built a tower of stone
With out flesh and bone
To see him fly
But why,
it don t rain With all our chains,
Did so many die
Just to see him fly
Look at my flesh and bone
Now look, look, look, look
Look at this tower of stone
I see a rainbow rising
Look there on the horizon
And I m coming home Coming home, I m coming home
Time is standing still
He gave me back my will
Oh, oh, oh, oh Going home
I m going home
My eyes are bleeding
And my heart is weeping
We still hope,
we still hope,
oh Take me back
He gave me back my will
Oh, oh, oh, oh Going home
I m going home
My eyes are bleeding
And my heart is weeping
We still hope, we still hope, oh

Ωχ, ένα χάος!

2010-05-13T04:47:00.002+03:00

Είχα γράψει παλιότερα ένα κείμενο για το πόσο οι περισσότεροι Έλληνες, όχι μόνο δεν δυσανασχετούσαν με το θέμα χούντα, αλλά και πόσο, τελικά, τους λείπει. Βέβαια κανείς δεν τολμάει να το εκφράσει δημόσια (είμαστε και του politically correct), αλλά φαντάζομαι ότι όλοι μας έχουμε ακούσει, από διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό ατόμων, "Α, ρε ένας Παπαδόπουλος που σας (μας) χρειάζεται". Δεν θα επεκταθώ, το έχω αναλύσει αρκετά στο προαναφερθέν linkαριμένο κείμενο.

Εκείνο που είναι σήμερα το θέμα μου, είναι παρούσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση, οι σχολιαστές της και οι αναγνώστες τους. Με το σφίξιμο του ζωναριού λόγω του υπέρογκου χρέους της χώρας μας, λογικό είναι ο καθένας να ψάχνει την άκρη του νήματος. Λίγο πολύ λοιπόν, σε αυτή την αναζήτηση, τα αποτελέσματα είναι κοινά για πολλά κείμενα, μέσα από τις αναζητήσεις των αρθρογράφων. Και τα αποτελέσματα λίγο πολύ γνωστά και αναμενόμενα: Ότι είμαστε μπαταχτσήδες από τη φύση μας, ότι ξέραμε τι άχρηστους πολιτικούς ψηφίζαμε αλλά θέλαμε να διορίσουμε το παιδί μας, ότι σε ένα τέτοιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα αναγκάζεσαι να παρανομήσεις (η δικαιολογία για να νιώσουμε καλύτερα, την οποία δεν προτίθεμαι να κρίνω), ότι όντως ο δημόσιος τομέας είναι απαράδεκτα μεγάλος (παρά το ότι οι μισοί περιμένουν ένα διορισμό, ούτε και αυτό θα το κρίνω) και διάφορα άλλα πολύ σωστά και ορθά μελετημένα. Τα κείμενα περιμέναμε, δεν ξέραμε από μόνοι μας τα χάλια μας.

Παρατηρώ όμως ακόμα, ότι σε τέτοια κείμενα που επιδέχονται σχολίων, πολύ συχνά γίνεται ένας γόνιμος διάλογος, με ωραίες και καλογραμμένες τοποθετήσεις και όλα εν μέσω ενός πολύ καλού κλίματος, χωρίς -τις περισσότερες φορές- την παρέμβαση γνωστών trolls και flames. Όλοι κάνουν κριτική στη νοοτροπία μας, παραδέχονται τις λανθασμένες πολιτικές τους επιλογές, μέχρι και αυτοκριτική για τα δικά τους πεπραγμένα έχω δει.

Ένα πράγμα δεν έχω δει και μου κάνει τρομερή εντύπωση. Το να βγει κάποιος και να γράψει ένα σχόλιο τύπου "Αμάν πια με τη φάρα μας, τα είπαμε 100 φορές. Τι καταλαβαίνεις με το να το γράφεις συνέχεια; Αυτοί είμαστε και καλώς παθαίνουμε ό,τι παθαίνουμε". Την τελευταία πρόταση την έχω δει, τις δύο προηγούμενες δεν έχω δει.

Κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε ένα κείμενο που κάνει κριτική στον νεοελληνικό τρόπο ζωής, αντιδρούμε λες και ανακαλύπτουμε το σύμπαν. Σε κάθε νέο κείμενο που στηλιτεύει τη νοοτροπία μας, ξαναπέφτει ένα μηλαράκι στο κεφάλι μας και να μια καινούρια διατύπωση του νόμου της βαρύτητας -ολόιδια με τις προηγούμενες. Μπορεί να γράφουμε διάφορα για το ποιόν μας σε κάθε ευκαιρία, αλλά κάθε καινούρια ευκαιρία, είναι πάλι σαν τη πρώτη μας φορά.

Θα φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό αυτό που θέλω να πω. Πριν από λίγο καιρό, στο blog του κ. Σαραντάκου φιλοξενούνταν ένα κείμενο γραμμένο από τον πατέρα του, με τίτλο "Η εθνική μας αυταρέσκεια" και περιεχόμενο ανάλογο των επί του παρόντος αναφερθέντα. Ακολούθησε μια συζήτηση, πάνω κάτω σαν αυτές που περιέγραψα ότι συνήθως γίνονται σε τέτοια κείμενα και κάποια στιγμή πετάω ένα σχόλιο, ανάλογο του σημερινού μου προβληματισμού.

Το αντιγράφω ως έχει:
Αρ. σχ.: 20, aggelos-x-aggelos είπε
27 Απριλίου, 2010 στο 20:53 Το πιο περίεργο από όλα όμως είναι το εξής:
Παρότι όλοι τα λέμε και τα γράφουμε για τα στραβά μας, παρατηρώ ότι πάντα τα αντιμετωπίζουμε σαν πρωτόγνωρα. Λες και δεν το έχουμε πιστέψει ακόμα ότι αυτό είμαστε, λες και κάθε φορά μας κάνει εντύπωση, λες και στο βάθος πιστεύουμε ότι δεν είναι έτσι ή ότι δεν φαίνεται πια, αλλά κάθε φορά την πατάμε με τον επόμενο που θα καυτηριάσει τη συμπεριφορά μας.
Πόσα τέτοια κείμενα δεν έχουν γραφτεί στο παρελθόν και, πόσα περισσότερα, αυτές τις μέρες. Και όμως, ένα σχόλιο τύπου “Ωχ, πάλι τα ίδια θα λέμε” δεν έχω δει πουθενά.
Μήπως έχει δει κανένας άλλος; Οπουδήποτε; Και πως μεταφράζεται αυτό;

Περιμένω κάποια ώρα να δω αν θα ανταποκριθεί κανείς, τίποτα. Οπότε περίπου δυόμιση ώρες μετά ξαναγράφω:
Αρ. σχ. 29,aggelos-x-aggelos είπε
27 Απριλίου, 2010 στο 23:21 Το γεγονός επίσης ότι κανείς δεν ασχολήθηκε ούτε και με το σχόλιο της παρατήρησής μου, ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψη που διατυπώνει.
Θέμα για μελέτη…
Τώρα θα μου πεις, και με το δίκιο σου δηλαδή, δεν πας να το μελετήσεις και να μας αφήσεις ήσυχους, αλλά τέλος πάντων

Θεώρησα τον αυτοσαρκασμό ως μια πολύ καλή διαφυγή, καθώς δεν παύει να με κατατρώει η πιθανότητα του εντελώς άσχετου και α-νόητου λόγου. Δεν είμαι δα και κάνας λόγιος ή ακαδημαϊκός, πολλές φορές όμως με συλλαμβάνω να ασχολούμαι με θέματα τα οποία δεν είναι του επιπέδου μου. Κλείνοντας αυτή τη μικρή παρένθεση ανασφάλειας, δεν μπορώ παρά να απορώ με το πως γίνεται κάθε φορά που διαβάζουμε τέτοιο κείμενο, να αντιδρούμε σαν μόλις να ανακαλύψαμε το επερχόμενο χάος. Και πάντα τρομάζουμε. Και πάντα ξεχνάμε. Και πάντα επαναλαμβάνουμε τα ίδια πράγματα στο επόμενο κείμενο. Περιττό να αναφέρω ότι μέχρι τη στιγμή αυτή, απάντηση δεν έχω πάρει.

Την ίδια σκέψη με λίγο διαφορετική διατύπωση, έκανα και στο blog του κ. Τσούκα στο σημερινό του άρθρο, αλλά δεν περίμενα απάντηση, γιατί ήμουν πια σε θέση να το διατυπώσω ως ολοκληρωμένη σκέψη, στο δικό μου blog.

Αν προσπαθήσω να βγάλω ένα συμπέρασμα, μόνο το εξής μου φαίνεται λογικό. Ως βολεψάκηδες και χαραμοφάηδες που ήμασταν μια ζωή, μέσα μας ξέραμε ότι αυτό κάποτε θα τελείωνε, απλά παρακαλούσαμε να φτάσει για μας και τα παιδιά μας. Ποια Ελλάδα και ποιες συντάξεις, μετά τη δική μου; Εμού θανόντος, άντε γαμηθείτε! Όλοι μας είμαστε τέτοιοι. Και με το που βλέπουμε ένα κείμενο που μας περιγράφει και μας αναγνωρίζουμε, σπεύδουμε να το υπερασπιστούμε, αισθανόμενοι ότι τουλάχιστον λέμε την αλήθεια και μετά, μη έχοντας από αλλού να φάμε χωρίς να παράγουμε, το ξεχνάμε και, χώνοντας την κεφάλα μας στο χώμα, περιμένουμε το επόμενο κείμενο του Σιλωάμ, να εξαγνίσουμε και πάλι, με λίγα σχόλια, παρόν, παρελθόν και, κυρίως, μέλλον. Το τελευταίο είναι και το κλειδί νομίζω: Ακόμα δεν έχουμε πρόθεση να αλλάξουμε, ένα διάλειμμα κάνουμε.

Και για να μην αφήνω απορίες, η σύνδεση του παρόντος με του κειμένου μου παραθέτω στην αρχή είναι η εξής: Η χούντα, με αντάλλαγμα το να βγάλεις το σκασμό και το mind your own bussiness (τα οποία η πλειονότητα προσέφερε αφειδώς), έδωσε πολλά από αυτά για τα οποία γεννήθηκε ο Έλληνας. Φτηνά σπίτια, δουλειές, τάξη (πάνω από όλα), ομοιομορφία, εξουσία, θέσεις στο δημόσιο, γνωριμίες εφόσον ήσουν καλό παιδί, βόλεμα χωρίς ιδρώτα... Και, φυσικά, το δικαίωμα να είσαι υπερήφανος φωνάζοντας "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια", την ώρα που ήξερες ότι, σε περίπτωση εμπλοκής θα έβρισκες χίλιους γιατρούς να σε βγάλουν Ι312, κατεβάζοντας χριστοπαναγίες νυχθημερόν και ξενοπηδώντας ασυστόλως.

Αυτοί είμαστε και, γράφοντας αυτές τις γραμμές, μόλις μου πέρασε μια φρικαλέα σκέψη από το μυαλό: Αν ερχόταν τώρα δέκα στρατιωτικοί και πέταγαν πέντε λαϊκισμούς τύπου "η χώρα διήρχετο μιαν κρίσην αναζητούσα διέξοδο από μακρού χρόνον εξ ενός πολιτικού αδιεξόδου" και διάφορα άλλα τέτοια φαιδρά, αλλά την επόμενη μέρα διορίσει τη μισή Ελλάδα στο δημόσιο, προβλέπω τουλάχιστον 14 χρόνια γύψο.

Τελικά δεν απορώ και τόσο. Πως να τα σηκώσεις όλα αυτά τα χάλια σου σαν άνθρωπος και να τα επεξεργαστείς; Και εγώ που το πήγα βαθύτερα, μήπως ένιωσα καλύτερα; Δεν καθόμουν να σχολιάζω απ' την αρχή το κάθε κείμενο, σαν να ξυπνούσα αμέριμνος και, μόλις να αντίκριζα το χάος.

"Ωχ, ένα χάος", είπε ο αναγνώστης για πολλοστή φορά, αλλά σίγουρος ότι ήταν η πρώτη και, αφού κατέθεσε τις απόψεις του περί του χάους, ξανάχωσε την κεφάλα του στην άμμο, περιμένοντας το επόμενο, πρώτο του, χάος... Και μάλιστα, απόλυτα πεπεισμένος ότι το φταίξιμο το δικό του, είναι το μικρότερο.

Ο Ρομπέν των κηδεμονευομένων

2010-04-26T12:08:00.003+03:00

Κάντε κλικ να μεγαλώσει

Τώρα που πληροφορηθήκαμε από τον πρωθυπουργό της χώρας μας ότι είμαστε υπό κηδεμονία, δηλαδή ανάξιοι να χειριστούμε τα φράγκα που (δεν) βγάζουμε, είναι καιρός να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, παράλληλα πάντα με τη δική μας ανοχή, μας οδήγησαν ένα βήμα πριν το δεύτερο "δυστυχώς επτωχεύσαμεν", το οποίο στο παρά πέντε το γλυτώσαμε.

Είναι καιρός λοιπόν για δράση. Αυτό το λένε όλοι, αλλά τι μπορεί να γίνει δεν μας λέει κανείς. Και αφού οι κυβερνήσεις απέτυχαν τι μας μένει; Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις. Μου ήρθε μια ιδέα, που και σε μας θα δώσει ψωμί να φάμε, και τη χώρα θα βγάλει από την κρίση.

Θα ιδρύσουμε την μη κυβερνητική οργάνωση "Ο Ρομπέν των κηδεμονευομένων". Αυτή η οργάνωση θα τυπώσει ένα χαρτονόμισμα, το ρομπένευρω, ή κηδεμονόευρω, ή δημητρόευρω (από το Δημήτρη Παπαμηχαήλ της φωτό), το οποίο θα συμφωνήσουμε να χρησιμοποιούμε μεταξύ μας, αντί του κανονικού ευρώ. Αυτό αρχικά, θα το διαθέσει η οργάνωση σε όλους όσους έχουν ανάγκη (άνεργους, απολυμένους κλπ), κάτι το οποίο δεν είναι παράνομο, γιατί ούτε πλαστογραφία είναι, ούτε χρειάζεται να έχεις απόθεμα σε χρυσό για να κόψεις νόμισμα -κάτι που δεν βολεύει και πολλούς να είναι γνωστό, αλλά είναι μια παγκόσμια συμφωνία, εδώ και πολλά χρόνια. Τώρα το ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να κόψει νόμισμα είναι ένα άλλο θέμα και εδώ όντως υπάρχει μια παρανομία, αλλά προς το παρόν το ξεπερνάμε και βλέπουμε.

Το νόμισμα λοιπόν θα το χρησιμοποιούμε για τις μεταξύ μας συναλλαγές, σε μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες έτσι κι αλλιώς θα έκλειναν -τουλάχιστον ας πάρουν μια παράταση- και θα κρατάμε τα κανονικά μας ευρώ για να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, τα δάνειά μας κλπ. Στο μεταξύ η κυβέρνηση θα εξακολουθεί να ψάχνει δάνεια, ενώ εμείς θα έχουμε προσωρινά λύσει το πρόβλημά μας.

Όταν το πάρουν χαμπάρι ότι εμείς τη βρήκαμε τη λύση μας, θα προσπαθήσουν να μας βάλουν φυλακή. Τότε όμως, εμείς που θα έχουμε φτιάξει την οργάνωση, θα τους προτείνουμε να δανειστούν από εμάς, με το μισό επιτόκιο από ότι δανείζονται από τους ξένους. Το αποτέλεσμα θα είναι να το δεχτούν, αφού ήδη το νόμισμα θα κυκλοφορεί μεταξύ μας, οπότε γιατί να μη μας πληρώνουν και αυτοί σε ρομπενόευρα. Έτσι θα γίνει ευρέως αποδεκτό σαν νόμισμα εσωτερικής κατανάλωσης και θα αρχίσουν να δίνουν και οι τράπεζες δάνεια σε ρομπενόευρα.

Το κράτος θα κρατάει τα δικά του κανονικά ευρώ, για να πληρώνει το χρέος του προς τα έξω. Στο μεταξύ θα συνεχίσουμε λειτουργούμε κανονικά, μόνο που θα χρησιμοποιούμε όλο και λιγότερο το ευρώ και όλο και περισσότερο το δικό μας. Παράλληλα, θα φροντίσουμε να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας, αφού δεν θα μας στοιχίζει τίποτα πλέον το να παράγουμε δικά μας προϊόντα και να μαζεύουμε ευρώ. Όταν το χρέος μηδενίσει, ουσιαστικά θα κυκλοφορούν μόνο τα νέα μας νομίσματα. Τότε θα μετρήσουμε πόσα ευρώ έχουν απομείνει στην Ελλάδα και αναλόγως της διαφοράς με τα κυκλοφορούντα κηδεμονόευρα, θα κάνουμε μια υποτίμηση, και θα τα ξανααλλάξουμε σε ευρώ, αποσύροντάς τα για πάντα. Το αποτέλεσμα θα είναι να έχουν πληρώσει την κρίση όσοι έχουν πολλά λεφτά, γιατί μέχρι τότε θα τα έχουν αλλάξει όλα σε δημητρόευρα, οπότε ο καθένας θα πληρώσει πραγματικά με το μερίδιο που του αναλογεί.

Θα μου το γράψεις σε μια κασέτα;

2010-04-18T17:40:00.002+03:00

Όσοι είναι κοντά στην ηλικία μου και οι λίγο μικρότεροι -για τους πιο παλιούς εννοείται- έχουν πει άπειρες φορές αυτή την ατάκα. Όποτε έβγαινε ένας καινούριος δίσκος των συγκροτημάτων ή των καλλιτεχνών που λατρεύαμε, προφανώς, δεν τρέχαμε όλοι μαζί να αγοράσουμε το άλμπουμ σε βινύλιο (αχ, βαχ, μαζί με πολλά μπουχού, κλαψ, σνιφ, αυτός ο έρωτας με το βινύλιο δεν θα γιατρευτεί ποτέ). Απλά ο πρώτος που το αγόραζε, άρχιζε να το γράφει σε κασέτες για τους κολλητούς οι οποίοι τις αντέγραφαν για άλλους και έτσι προχώραγε η μουσική μας διαπαιδαγώγηση -διαπαιδαγώγηση, μπα βαριά λέξη· ας προτείνει κάποιος μια καλύτερη γιατί είμαι και άυπνος.

Αλλά αυτό ήταν για την αρχή. Μέχρι να μαζέψουμε τα λεφτά να τον πάρουμε και εμείς. Ήταν δυνατόν να λείπει από τη δισκοθήκη μας; Ιεροσυλία.

Οπωσδήποτε δεν τους αγοράζαμε και όλους. Αλλά το γεγονός ήταν ένα: Όσοι είχαν αντιγραμμένες κασέτες, είναι και αντίστοιχη δισκοθήκη. Όσο περισσότερες ήταν οι κασέτες, τόσο πλουσιότερη ήταν και η δισκοθήκη του.

Έπειτα ήταν και το πρακτικό μέρος της υπόθεσης. Ακόμα και ο ίδιος ο πρώτος κάτοχος του βινυλίου, την πρώτη κασέτα την έγραφε για τον εαυτό του. Όταν θέλαμε να πάμε κάπου, όπως για παράδειγμα μια εκδρομή ή για μπάνιο, δεν μπορούσαμε να κουβαλάμε και το πικάπ μαζί. Ενώ το κασετόφωνο μαζί με τις κούτες με τις TDK χρωμίου (ξέρω, ένα δάκρυ κύλησε), ήταν μια χαρά λύση.

Εκείνη την εποχή, υπήρχαν ακόμα και αρκετά δισκάδικα που έκαναν αυτή τη δουλειά. Και όχι μόνο δισκάδικα, μέχρι και μαγαζιά με αποκλειστικό αντικείμενο την αντιγραφή πειρατικών κασετών υπήρχαν. "Ο δίσκος φίλε κάνει 1200 δρχ, αλλά άμα θέλεις, μου δίνεις δυο κατοστάρικα και ένα πενηντάρικο για την κασέτα και σου κάνω μια εγγραφή τζάμι." Και ήταν όντως τζάμι, γιατί και καλύτερα πικάπ είχαν και καλύτερα ντεκ απο μας.

Περνώντας τώρα στη δημιουργική πλευρά του θέματος αυτό το "θα μου το γράψεις σε μια κασέτα;" που λέει ο τίτλος, δεν ήταν λίγες οι φορές που έλειπαν δυο λέξεις. "Θα μου γράψεις μια κασέτα;" Οι επιλογές από ένα συγκρότημα ή από μπαλάντες ή από τις καλύτερες ροκιές, ήταν μια άκρως καλλιτεχνική υπόθεση, η οποία όπως ήταν φυσικό, είχε τους δικούς της αστέρες. Το να κάνεις τη λίστα με το ποια τραγούδια θα επιλέξεις και με ποια σειρά θα τα βάλεις για να φτιάξεις -με όλη την σημασία της λέξης φτιάχνω- μια κασέτα, απαιτούσε ταλέντο και, σίγουρα δεν ήταν δουλειά για τον καθένα. "Ο τάδε έχει γράψει τις καλύτερες κασέτες" ήταν άλλη μια πολύ διαδεδομένη ατάκα. Και οι κασέτες αυτές μετά έπαιρναν έναν τελείως αυτόνομο, δικό τους δρόμο, καθώς γίνονταν κάτι μοναδικό.

Ο "καλλιτέχνης" βέβαια που περιγράφεται παραπάνω, δεν ήταν απαραίτητο ότι θα ήταν καλός και στην εκτέλεση της δουλειάς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ακούγαμε από τέτοιες κασέτες μια σειρά τραγουδιών που μας έστελναν ταξίδια ανεπανάληπτα, αλλά στο τέλος είχαμε τέτοια νεύρα με το χασάπη που έκοβε το φινάλε, δεν πετύχαινε ακριβώς την αρχή, έσερνε τη βελόνα πάνω στο δίσκο την ώρα της εγγραφής, δεν υπολόγιζε σωστά τη διάρκεια της κασέτας με αποτέλεσμα να έπρεπε να γυρίσεις πλευρά για να το ακούσεις ολόκληρο και διάφορα τέτοια σφαξίματα.

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι η πειρατεία δεν ξεκίνησε με την εμφάνιση των mp3. Υπήρχε ανέκαθεν, αλλά για κάποιο λόγο, ξαφνικά άρχισε να ενοχλεί τις εταιρείες καθώς και άπαντες εμπλεκόμενους με τα πνευματικά δικαιώματα. Και όλοι μαζί να ξεχνούν πως εκείνοι που είναι οι πραγματικοί καταναλωτές των εμπορικών σκευασμάτων της μουσικής βιομηχανίας, είναι μόνο εκείνοι που κάνουν την περισσότερη πειρατεία. Γιατί αυτό που σου αρέσει, το θέλεις αυθεντικό και θες να ξέρεις αν σου αρέσει πριν δώσεις τα ωραία σου λεφτουδάκια.

Χρόνια πολλά blogάκι μου 4 + η ώρα της γης!

2010-03-27T00:16:00.000+02:00

Αν ήσουν Ολυμπιακοί αγώνες, σήμερα θα είχες τελετή έναρξης...
Αν ήσουν κυβέρνηση, σήμερα θα έκανες εκλογές...
Αν ήσουν μουντιάλ, σήμερα θα έκανες την πρώτη σέντρα...
Αν ήσουν δήμαρχος, σήμερα θα ετοιμαζόσουν για δεύτερη θητεία...

Είσαι όμως απλά το blogάκι μου και σήμερα έχεις απλώς γενέθλια!

Ε, ναι λοιπόν, πέρασαν τέσσερα (4) χρόνια από εκείνη την ημέρα που αποφάσισα να σε δημιουργήσω και από τότε έχεις πάρει στα χέρια σου την ευθύνη της δημιουργίας νέων πραγμάτων και καταστάσεων. Και δε με χαλάει καθόλου, καλά το πας· προχώρα!

Σήμερα όμως συμπίπτει να είναι και η ημέρα της γης.

Οπότε σαν δώρο, αποφάσισα να σου φτιάξω μια ολοκαίνουρια σελίδα στο επίσημο site της WWF και να συμμετάσχουμε και οι δύο στον παγκόσμιο συντονισμό της μιας ώρας χωρίς φώτα. Για το λόγο αυτό, έφτιαξα και το ανάλογο δικό μου λογότυπο.

Σιγά μη μου αρκούσε το έτοιμο της WWF...

Οπότε λοιπόν και εσείς με τη σειρά σας αγαπητοί και ατελείωτοι αναγνώστες μου, δεν έχετε παρά να μου ευχηθείτε χρόνια πολλά, κάνοντας κλικ στην καινούρια μου σελίδα και δηλώνοντας τη συμμετοχή σας στην προσπάθεια, απλά γράφοντας το όνομα και το e-mail σας. Η σελίδα έχει φτιαχτεί την κατηγορία "Φορείς", στην οποία προηγείται αυτή τη στιγμή το ΙΚΕΑ. Για να δούμε, πόσοι θα γραφτούν από τη δική μου παρακίνηση...

Και του χρόνου να γιορτάσουμε την πενταετία!

Περί ελληνικής κρίσης (updated)

2010-03-04T04:30:00.001+02:00

Ανακοινώθηκαν, λέει, σήμερα τα νέα μέτρα, για να γίνουμε καλά παιδιά και να σωθούμε από την καταστροφή. Δεν παρακολούθησα τηλεόραση, ούτε διάβασα εφημερίδες, απλά κάπου το πήρε το αυτί μου. Δε νομίζω ότι χρειάζεται άλλωστε. Πέρα από τις λεπτομέρειες, η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Το ΚΚΕ θα κάνει λόγο για αντιλαϊκή πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι ανάλογο, η ΝΔ θα πει ότι δεν έπρεπε να κόψετε από εκεί αλλά από αλλού και από αύριο, το ΠΑΜΕ, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ και οι λοιπές δημοκρατικές (θου Κύριε) δυνάμεις του τόπου, θα κατεβάσουν τον κόσμο στους δρόμους για απεργίες διαρκείας.

Είναι καιρός για κινητοποιήσεις; Σίγουρα ναι. Αλλά ας κάνουμε μια φορά κάτι λίγο διαφορετικό. Ας βάλουμε λίγο το μυαλό μας να δουλέψει. Αφού μας λείπουν λεφτά, κάποιοι τα πήραν, έτσι δεν είναι; Γιατί κανείς, μα κανείς, δεν ενδιαφέρεται για το ποιοι είναι αυτοί; Πέρα από κάποιες αόριστες αναφορές στο κεφάλαιο και τους πλούσιους, που πρέπει να πληρώσουν αντί για μας, όλοι αποπροσανατολίζουν τον κόσμο με αηδίες. Δεν αντέχω άλλο αυτή την ανοχή στα πάντα. Η κυβέρνηση έχει πάρει το ύφος "ότι έγινε έγινε, πάμε μπροστά" και όλες οι αμαρτίες του παρελθόντος συγχωρούνται.

Αν πρέπει να ξεσηκωθούμε για κάτι, αυτό δεν είναι το τι θα βγάλουμε από την τσέπη μας. Πρέπει να απαιτήσουμε, έστω και από την ΕΕ, επιτήρηση και τακτοποίηση. Όσοι κλέβανε εξακολουθούν και κλέβουν. Οι άχρηστοι φορείς, που λειτουργούν μόνο για να παίρνουν κάποιοι μισθό, δεν αγγίζονται. Τα πρόστιμα που πληρώνουμε για τις διάφορες ακαταστασίες μας, με εκατομμύρια ευρώ την ημέρα (π.χ. παράνομες χωματερές), δεν μας νοιάζουν καθόλου. Η εκκλησία παραμένει αφορολόγητη. Το πρόγραμμα εξοπλισμών παραμένει αλώβητο. Και αυτά είναι όσα μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό.

Δεν γράφω ήρεμος, ώστε να προσπαθήσω να κάνω το άρθρο όμορφο και ποιοτικό. Γράφω θυμωμένος. Πολύ θυμωμένος. Δεν την αντέχω άλλο αυτή τη χώρα και τους κατοίκους της. Πρέπει να γίνει κάτι για να ελεγχθούν αυτά που ανέφερα παραπάνω, καθώς και πολλά ακόμα, και πρέπει να γίνει τώρα. Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε πρόβατα του κάθε επαγγελματία απεργού και να φωνάξουμε για τα πραγματικά μας προβλήματα.

Σαν πρώτη κίνηση ας υπογράψουμε για τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Προσωπικά θα εισηγούμουν μέχρι και τη δήμευση, αλλά ας αρχίσουμε από κάπου. Και κάποια στιγμή, ας αρχίσουμε να ασχολούμαστε λίγο με τις παραλείψεις και τις παρανομίες της κάθε κυβέρνησης. Αντί να πληρώσουμε, ας κάνουμε λίγη δουλειά. Ας συμμαζευτούμε λίγο επιτέλους, αηδία έχουμε καταντήσει...

(Update 21:39)

Το έγραψα ως σχόλιο, αλλά, μετά και από το άρθρο του doctor, νομίζω ότι πρέπει να το ενσωματώσω στο κύριο άρθρο

Το σημερινό αλλά και το χθεσινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό αυτά που λέω.

Βιβλία

2010-02-19T18:33:00.001+02:00

Ζώντας σε ένα αρκετά ηλεκτρονικοποιημένο κόσμο, με σχεδόν το σύνολο των εφημερίδων να έχουν την ύλη τους, εκτός από έντυπη, παράλληλα και ψηφιακή, με τα blogs και τα λοιπά κοινωνικά δίκτυα, κάποιες φορές να προπορεύονται σε ενημέρωση των παραδοσιακών μέσων, η έντυπη πληροφόρηση, χάνει σταθερά έδαφος. Η κοινωνία της πληροφορίας είναι πολύ βιαστική για να περιμένει συγγραφή, διόρθωση, σελιδοποίηση, εκτύπωση κλπ. Ιδιαίτερα δε, όταν μιλάμε για e-books, όπου εκεί τα πράγματα κάνουν το μέλλον του χαρτιού ακόμα πιο ζοφερό.

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι το βιβλίο θα εξαφανιστεί ποτέ. Ίσως -και μάλλον θα έπρεπε- εκείνο που θα εξαφανιστεί να είναι οι εγκυκλοπαίδειες και κάποια τέτοιου τύπου πολύτομα έργα, για τρεις λόγους: Τεράστια κατανάλωση χαρτιού για πληροφορίες που κανείς δεν θα διαβάσει ποτέ, ευκολότερη προσπέλαση λόγω του υπερκειμένου και τέλος κατοχή όσων πραγματικά χρειαζόμαστε.

Όσο για τον χάρτινο φίλο μας, τον χιλιοδιαβασμένο, πολυδανεισμένο, ζωγραφισμένο, υπογραμμισμένο, crossαρισμένο, με τις σημειώσεις του, τις αφιερώσεις του, τους σελιδοδείκτες του και τις τσακισμένες σελίδες του, δεν νομίζω ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε ποτέ μακριά του. Καλή η εύκολα προσβάσιμη πληροφορία, αλλά θα περάσουν πολλές γενιές ακόμα που θα διαβάσουν τον Βερν σε χαρτί.

Πέρα όμως από όλες αυτές τις υποθέσεις υπάρχει ένα παρόν το οποίο, μέσω της ψηφιακής διαδικασίας, δίνει στο βιβλίο ένα φοβερό πλεονέκτημα. Σχεδόν όλα τα βιβλιοπωλεία πια, έχουν και ηλεκτρονικό κατάστημα, με φοβερές επιλογές αναζήτησης και παράδοση στο σπίτι. Ο λόγος όμως που γράφω το άρθρο είναι γιατί σήμερα ανακάλυψα ένα λίγο διαφορετικό ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο. Το Σπάνια Βιβλία κάνει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του, αναλαμβάνει, δηλαδή, μετά από μία δωρεάν εγγραφή, να αναζητήσει για τον αιτούντα το σπάνιο ή εξαντλημένο βιβλίο.

Δεν ξέρω πως σας φάνηκε, αλλά εγώ πολύ συγκινήθηκα...

Καλές Απόζεστες (updated)

2010-02-12T05:51:00.001+02:00

Update 12/2/2010, 16:20: Go to the end of the text

Από το προηγούμενο post μέχρι σήμερα, συνέβησαν τα εξής: Μερικές μέρες συνοδός σε νοσοκομείο, ευτυχώς με ευχάριστα αποτελέσματα, δύο ταξίδια στα Γιάννενα για τον προηγούμενο λόγο, δύο εργασίες για το πανεπιστήμιο, μερικές αγχωτικές καταστάσεις που ζητούσαν άμεσα λύση, μερικά εξωblogικά κείμενα -επίκειται σύντομα έκπληξη, αν όλα πάνε καλά- που δεν είδαν δημόσιο φώς, πολύ κούραση και, μετά από όλα αυτά, καμιά 20αριά ώρες ύπνο, με διαλείμματα μόνο για κατούρημα, για να ισιώσω.

Οπότε, η αναμονή στην οποία προέτρεπε ο προηγούμενος τίτλος λαμβάνει τέλος άδοξο, αφού μου έφυγε η όρεξη, ξέχασα τι ήθελα να γράψω και είχα και μία σχετική παρότρυνση από την καλή μου φίλη, συμφοιτήτρια και συνοδοιπόρο Βίκυ. Βέβαια η ζωή είναι μία συνεχής αναμονή για κάτι, οπότε σε πολλούς τομείς αναμένουμε νεότερα και εξελίξεις σοβαρές. Και το καλό που τους θέλω είναι αυτή τη φορά να έρθουν όπως τις θέλω, για να μη τις πάρει και τις σηκώσει. Μόνο ο Δον Κιχώτης θα κυνηγάει ανεμόμυλους; Θα κυνηγάω και εγώ εξελίξεις και σε περίπτωση που τις πιάσω και δεν έχουν πάει όπως τις θέλω, θα δουν τι έχουν να πάθουν. Αμέ, ναι!

Ας καρναβαλιστούμε λοιπόν ήσυχοι για λίγο, προσπαθώντας να ξορκίσουμε το πολύ κρύο με το λογοπαίγνιο για τις Απόκριες, οι οποίες έπεσαν και αυτές θύματα της γλωσσικής μου σχιζογκάζιας -και ουχί σχιζοφρένιας- και έγιναν Απόζεστες.

Μήπως να γράψω και ένα ποίημα; Για να δούμε...

Απόγευμα δεν είναι, κουρνιάσαν τα πουλάκια
μα είναι πια χαράματα, λαλούν τα κοκοράκια
και αφού είμαι ακόμα ζωντανός, πεινάνε τα κοράκια
λέω να μαζέψω κουτσουλιές, απ' τα περιστεράκια.

Φτάνει. Δεν μου βγαίνει άλλο. Άμα είναι να πάρω το Νόμπελ, το παίρνω κι έτσι. Αλλά που να καταλάβουν και αυτοί τα βαθιά νοήματα, που κρύβονται πίσω από αυτούς τους, φαινομενικά αθώους, όμως βαρέως πολιτικούς στίχους.

Σας φιλώ βιδωτά, στριφογυριστά, κόντρα παξιμαδωτά και εύχομαι να επιστρέψω με πολύ ευχάριστα νέα, που ίσως εγκαινιάσουν μια καινούρια περίοδο για τούτο εδώ το ιστολόγιο...

Update 12/2/2010, 16:20:

Επειδή σήμερα ξεκινάνε οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στον Καναδά, όπως πληροφορήθηκα με το που ξύπνησα από το Google, ανεβάζω και ένα βιντεάκι που μου έστειλε η προαναφερθείσα καλή μου φίλη, για να θυμάστε ότι κάποια πράγματα είναι μόνο για επαγγελματίες και δεν πρέπει να τα δοκιμάζουμε από μόνοι μας.

Εν αναμονή

2010-01-24T07:17:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώ το "σήριαλ" που παίζεται με το βιβλίο της κας Δραγώνα και τις παραποιήσεις συγκεκριμένων σημείων που δημοσιεύτηκαν, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από διάφορες πολιτικές πλευρές. Αναπόφευκτα, οι αντιδράσεις του Μίκη Θεοδωράκη και οι πέριξ αυτών συζητήσεις, είναι οι πιο κερδισμένες σε μερίδιο ενασχόλησης. Και αυτό διότι, αφενός είναι διαμετρικά αντίθετες με τις, μέχρι τώρα, γνωστές πολιτικές του πεποιθήσεις, σε σημείο να φτάνουν να ταυτίζονται πλήρως με τη αντίπερα όχθη και, αφετέρου, επειδή, παρά την πλήρη αποσαφήνιση των περί ων ο λόγος εδαφίων και την αποδεδειγμένη χάλκευσή τους, εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος την ίδια και απαράλλαχτη πολεμική εναντίων της.

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω και εγώ ένα post, με αφορμή αυτό το θέμα και με πρόθεση να καταδείξω κάτι που εδώ και πολλά χρόνια πιστεύω ακράδαντα: Ότι οι έννοιες δεξιός, αριστερός και λοιπά, είναι εδώ και χρόνια απολύτως κενές περιεχομένου, νεκρές σε προχωρημένη αποσύνθεση, αλλά εμείς συνεχίζουμε, από τον πρώτο έως τον τελευταίο πολίτη σχεδόν όλων των κρατών, να περιφέρουμε τα εναπομείναντα λείψανά τους· έτυχε όμως, κατά διαβολική σύμπτωση εξαιρετικής σπανιότητας, να έχω ανοιχτή την τηλεόραση. Πήρε λοιπόν το αυτί μου κάτι, που έκανε το μάτι μου να αλλάξει θέση, το οποίο με τη σειρά του απαγόρευσε στον εγκέφαλό μου να συνεχίσει τις εντολές, που μέχρι εκείνη τη στιγμή έκαναν τα δάχτυλά μου να γράφουν το κείμενο. Αφού το δάχτυλό μου έξυσε το αυτί μου για να κλείσει ο κύκλος, ενημερώθηκα για επικείμενο γεγονός, ήσσονος σημασίας υπό άλλες συνθήκες· δεδομένης της καταστάσεως όμως, αποφάσισα να αναβάλω το κείμενο για μερικές μέρες.

Το εν λόγω γεγονός, είναι ότι την Τρίτη ο Λαζόπουλος θα έχει Αλ Τσαντίρι. Υπό κανονικές συνθήκες, θα μου ήταν παντελώς αδιάφορο. Όμως ο Μίκης, μέσα σε ένα ντελίριο, λίαν επιεικώς, φαιδρών δηλώσεων επί του θέματος, έχει αναφέρει και κάτι για φίμωσή του ή αποκλεισμό του ή κάπως έτσι τέλος πάντων, από τα ΜΜΕ. Από την άλλη, ο Λάκης έχει καταφέρει ένα μοναδικό στα χρονικά επίτευγμα· να παραδίδει αντιρατσιστικά μαθήματα, διαβάζοντας, παράλληλα, κάθε λογής εθνικιστικά παραληρήματα και ιδιαίτερα του Μίκη. Σκέφτηκα λοιπόν να δω πρώτα κατά πόσο θα ασχοληθεί και αυτή τη φορά μαζί του και να σιγουρευτώ αν έχει 99% ή 100% άδικο, οπότε να το ολοκληρώσω και να το δημοσιεύσω μετά.

Υ.Γ. 1 Όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι θα είμαι μέσα στο χρόνο για 2 εργασίες που έχω να παραδώσω μέσα στις 2 επόμενες εβδομάδες για το Πανεπιστήμιο.

Υ.Γ. 2 Δεν βάζω κανένα link, γιατί έχω διαβάσει τόσα αξιόλογα πράγματα, που σίγουρα θα αδικούσα όσους θα ξέχναγα, καθώς και γιατί το internet βρίθει αποτελεσμάτων με πολύ απλά googlίσματα.

Υ.Γ. 3 Ζητώ συγνώμη για τα σχόλια που δεν έχω απαντήσει σε προηγούμενα posts. Ελπίζω να το έχω κάνει μέχρι αύριο το βράδυ.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ’09, ΜΕΡΟΣ 2ο

2009-12-17T14:44:00.002+02:00

Πριν κάνα δίμηνο είχα δει μία παράσταση η οποία, από ό,τι είδα στο Αθηνόραμα, έχει κατέβει πλέον. Παρόλα αυτά τότε είχα γράψει μια παρουσίαση, από την πλευρά του θεατή πάντα, αφού δεν είμαι ούτε κριτικός θεάτρου ούτε θεατρολόγος και είπα να την ανεβάσω.

Η ομάδα epta παρουσιάζει στο θέατρο "ΑΡΤΙ" την παράσταση "ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ’09, ΜΕΡΟΣ 2^ο", μια παράσταση που πραγματεύεται τους θεούς –με την ευρύτερη έννοια του όρου- του σήμερα και τους γενικότερους προβληματισμούς πάνω στο θέμα της πίστης.

Πρόκειται για μία παράσταση σύγχρονου θεάτρου, βασισμένη στο devise theater και τον αυτοσχεδιασμό. Πιο συγκεκριμένα, αυτό που παρακολουθεί ο θεατής είναι μια σειρά σχεδόν χορογραφημένων κινήσεων, με ιδιαίτερη έμφαση στην κυκλική επανάληψη των σημείων στα οποία οι καλλιτέχνες θέλουν να δοθεί έμφαση, μέσα σε ένα λιτό έως μηδαμινό σκηνικό. Συγκεκριμένοι διάλογοι ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Οι όποιες συζητήσεις, συμβαίνουν ενώ ο καθένας επαναλαμβάνει για κάποιες φορές ένα μίνι μονόλογο, στον οποίον ο άλλος περιπλέκει σαν απάντηση τα δικά του λόγια, βγάζοντας ουσιαστικά, τρία διαφορετικά αποτελέσματα.

Ο συγχρωτισμός του θεατή με το έργο, στην πραγματικότητα ξεκινάει πριν αρχίσει η παράσταση. Καθώς τα φώτα είναι ακόμα αναμμένα και ο κόσμος περιφέρεται μεταξύ της εισόδου, του φουαγιέ και των θέσεων, ακούγεται μία μουσική σαν κάποιος να παίζει με τους σταθμούς ενός ραδιοφώνου, που όμως καθόλου τυχαία δεν είναι. Έχουν γίνει επιλογές από βαριά λαϊκά και κλασσικό ροκ, μέχρι ομιλίες και εκκλησιαστικές λειτουργίες. Είναι δε τόσο πετυχημένο ως ραδιοφωνικό ζάπινγκ, που αν δεν υπήρχε η επανάληψη κάποια στιγμή, θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι πραγματικά κάποιος παίζει με το ραδιόφωνο, χωρίς, όχι απλά να μην βρίσκει αυτό που θέλει να ακούσει, αλλά να μην θέλει να ακούσει κάτι. Απλά παίζει νευρικά με την συνεχή εναλλαγή των σταθμών, δημιουργώντας μια ελαφρώς χαοτική αίσθηση.

Με αυτή την αίσθηση να κυριαρχεί, τα φώτα σβήνουν και η παράσταση αρχίζει, μαζί με τις διαφορετικές σκέψεις που αρχίζουν να περνούν από το μυαλό του καθένα. Μπροστά από τα μάτια μας αλλά, κυρίως, μπροστά από τον καθρέφτη της ψυχής μας πέρασαν οι θεοί, οι θρησκείες, οι ενοχές, τα λάθη, η καθημερινότητα σε σχέση με όλα αυτά, το επέκεινα. Η θρησκευτικότητα, που σε όλες τις στιγμές της ιστορίας και της προϊστορίας ανέπτυσσε ο άνθρωπος ψάχνοντας να βρει απαντήσεις κυρίως στο "από πού ήρθα" και στο "τι υπάρχει μετά", αλλά και γενικότερα να εξηγήσει πράγματα που του ήταν ακατανόητα δημιούργησαν τους κατά περιόδους θεούς. Περνώντας από θεοποιήσεις νεκρών, ουρανίων σωμάτων και φυσικών φαινομένων αρχικά και από τις σύγχρονες θρησκείες των σταυροφοριών, της ιεράς εξέτασης και των ιερών πολέμων στη συνέχεια, φτάσαμε σε ένα μπερδεμένο 2009, όπου ίσως να πιστεύουμε πια ότι δεν υπάρχει θεός, ίσως όμως και να τον χρειαζόμαστε πιο πολύ από ποτέ.

Η θρησκευτικότητα δεν είναι μόνο η λύση για την εξήγηση ακατάληπτων για τον ανθρώπινο νου φαινομένων. Είναι και η ελπίδα για έξωθεν βοήθεια, για μας αλλά και για όσους θα θέλαμε να βοηθήσουμε. Στον τοίχο στο πίσω μέρος του σκηνικού είναι κολλημένα χαρτιά με διάφορες εκφράσεις και φωτογραφίες, τα οποία οι ηθοποιοί ξεκρεμάνε ένα ένα και μας τα δείχνουν, πετώντας στη συνέχεια κάτω και δημιουργώντας έτσι μια αίσθηση αυξανόμενου χάους. Πιστεύεις, τι πιστεύεις, σε τι πιστεύεις, βοήθεια, αγαπάτε αλλήλους, φωτογραφίες παιδιών του τρίτου κόσμου και θυμάτων πολέμου, ποιος είμαι, σ’ αγαπώ, είμαι ελεύθερος, φοβάμαι… Μου είναι αδύνατον να θυμηθώ τι από όλα τα παραπάνω ήταν γραμμένο και τι περνούσε τη στιγμή που έβλεπα από το μυαλό μου. Μέσα στο χαμό που είχε δημιουργηθεί από τα χαρτιά ήρθαν να προστεθούν και μερικά ψεύτικα γαρίφαλα, κάποια από τα οποία κατέληξαν στα χέρια μας από μία βόλτα μιας ηθοποιού στο κοινό.

Είναι ο Θεός θεός; Και ποιος θεός; Χριστός, Μωάμεθ ή Βούδας; Είναι ο Έλβις θεός; Έλβις, Michael Jackson ή Καζαντζίδης; Μπορώ να πιστεύω χωρίς να είμαι πιστός; Όλα αυτά και, ίσως πολλά περισσότερα, ήταν η προβληματική που προσπάθησε να προσεγγίσει το έργο. Το έβλεπες στα πρόσωπα των θεατών την ώρα που έβγαιναν από το μικρό θεατράκι της οδού Ηπείρου, με το ακόμα μικρότερο και χωρίς προσωπικό φουαγιέ, όπου έπαιρνες μόνος σου και δωρεάν ό,τι ήθελες. Το κάθε πρόσωπο είχε διαφορετική όψη, δείγμα του ότι ο καθένας "είδε" μια άλλη παράσταση, μέσα από την αποδόμηση της ομάδας epta για τους προσωπικούς σωτήρες που ψάχνει ο καθένας μας.

Για πείτε μου τώρα...

2009-12-13T12:27:00.002+02:00

... αγαπητοί και, όπως πάντα, ατελείωτοι αναγνώστες μου, πολύ πολύ σοβαρά όμως. Τι αξίζει περισσότερο και τι θα θυσιάζατε για το άλλο; Την Ηθική ή την Ευτυχία; Και προσέξτε: Χωρίς να θίγεται σοβαρά η Ηθική, σε περίπτωση που η απάντηση είναι η Ευτυχία και, αντίστοιχα, χωρίς να θίγεται σοβαρά η Ευτυχία, σε περίπτωση που η απάντηση είναι η Ηθική. Μιλάμε για ελάχιστες απώλειες σε κάθε περίπτωση· το θέμα όμως είναι καθαρά προτεραιοτήτων και Αρχών -αυτές τις άτιμες οι αρχές, που μας βασανίζουν, αλλά και που, ίσως, καθώς για μένα είναι ακόμα υπό έρευνα, μας κρατάνε "καλούς καγαθούς" ανθρώπους. Και, ειλικρινά, δεν ξέρω αν έτσι το κάνω πιο απλό ή πιο δύσκολο· πάντως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι οι Αρχές. Αν θες, πες μου και για σοβαρά εκατέρωθεν θιγόμενες περιπτώσεις και τις εκεί επιλογές σου, σε σχέση με το θύμα -την ηθική ή την ευτυχία. Αλλά πραγματικά ρε πούστη μου, τι βάζεις μπροστά; Γράψε μου έτσι χύμα και τσουβαλάτα, χωρίς πολλές πολλές φιοριτούρες. Και με μια υποτυπώδη ανάλυση, σε 2-3 γραμμές ή έστω μια πρόταση· ακόμα και μια δυο λέξεις· ή τίποτα, απλά ψηφοφορία, ένα μονολεκτικό poll.

Βέβαια οι μακροσκελείς και αναλυτικές επεξηγήσεις, είναι περισσότερο από καλοδεχούμενες. Είναι, για μένα, σαν δώρο, παρότι είναι σπάνιες· αλλά δεν είναι υποχρεωτικές. Αντίθετα με τους περισσότερους, ο μακροπερίοδος και υπεραναλυτικός λόγος, τα σεντόνια να πούμε, ποτέ δεν με ενόχλησαν. Θα το έχετε παρατηρήσει, άλλωστε και από τα γραπτά μου.

Αντίο Claude Lévi-Strauss

2009-11-10T09:07:00.000+02:00

Στις 30 Οκτωβρίου του 2009, ύστερα από πάρα πολλά ταξίδια σε όλο τον κόσμο, ξεκίνησε για το τελευταίο του ταξίδι, πλήρης ημερών, ο μεγάλος εθνολόγος και πατέρας της σύγχρονης ανθρωπολογίας Claude Lévi-Strauss.

Τον Κλοντ Λεβί-Στρος, τον γνώρισα πριν περίπου ένα χρόνο, όταν ανέλαβα να κάνω μια παρουσίαση στο πανεπιστήμιο για το βιβλίο του "Φυλή και Ιστορία", στα πλαίσια της θεματικής ενότητας "Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό" και, πρέπει να ομολογήσω, πως από τότε που το διάβασα, άλλαξε όλος ο τρόπος σκέψης μου. Ή -πιο σωστά- μπήκαν σε μία τάξη όλα αυτά που σκεφτόμουν για χρόνια και, άλλα ήταν μπερδεμένα, άλλα με ερωτηματικό. Σε αυτές τις λίγες σελίδες εξετάζει το γιατί επικράτησε ο δυτικός πολιτισμός έναντι των άλλων και εξηγεί, με έναν μοναδικό τρόπο, την έννοια της βαρβαρότητας.

Σαν ένα αντίο αλλά και σαν φόρο τιμής στον άνθρωπο που πιθανότατα, αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχε και η επιστήμη που σπουδάζω σήμερα, θα ανεβάσω αυτή την παρουσίαση που είχα κάνει τότε. Πριν από αυτό όμως δεν μπορώ να μην αναφέρω δύο γεγονότα που συνδέονται με αυτήν.

Ολοκληρώνοντας την παρουσίαση, θεώρησα σωστό να γράψω μερικά βιογραφικά στοιχεία για τον συγγραφέα. Ο Κλοντ Λεβί-Στρος γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1908. Έψαχνα λοιπόν αρκετές ώρες για να βρω ημερομηνία θανάτου, έχοντας σίγουρο πως είχε πεθάνει, αφού ήταν ήδη Νοέμβριος του 2008. Μετά από πολύ ψάξιμο εγκατέλειψα την προσπάθεια, θεωρώντας όμως την παρουσίαση ελλιπή. Η τύχη μου όμως μου χαμογέλασε. Μερικές μέρες αργότερα και, ευτυχώς, πριν την παρουσιάσω, πέφτω πάνω σε μία εφημερίδα που έγραφε για το καινούριο του βιβλίο, ένα φωτογραφικό λεύκωμα, το οποίο έβγαινε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τον 100 χρόνων του. Χωρίς να γράψω τίποτα παραπάνω, η παρουσίαση είχε ολοκληρωθεί.

Το δεύτερο που θέλω να αναφέρω είναι λίγο ψωνέ όπως και να το κάνουμε, αλλά δεν κρατιέμαι και θα το πω. Η καθηγήτριά μας, η κυρία Κατερίνα Αλεξοπούλου, κάθε χρόνο δίνει κάποια βιβλία στους φοιτητές της, εθελοντικά, για να κάνουν παρουσίαση. Αφού τελείωσα την ανάγνωση της δικιάς μου, μου είπε ότι αυτό το βιβλίο δεν πρόκειται να το ξαναδώσει για παρουσίαση, και στις επόμενες χρονιές θα δίνει τη δικιά μου απευθείας, γιατί δεν πιστεύει ότι μπορεί να γίνει καλύτερη παρουσίαση για αυτό το βιβλίο. Ε, θα έσκαγα αν δε το 'λεγα. Τώρα μπορείτε να τη διαβάσετε, αφού σας διευκρινίσω ότι, εκτός από την πρώτη παράγραφο, ό,τι άλλο είναι γραμμένο με πλάγια γράμματα, είναι αυτούσια μεταφορά από το βιβλίο.

ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΤΟΥ
CLAUDE LÉVI-STRAUSS

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ UNESCO, 1952
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΝΩΣΗ, 1991 ΚΑΙ 1995
ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΥΡΥΔΙΚΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
aggelos-x-aggelos

Γενικά: Ο CLAUDE LÉVI-STRAUSS στο έργο του "Φυλή και Ιστορία", δίνει επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις σε ερωτήματα όπως «Υπάρχει ένας παγκόσμιος πολιτισμός;», «Ποια είναι η συνεισφορά των επιμέρους πολιτισμών στη διαμόρφωσή του;», «Καθορίζονται αυτές οι συνεισφορές από φυλετικούς παράγοντες;» και «Ποιος είναι ο ρόλος του δυτικού πολιτισμού και γιατί επικράτησε η τεχνική του σε ολόκληρο τον πλανήτη». Όλα αυτά μέσα από πνεύμα κατανόησης, ανοχής και ανθρωπισμού και ξεπερνώντας ρατσιστικές αντιλήψεις.

Ξεκινώντας το βιβλίο του, παραδέχεται ότι ακόμα και ο Gobineau, ο οποίος αναγορεύτηκε από τους ιστορικούς σε πατέρας των ρατσιστικών θεωριών, δεν αντιλαμβανόταν τις ανθρώπινες φυλές ως άνισες αλλά ως διαφορετικές. Άρα, οι όποιες διαφορές, δεν οφείλονται σε ανατομικούς παράγοντες, αλλά σε κοινωνικούς ιστορικούς και γεωγραφικούς. Σε αυτό το σημείο όμως θέτει το ερώτημα του γιατί τελικά επικράτησε ο πολιτισμός των λευκών σε σχέση με τους έγχρωμους λαούς, αν δεν υπάρχουν έμφυτες φυλετικές ικανότητες.

Σε μια προσπάθεια καταγραφής των πολιτισμικών διαφορών αντιλαμβανόμαστε ότι οι πολιτισμοί δεν διαφέρουν μεταξύ τους ούτε κατά τον ίδιο τρόπο, ούτε στο ίδιο επίπεδο και, σίγουρα δεν θα μάθουμε ποτέ για εξαφανισμένους πολιτισμούς που δεν άφησαν κάτι γραπτό. Άρα η ποικιλομορφία τους είναι σίγουρα πιο μεγάλη από όσο μπορούμε να καταλάβουμε. Μέσα από διάφορα παραδείγματα για τις περιπτώσεις που μπορούμε να εξετάσουμε, προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι διαφορές είναι συνδεδεμένες με την γεωγραφική θέση των κατοίκων αλλά, κυρίως, με τις σχέσεις μεταξύ των κοινωνιών, παρά με την απομόνωσή τους.

Στη συνέχεια διαπιστώνει ότι η διαφορετικότητα των φυλών, σπάνια παρουσιάστηκε στους ανθρώπους ως ένα φυσικό φαινόμενο αλλά ως τερατούργημα ή σκάνδαλο. Βάρβαροι ή άγριοι είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούσαν πάντα οι άνθρωποι, αρνούμενοι να δεχτούν την πολιτισμική ποικιλομορφία και αποδίδοντας τις όποιες διαφορές στη φύση. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό των αγρίων: το να χαρακτηρίζουν άγριους όσους επιλέγουν ως τέτοιους. Βάρβαρος είναι κατ’ αρχάς όποιος πιστεύει στη βαρβαρότητα, μας λέει και συνεχίζει λέγοντάς μας για τον ψευδοεξελικτισμό, την απόπειρα δηλαδή της κατάργησης της ποικιλομορφίας και της εξάλειψης δυσάρεστων διαφορών, μέσω πάμπολλων θεωριών.

Εξετάζοντας κάποιους αρχαίους πολιτισμούς και συγκρίνοντας τους με κάποιους νεότερους, μέσα από παραδείγματα όπως η χρήση του λίθου, της ζωγραφικής ή του μετάλλου, μας δείχνει ότι όλοι οι λαοί ακολούθησαν μια κοινή πορεία με διαφορετική όμως ταχύτητα. Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχουν ευρήματα των οποίων τη χρήση δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει, υποπίπτουμε στο λάθος του να παίρνουμε το μέρος της γνώσης μας ως το όλον της και να σχηματίζουμε λάθος άποψη. Όμως, το ότι δεν θα μάθουμε ποτέ την ιστορία ενός λαού δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε ή ότι ήταν στάσιμη. Και καταλήγει: "Δεν υπάρχουν νήπιοι λαοί· όλοι είναι ενήλικοι ακόμα και αυτοί που δεν έγραψαν το ημερολόγιο της παιδικής και εφηβικής τους ηλικίας".

Στη συνέχεια, ασχολούμενος με τους λαούς των οποίων την ιστορία δεν γνωρίζουμε πλήρως, μας εξηγεί ότι, παρά το αναμφίβολα μεγάλο μέγεθος των επιτευγμάτων τους, δεν είναι εύκολο να τα κατατάξουμε σε μία κανονική και συνεχή σειρά, καθώς η πρόοδος δεν είναι ούτε απαραίτητη ούτε συνεχής. Προχωρεί με αιφνίδιες μεταβολές και η πορεία των αλμάτων της μόνο πορεία προς τα εμπρός δεν είναι. Την παρομοιάζει δε, με την κίνηση του αλόγου στο σκάκι. Πολλές κινήσεις, αλλά πάντα προς διαφορετική κατεύθυνση. Και όλοι οι πολιτισμοί έκαναν σωρευτικές κινήσεις εξέλιξης, αλλά ό,τι κέρδιζαν με το ένα κινδύνευαν να το χάσουν με το άλλο.

Μπαίνοντας στο 6^ο κεφάλαιο αρχίζει να γίνεται σαφές αυτό που θέλει να καταδείξει ο Lévi-Strauss σε αυτό το έργο του. Αυτό που μας κάνει να βλέπουμε έναν πολιτισμό ως σωρευτικό ή στάσιμο είναι δική μας οπτική, η οποία είναι συνήθως εθνοκεντρική. Έναν πολιτισμός που ανέπτυξε αξίες ή τεχνολογία που μοιάζει με τη δική μας ή στηριχτήκαμε σε αυτή για να προχωρήσουμε, τον χαρακτηρίζουμε σωρευτικό ενώ έναν του οποίου οι αξίες δεν μας χρησίμευσαν τον απορρίπτουμε ως στάσιμο, αδιαφορώντας για το κατά πόσο σημαντικά ήταν τα επιτεύγματά του για την κοινωνία του. Με το παράδειγμα του πως αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε ένα τρένο την ταχύτητα των άλλων τρένων και το παράδειγμα που κάποιος κοιτάει σε ένα μικροσκόπιο, οπότε λίγα χιλιοστά πιο πίσω βλέπει μια εντελώς παραμορφωμένη εικόνα, μας εξηγεί το πόσο σημαντικά ήταν τα κάθε λογής πολιτισμικά επιτεύγματα του κάθε πολιτισμού για να ξεπεράσει τα εγγενή του προβλήματα, σε σχέση με το πόσο αδιάφορα μας φαίνονται μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να μας χρησιμεύσουν. Με άλλα λόγια, φαινόμαστε ο ένας στον άλλο στερημένοι ενδιαφέροντος μόνο και μόνο επειδή δεν μοιάζουμε.

Ίσως κάποιοι να φέρουν την εξής αντίρρηση: αφού κανείς πολιτισμός δεν μπορεί να βγει από τον εαυτό του, δεν μπορεί να έχει αντικειμενική κρίση για τους υπόλοιπους. Όμως αυτό δεν συμβαίνει πράγματι. Αντιθέτως, οι υπάρχοντες πολιτισμοί είναι αυτοί που αναγνωρίζουν την υπεροχή του δυτικού και στις διεθνείς συνελεύσεις, αντί να τους κατηγορούν ότι τους δυτικοποιούν, τους κατηγορούν γιατί δεν τους παρέχουν αρκετά μέσα ώστε να δυτικοποιηθούν πιο γρήγορα. Και φτάνει σε ένα καίριο σημείο του θέματος. Δεν θα χρησίμευε σε τίποτα να θελήσουμε να υπερασπίσουμε την πρωτοτυπία των ανθρώπινων πολιτισμών ενάντια σ’ αυτούς τους ίδιους. Φυσικά, το φαινόμενο του οικουμενικού πολιτισμού είναι πρωτοφανές στην παγκόσμια ιστορία, και δεν είναι καν βέβαιο πόσο θα κρατήσει. Γεγονός είναι πάντως ότι αυτή η προσχώρηση είναι περισσότερο έλλειψη επιλογής παρά ελεύθερη απόφαση, αφού πέραν των άλλων παραδειγμάτων που αναφέρει, υιοθετεί την άποψη του Leslie White ότι ο δυτικός πολιτισμός αυξάνει διαρκώς την ποσότητα ενέργειας και το όριο ζωής. Παρόλα αυτά, εδώ και οκτώ με δέκα χιλιάδες χρόνια έχουμε καταφέρει μόνο να τελειοποιήσουμε τις τεράστιες ανακαλύψεις που έγιναν τη νεολιθική εποχή, όπως τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Η τύχη σε όλα αυτά σίγουρα έχει παίξει κάποιο ρόλο, σίγουρα όμως όχι αυτόν που της αποδίδουν συνήθως. Η πολυπλοκότητα και η ποικιλομορφία των πράξεων που εμπεριέχονται στις πιο απλές εφευρέσεις, όπως για παράδειγμα το ψήσιμο του πηλού για να σκληρύνει, είναι τέτοιες που εκμηδενίζουν τον παράγοντα τύχη. Τα περισσότερα επιτεύγματα είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε για τους παλιότερους πολιτισμούς και να κρατάμε περισσότερο για τους δικούς μας. Έτσι και η βιομηχανική επανάσταση, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την επανάσταση που συντελέστηκε στη νεολιθική εποχή, είναι προϊόν, αφενός σκληρής δουλειάς, αφετέρου όμως, της σώρευσης του κεφαλαίου της νεολιθικής εποχής. Όμως, όπως εκείνη την περίοδο σε διαφορετικά και εντελώς αποκομμένα μεταξύ τους μέρη, συντελέστηκαν οι ίδιες εξελίξεις, έτσι –είναι βέβαιος ο Lévi-Strauss- θα συνέβαινε οπωσδήποτε και η βιομηχανική επανάσταση κάπου αλλού αν δεν συνέβαινε στην Ευρώπη, με μια διαφορά 100 με 200 χρόνια, που θα ήταν εντελώς αδιάφορη για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Τέλος ο Lévi-Strauss μας λέει ότι η ανθρωπότητα ξανοίγεται σε διαφορετικές "πολιτισμικές επιχειρήσεις" χωρίς πάντα βέβαιο αποτέλεσμα. Αντίθετα, κάποιες φορές μπορεί και να χάσει, ακριβώς όπως ένας παίκτης της ρουλέτας. Γενικώς όμως, εκείνο που προσπάθησε να δείξει με αυτό το έργο του, είναι ότι η αληθινή συνεισφορά των πολιτισμών δεν συνίσταται στις ιδιαίτερες εφευρέσεις τους αλλά στη διαφορική απόκλιση μεταξύ τους, καθώς και ότι ένας παγκόσμιος πολιτισμός δεν μπορεί να υπάρξει με την έννοια που δίνουμε στον όρο, εφόσον συνεπάγεται τη συνύπαρξη των πολιτισμών οι οποίοι παρουσιάζουν τη μέγιστη διαφορά μεταξύ τους.

Κλείνοντας δίνει έμφαση στη συνεργασία που πρέπει να έχουν οι ανθρώπινες κοινωνίες μεταξύ τους. Η ποικιλομορφία των ανθρωπίνων πολιτισμών βρίσκεται πίσω μας, γύρω μας και μπροστά μας. Η μόνη απαίτηση που μπορούμε να προβάλουμε ως προς αυτή είναι να πραγματοποιείται με μορφές, από τις οποίες κάθε μία, με τη συνεισφορά της, θα κάνει τις άλλες να γίνονται ακόμα πιο γενναιόδωρες.

* * *

Bon voyage, mon ami ...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο...

2009-11-08T08:47:00.000+02:00

Από την αρχή σχεδόν που σε δημιούργησα, ήθελα να γράψω ένα post με αυτόν τον τίτλο αλλά τον φύλαγα για μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Τώρα νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να γράψω ένα κείμενο που να ξεκινάει έτσι.

Σε ότι έχει να κάνει με πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου (ανθρωπίνων σχέσεων εξαιρουμένων), είσαι νομίζω ό,τι πιο πετυχημένο έχω καταφέρει. Ποτέ δεν ήμουν τυπικός μαζί σου, αλλά ποτέ δεν ήμουν τυπικός στα περισσότερα πράγματα που αγαπάω. Οπότε δεν θα το θεωρήσω ως αρνητικό.

Από την ημέρα που ξεκίνησα να γράφω δημόσια, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στη ζωή μου, άλλα προς το καλύτερο και άλλα προς το χειρότερο. Όμως πλέον ξέρω αρκετά καλύτερα τον εαυτό μου. Η πιο σημαντική αλλαγή που έγινε ήταν η εισαγωγή μου στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Αυτό από μόνο του, δημιουργεί πάρα πολλές προοπτικές για πολλά και δημιουργικά πράγματα και, γενικότερα, σαν μέσο όρο, μπορώ να πω ότι, παρά τα προβλήματα, η ζωή μου στο σύνολό της έχει καλυτερέψει κατά πολύ.

Όσοι διαβάζουν αυτό το ιστολόγιο από την αρχή του, ξέρουν ότι πολύ σπάνια γράφω προσωπικά πράγματα και, όταν καμιά φορά το κάνω, προσπαθώ να τα δω από μια εξωτερική πλευρά, ώστε να προκύψει ένα θέμα. Τέλος πάντων, σήμερα θα παραβώ πλήρως αυτόν τον κανόνα και θα γράψω κάτι εντελώς προσωπικό και παρακαλώ να εκληφθεί ως δήλωση ταυτότητας, ως επεξήγηση του ποιος είμαι και τι κάνω.

Δεν μπορώ να κρύψω ότι από τη στιγμή που κατάφερα να μπω στο πανεπιστήμιο, έχω σοβαρά στο μυαλό μου την καριέρα του επιστήμονα και του συγγραφέα. Όχι του μυθιστοριογράφου και εν γένει λογοτέχνη, αλλά ως αρθρογράφος, χρονογράφος, ερευνητής κλπ. Αυτό είναι ένα όνειρο. Μακάρι να πετύχει...

Αν πετύχει όμως, θα ήθελα να δηλώσω ένα πράγμα. Εκείνο που θα ήθελα να μείνει πίσω μου σαν συγγραφικό έργο, εκείνο στο οποίο θα ήθελα να συμβάλλω σαν άνθρωπος στην κοινωνία και να αφήσω σαν κληροδότημα στις επόμενες γενιές, εκείνο, τέλος πάντων, για το οποίο θα ήθελα να με θυμούνται μετά το θάνατό μου οι άνθρωποι, είναι ότι όλο μου το έργο περιστράφηκε γύρω από την ανάλυση, περιγραφή, συγκεκριμενοποίηση και όσο το δυνατόν περισσότερο περιορισμό του φασισμού σε όλες του τις μορφές. Αν καταφέρω να γίνω ένας αξιόλογος επιστήμονας, που τα γραπτά του θα έχουν κάποια διαχρονική αξία, αυτό το κομμάτι θέλω να είναι το "γήπεδό" μου.

Αυτό βέβαια κυρίως εκτός blog. Το blogάκι μου θέλω να παραμείνει όπως είναι, με τις φιλοσοφίες του, τα χιουμοριστικά του, τις ασυναρτησίες του αλλά και τα σοβαρά του, τις περισσότερες φορές όμως γύρω από αυτό το φλέγον θέμα του φασισμού, το οποίο για κάποιο λόγο με τρομάζει κάθε μέρα και περισσότερο και κάθε μέρα το βλέπω να γίνεται και πιο έντονο γύρω μου/μας.

Αυτό που κάνω τώρα είναι κατά κάποιο τρόπο μια προσωπική δέσμευση για πολλά πράγματα. Ότι θα τελειώσω τις σπουδές μου, ότι θα συνεχίσω να είμαι δημιουργικός και να γράφω, ότι δεν θα σταματήσω ποτέ να μελετάω. Μακάρι... Μακάρι να τα καταφέρω γιατί, τελευταίως, αρχίζω και το πιστεύω σοβαρά ότι κάτι έχω να πω που αξίζει να ακουστεί και πρώτη φορά τολμώ να το παραδεχτώ δημόσια.

Δεν την έχω ψωνίσει -ακόμα -ελπίζω. Παρακαλώ την επιείκειά σας.

Αθέατο πρόβλημα

2009-11-04T02:58:00.000+02:00

Αγαπητέ κύριε Χαρδαβέλλα,

Δεν συνηθίζω να βλέπω τηλεόραση παρά μόνο όταν είμαι πολύ κουρασμένος και θέλω να αποφύγω κάθε σκέψη. Πολύ περισσότερο, όταν καμιά φορά τύχει να δω, οπωσδήποτε αποφεύγω εκπομπές όπου υπάρχουν μισή ντουζίνα καλεσμένοι, διαμετρικά αντιθέτων απόψεων, οι οποίοι μιλάνε όλοι μαζί και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Για κάποιο λόγο όμως σήμερα αποφάσισα να δω την εκπομπή σας Αθέατος κόσμος, την οποία πρέπει να ομολογήσω ότι δεν την είδα ολόκληρη, γιατί θεώρησα ότι δεν είχε κανένα απολύτως νόημα και σηκώθηκα να σας γράψω αυτή την επιστολή και να σας εκθέσω το γιατί πιστεύω ότι δεν είχε νόημα.

Κάποτε ένας μαθηματικός μου είχε πει το εξής: Στην επιστήμη δεν πρέπει να ψάχνεις να αποδείξεις κάτι, γιατί άμα το θες πολύ, τελικά θα το αποδείξεις. Πρέπει να ερευνάς χωρίς να προσμένεις κάτι συγκεκριμένο και να αποδέχεσαι το όποιο αποτέλεσμα, ακόμα και αν είναι αντίθετο με την θεωρία σου ή την ιδεολογία σου ή οτιδήποτε τέλος πάντων σε ώθησε να κάνεις την έρευνα. Κατά τη γνώμη μου το ίδιο ισχύει -ή τουλάχιστον πρέπει να ισχύει- και στη δημοσιογραφία. Όταν κάνεις ένα ρεπορτάζ, πρέπει να ψάχνεις το τι συμβαίνει πραγματικά και όχι αποδείξεις για αυτό που πιστεύεις ή θέλεις να αποδείξεις ότι συμβαίνει.

Το θέμα σας ήταν η κατάσταση που επικρατεί στη Θράκη με το τουρκικό στοιχείο. Δηλώνω ευθύς εξαρχής ότι δεν έχω ιδέα για το τι ακριβώς συμβαίνει. Στο πάνελ σας ήταν ο δημοσιογράφος Κώστας Καββαθάς, η συγγραφέας Αναστασία Καλλιοτζή, δύο βουλευτές των οποίων τα ονόματα δεν θυμάμαι (ο ένας γνωστός φωνακλάς του ΛΑΟΣ και ο άλλος του ΠΑΣΟΚ), ένας δημοσιογράφος με τουρκικό όνομα και κάποιος άλλος. Από την αρχή υπήρχε κάτι που δεν μου άρεσε αλλά δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακριβώς τι. Κάποια στιγμή και εν μέσω βίντεο και χάβρας, όλως περιέργως έγινε ένας ήσυχος διάλογος μεταξύ του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και εσάς. Και αμέσως κατάλαβα τι ήταν εκείνο που με ενοχλούσε.

Ο βουλευτής -θρακικής περιφέρειας- σας είπε ότι η κατάσταση δεν είναι ακριβώς όπως την παρουσιάζετε. Άλλωστε, συμπλήρωσε, δεν ζείτε εκεί όπως εγώ. Και εσείς του απαντήσατε, για μένα έτσι είναι (δεν χρησιμοποιώ εισαγωγικά για τους διαλόγους γιατί δεν θυμάμαι τα ακριβή λόγια). Και όντως ήταν καταφανέστατο ότι για σας έτσι ήταν. Αυτό πήγατε να αποδείξετε με το ρεπορτάζ που κάνατε και σας πληροφορώ ότι το πετύχατε πλήρως.

Είπα από την αρχή ότι δεν γνωρίζω τι γίνετε στη Θράκη. Σαφώς δεν γνωρίζω και αν είχε δίκιο ο βουλευτής που είπε ότι δεν είναι έτσι, όπως επίσης δεν γνωρίζω και αν εσείς έχετε δίκιο που λέτε ότι είναι. Το πρόβλημά μου όμως είναι ότι το ρεπορτάζ φαινόταν έτσι φτιαγμένο για να αποδείξει πράγματα. Άλλωστε δεν ήταν τυχαία και η επιλογή του να καλέσετε τον βουλευτή του ΛΑΟΣ.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος και σαφής. Εκείνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι, χάριν της θεαματικότητας, διογκώνετε, ή ακόμα και επινοείτε, θέματα με αποτέλεσμα ο κόσμος να μπερδεύεται -στην καλύτερη περίπτωση- ή ακόμα και να φανατίζεται που είναι το χειρότερο. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις ξεκίνησε η εκπομπή, ένας έσπευσε να δηλώσει Ιρλανδός και ένας άλλος Αρειανός. Με αυτές τις τρομοκρατικές εκπομπές που κάνετε εσείς και πάρα πολλοί συνάδελφοί σας και με τους βαρύγδουπους και καταστροφολογικούς τίτλους,τύπου "Οργανωμένο σχέδιο της Τουρκίας", "Μας παίρνουν τη Θράκη", "Ακολουθεί το Αιγαίο" κλπ, έχετε καταφέρει να χαρακτηρίζεται κάποιος ως εθνικιστής ή ανθέλληνας από μία μόνο κουβέντα του.

Αν θέλατε πραγματικά να δείτε τη διάσταση του προβλήματος, θα καλούσατε επιστήμονες και όχι δημοσιογράφους και πολιτικούς, ιδιαίτερα μάλιστα τύπων που λατρεύουν να χαλάνε τη συζήτηση με της φωνές τους και τα "μη με διακόπτεις/να ολοκληρώσω" τους. Γιατί δεν ξανακάνετε την εκπομπή καλώντας δύο ιστορικούς, δύο εθνολόγους, πολιτισμιολόγους, ψυχολόγους ή ακόμα και άτομα που προσπαθούν να λύσουν τα όποια προβλήματα, όπως μέλη διαπολιτισμικών συλλόγων διαφόρων δραστηριοτήτων που σίγουρα δραστηριοποιούνται σε τέτοιες περιοχές με μικτό πληθυσμό; Επειδή δεν φωνάζουν, δεν τρομοκρατούν και δεν κάνουν νούμερα.

Ίσως πάλι και να σας καταλαβαίνω. Αν έπαιρνα και εγώ τις αμοιβές που παίζουν στο χώρο σας, μπορεί να κήρυττα και πόλεμο...

Φιλικά,

aggelos-x-aggelos

Ελεύθερο Πανεπιστήμιο

2009-10-20T21:22:00.001+03:00

Τη Στοά του Βιβλίου φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι τη γνωρίζετε. Εκείνο που δεν ξέρω κατά πόσο είναι ευρέως γνωστό είναι τα σεμινάρια που διοργανώνονται εκεί. Ας δούμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Η ΣτΒ ιδρύθηκε πριν από 13 χρόνια από την Εν Αθήναις Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία. Από το όνομα, φαντάζομαι θα γίνεται αντιληπτό ότι πρόκειται για θεσμό που κουβαλάει αρκετά χρόνια στην πλάτη του. Όντως, από ότι διαβάζω στο πρόγραμμα των σεμιναρίων, η εν λόγο εταιρεία ιδρύθηκε το 1836! Σημερινός της πρόεδρος είναι ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, ο οποίος το 2007 ίδρυσε το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο. Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο έχει σαν στόχο να προσφέρει σεμινάρια πανεπιστημιακού επιπέδου, σαν μέρος της δια βίου εκπαίδευσης που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει απαραίτητο συστατικό της ζωής μας, με το χαρακτηριστικό όμως της ελεύθερης επιλογής, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του καθένα. Κόστος συμμετοχής υπάρχει, χωρίς όμως να είναι δυσβάσταχτο και με τις φοιτητικές εκπτώσεις ή τις έξτρα εκπτώσεις σε περίπτωση συμμετοχής σε πάνω από ένα πρόγραμμα, γίνεται πραγματικά περισσότερο από ανεκτό. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που διδάσκουν τόσο εξέχοντα ονόματα της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας. Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το πρόγραμμα με όλες τις λεπτομέρειες.

Έτσι λοιπόν και εγώ, μετά την παρότρυνση μιας φίλης και συμφοιτήτριάς μου από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ), είπαμε να συμμετάσχουμε σε ένα σεμινάριο, το οποίο θα μας βοηθούσε και σε κάποια κομμάτια της φετινής μας θεματικής. Και εδώ ξεκινάνε τα ευτράπελα!

Αρχικά λοιπόν, δεν κατάλαβα ότι αν δηλώσεις συμμετοχή σε παίρνουν. Νόμισα ότι γίνεται κάποιο είδος κλήρωσης ή κάτι τέτοιο. Οπότε για να είμαι σίγουρος ότι θα με πάρουν, δηλώνω το σεμινάριο που μας ενδιέφερε πρώτο και στη συνέχεια δηλώνω και όλα τα υπόλοιπα της περιόδου Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου (άλλα τέσσερα). Έτσι την επόμενη μέρα μου έρχεται ένα e-mail που με πληροφορούσε ότι είχε εγκριθεί η συμμετοχή μου σε όλα, και το μόνο που είχα να κάνω ήταν να πάω να κάνω την κατάθεση στην τράπεζα! Είπαμε ότι είναι φτηνά, αλλά για κάνα δυο, όχι για όλα. Άσε που και τσάμπα να ήταν, έχω και ένα κανονικό πανεπιστήμιο να τελειώσω, πόσες ώρες έχει πια αυτή η μέρα;

Τρέχω λοιπόν από τα γραφεία τους, τους εξηγώ ότι δεν έγινα τώρα τελευταία ηλίθιος αλλά ήμουν πάντα έτσι και ακυρώνω τα τρία από τα πέντε. Δεν ακύρωσα και τα τέσσερα που είχα δηλώσει παραπάνω, πρώτον επειδή ντρεπόμουν (είμαι ένας ντροπιάρης ηλίθιος) και δεύτερον, επειδή το ένα το έκανε ο ίδιος ο Μπαμπινιώτης και είχα πάντα μια μεγάλη περιέργεια να τον γνωρίσω.

Πηγαίνω λοιπόν στο πρώτο μάθημα που ήταν Δευτέρα (το άλλο με τη φίλη μου ήταν Τετάρτη) και συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε μία αίθουσα όπου υπήρχαν περίπου διακόσιες γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 25 και τρεις -μαζί με μένα- άντρες! Το ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν ότι αντίκριζα την αίθουσα πανοραμικά καθώς ήταν στο υπόγειο και κάθε σκαλί που κατέβαινα μου τις αποκάλυπτε ανά εικοσάδες. Φτάνοντας στο ίδιο επίπεδο με αυτό το πρωτοφανές φιλολογικό χαρέμι, στεκόταν μία ευγενέστατη κυρία η οποία μας προέτρεπε να βάλουμε τα χέρια μας σε ένα μηχάνημα που έβγαζε κάτι σαν οινόπνευμα για απολύμανση (πολύ δροσιστικό!) και τη ρωτάω: "Υπάρχει και τμήμα αρρένων;" Προφανώς, δεν κατάλαβε από την αρχή το λόγο της ερωτήσεως, αλλά έκανε τη σωστή κίνηση. Κοίταξε γύρω της.

Αφού σκάσαμε και οι 2 στα γέλια πήγα και έκατσα σε μία καρέκλα στην πρώτη σειρά. Ακριβώς μπροστά μου ήταν η έδρα που, υπέθεσα, ότι θα στεκόταν ο ομιλητής μας. Δέκα λεπτά αργότερα βλέπω τον Μπαμπινιώτη να κατεβαίνει τα προαναφερθέντα χαρεμοαποκαλυπτικά σκαλιά, να μας καλησπερίζει και να συνεχίζει για το βάθος της αίθουσας. Όταν έφτασε κοντά στον τοίχο, έστριψε αριστερά και κατέβηκε και κάποια άλλα σκαλιά, την ύπαρξη των οποίων δεν είχα αντιληφθεί μέχρι εκείνη την ώρα, με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί τελείως από το οπτικό μου πεδίο. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα και δεύτερη καλησπέρα, αυτή τη φορά όμως από τα ηχεία και ένας προτζέκτορας προέβαλε σε ένα πανί αυτό που κανονικά θα έπρεπε να βλέπω από την πρώτη σειρά.

Όταν κατάλαβα τι είχε συμβεί δεν είχα και πολλά περιθώρια να το αλλάξω. Πολύ απλά, ο χώρος είχε 2 υπόγεια και εμείς είχαμε ένα Μπαμπινιώτη και ένα ολόγραμμα Μπαμπινιώτη. Πάλι καλά, θα μπορούσαμε να ακούμε μόνο. Αντίθετα, όχι μόνο τον βλέπαμε αλλά η κάμερα έκανε και τα απαραίτητα ζουμ στον προτζέκτορα της κάτω αίθουσας που χρησιμοποιούσε για τις διαφάνειές του, με αποτέλεσμα να στερηθούμε μόνο τη φυσική του παρουσία και καμία πληροφορία.

Το καλύτερο όμως το κράτησα για το τέλος, αφενός γιατί έτσι όφειλα ως ένας σωστός αρθρογράφος και, αφετέρου, γιατί στο τέλος συνέβη. Αφού λοιπόν τελείωσε η ομιλία, αποφάσισα να τον πλησιάσω και να του κάνω μια ερώτηση, περισσότερο για να του έχω κάνει μια ερώτηση και λιγότερο για να την ερώτηση την ίδια. Το ίδιο σκέφτηκαν και αρκετοί σαν και μένα, οπότε μέχρι να φτάσω στον κάτω όροφο -όπου και ανακάλυψα ότι τελικά υπήρχαν και άντρες- είχε μαζευτεί γύρω του ένα μπουλούκι ανθρώπων, με ποικίλα ερωτήματα. Ένας ένας, έκανε την ερώτηση που ήθελε και αποχωρούσε για να γίνει χώρος και για τους υπόλοιπους, με αποτέλεσμα οι επόμενοι να ακούν και τις ερωτήσεις των προηγουμένων. Έτσι και εγώ άκουσα την ερώτηση του κυρίου που βρισκόταν ακριβώς μπροστά από μένα.

Ο κύριος αυτός ρώτησε τον κύριο Μπαμπινιώτη, αν μπορούσε να του συστήσει κάποιο καλό λεξικό για τη νεοελληνική γλώσσα!!!

Για να επιστρέφουμε σιγά σιγά

2009-10-11T16:35:00.000+03:00

Των ατάκτων τα παιδιά,
σαν πεινάσουν παραγγέλνουν!

Ήρθα, τρομάξτε!

Κενό 5

2009-09-30T23:59:00.001+03:00

Μμμ...

Κενό 4

2009-08-31T23:59:00.001+03:00

Ααα...

Κενό 3

2009-07-31T23:59:00.001+03:00

Χρρ...

Κενό 2

2009-06-30T23:59:00.001+03:00

Ζζζ...

Έγινε και αυτό (Κενό 1)

2009-05-31T23:59:00.001+03:00

Ένας ολόκληρος μήνας και δεν έγραψα τίποτα.

Φαντάζομαι πως το κάθε τι περνάει τις φάσεις του...

Ένα ετεροχρονισμένο post, έτσι για να μη μείνει κενός ο μήνας.

(Δευτέρα 1/6/09 13:00)

Έτσι, για το Πάσχα

2009-04-17T15:58:00.001+03:00

Οδυσσέας Ελύτης - Το μονόγραμμα

Θα πενθώ πάντα - μ’ ακούς; - για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Τής παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οι κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψέ με" και τα "μη"
Μια στον αέρα μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν’ ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’ τις ξερολιθιές, πίσω απ’ τους φράχτες
Την ανεμώνα πού κάθισε στο χέρι σού
Κι έτρεμες τρεις φορές το μοβ τρεις μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο με τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα πού βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο πού άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού,για το μικρό το πόδι σού μες στ’ αχανή
σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μες από φεγγαρά περάσματα και κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουμε

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε"
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα,και το νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ
Πάντα Εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ’ ακούς
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς
Ειμ’ εγώ, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σού φορώ
Το λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ’ ακούς
Πού μ’ αφήνεις, πού πας και ποιος, μ’ ακούς

Σού κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα’ ρθει μέρα, μ’ ακούς
Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν περώματα, μ’ ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, ν’ ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα - ένα, μ’ ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες Των Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς

Το λουλούδι αυτό τής καταιγίδας και μ’ ακούς
Τής αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δεν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει - ακούς;
Ειμ’ εγώ πού φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς.

V.

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ’ αντάρτες απόμαχους
Από τι να’ ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να ’ρθω
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ’ αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ’ όλα το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ’ άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή

Πού κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα, ούτε η γερόντισσα ν’ όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί, και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ’ αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μες στο σώμα και πού τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

VI.

Έχω δει πολλά και η γη μες απ’ το νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας

Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Νά ’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμα σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ ακολουθεί

Και να παίζει με τ’ άσπρο και το κυανό η ψυχή μου !

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και το γκιουλ-μπιρσίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος, και ας ειμ’ εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ’ ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο!

VII.

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Θα πενθώ πάντα - μ’ ακούς; - για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο

Χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση!

Χρόνια πολλά blogάκι μου 3

2009-03-27T22:26:00.000+02:00

Αγαπημένο μου blogάκι,

Σήμερα γίνεσαι τριών ετών. Ξέρω ότι από τη μέρα που σε έφτιαξα σου γράφω όλο και λιγότερο. Αυτό το ένα post την εβδομάδα ούτε κατά σύμπτωση δεν το πετυχαίνω πια. Αλλά εφόσον δεν έχω χάσει μήνα που να μη σου έχω γράψει, ελπίζω πάντα ότι θα επιστρέψω.

Πάντα πίστευα ότι εσύ θα μου άλλαζες τη ζωή και το έκανες σε όλα τα επίπεδα. Θα γυρίσω σύντομα, στο υπόσχομαι!

Μικρή διακοπή

2009-02-27T22:08:00.000+02:00

Αναπάντεχα συμβάντα και τρέχοντες εξελίξεις με αναγκάζουν να απομακρυνθώ για λίγο από το blogging. Η πίεση χρόνου είναι μεγάλη και για λίγο δεν με βλέπω να γράφω. Χρωστάω και απαντήσεις από το προηγούμενο post· θα έρθουν και αυτές.

See you soon!

Sex και φακοί επαφής

2009-01-07T21:11:00.002+02:00

Σκοπός αυτού του δοκιμίου (τρομάρα του) είναι να συσχετίσει το sex με τους φακούς επαφής. Και χωρίς να χάνει καθόλου χρόνο (το δοκίμιο, όχι εγώ, εγώ ένας απλός υπάλληλός του είμαι) ξεκινά αμέσως.

Το sex είναι από τη φύση του βάρβαρο. Ο Γούντι Άλεν, όταν ρωτήθηκε σχετικά με το αν το sex είναι βρώμικο, απάντησε "μόνο όταν γίνεται σωστά". Άρα όταν κάνεις sex, η πίεση πρέπει να σου φτάνει γύρω στο 37 με 39 -η μικρή. Αυτό είναι το κανονικό (και κράτα τη αυτή τη λέξη, θα μας χρειαστεί πιο κάτω) sex.

Άρα, καθόλου τυχαία η φράση "θα σου πετάξω τα μάτια έξω". Τι γίνεται όμως με αυτούς που φοράνε γυαλιά; Πως θα τους πεταχτούν τα μάτια έξω; Εδώ έρχεται να μας δώσει την απάντηση (το δοκίμιο πάντα, εγώ είπαμε, για το μεροκάματο).

Οι φακοί επαφής εξυπηρετούν ακριβώς αυτό το σκοπό. Να μπορούν να πετάγονται τα μάτια έξω κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής ΕΠΑΦΗΣ. Γι αυτό και φακοί ΕΠΑΦΗΣ. Αλλιώς θα τους λέγαμε φακούς μυωπίας ή φακούς στραβωμάρας.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η λεκτική τους σύνδεση. Η λέξη φακός, κακώς νομίζεις ότι είναι ελληνική. Βγαίνει από τη αγγλική λέξη fuck (την οποία αν κάνεις λάθος και τη γράψεις με το πληκτρολόγιο στα ελληνικά, βγαίνει φθψκ) οπότε έχουμε την ρίζα FUCK ΩΣ ΕΠΑΦΗ. Δηλαδή όπως είναι το fuck έτσι είναι και η επαφή, δηλαδή φακός επαφής!

Τώρα που διαλύθηκε αυτός ο μύθος πάμε να δούμε άλλον ένα. Νωρίτερα το δοκίμιο σου ζήτησε να κρατήσεις μια λεξούλα. Εσύ βέβαια θα την έχεις ξεχάσει ήδη, οπότε το δοκίμιο, στωικά θα σου την υπενθυμίσει. Ήταν η λέξη κανονικά, εκεί που λέγαμε για τον σωστό τρόπο πραγμάτωσης της πράξης.

Αυτό ακριβώς σημαίνει και η αγγλική λέξη sex. Διότι, αν τη μεταφράσουμε σε σωστά ελληνικά, από όπου και την πήραν οι αγγλόφωνοι, δεν παίρνουμε σεξ, αλλά σεκσ. Τεράστια διαφορά. Και ακόμα και αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι πρόκειται για την έκφραση σε Κ.Σ., δηλαδή, αν θυμάσαι από τη φυσική, σε Κανονικές Συνθήκες. Άρα η αγγλική λέξη sex, προέρχεται από την ελληνική έκφραση σε Κ.Σ. και σημαίνει τον σωστό τρόπο που πρέπει να γίνεται η δουλειά.

Καλή χρονιά!

Κωλοτρυπίδες

2008-12-16T15:54:00.000+02:00

Η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη έδωσε αφορμή να γραφτεί και να λεχθεί κάθε είδους κωλοτρυπίδα. (Για όσους δεν το έπιασαν μιλάω για την ατάκα "Οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Όλοι έχουν από μία). Ας γράψω και εγώ τη δικια μου.

Η όλη ιστορία επιβεβαιώνει το "ενός κακού μύρια έπονται". Από το μεγάλο κακό του θανάτου του παιδιού περάσαμε στο κακό των σπασμένων μαγαζιών και ευτυχώς που δεν θρηνήσαμε και άλλα θύματα -από καθαρή τύχη πιστεύω. Μετά περάσαμε στο κακό της ανάλυσης.

Εκεί είδαμε τα εξής, τα οποία, προσωπικά, καταδικάζω όσο και τα επεισόδια:

Δηλώσεις πολιτικών.
Την κυβέρνηση το μόνο που την απασχολούσε ήταν να αποποιηθεί ευθύνες. Και το χειρότερο είναι ότι προσπαθούσε να αποποιηθεί ευθύνες που της καταλογίζουν, όχι αυτές που πραγματικά έχει. Γιατί οι ευθύνες της, κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη παιδείας γενικά στους πολίτες. Εδώ που τα λέμε αυτό είναι ευθύνη γενικότερα των κυβερνήσεων και όλου του πολιτικού κόσμου. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός και να αδράξουν πέντε ψήφους παραπάνω. Άλλοι πιο έξυπνα και άλλοι πιο χαζά, κανείς δεν πρότεινε τίποτα ουσιαστικό. Κάποιοι χάιδεψαν τα επεισόδια, κάποιοι επιτέθηκαν κατευθείαν στην κυβέρνηση, αλλά εις το πηλίκο, μηδέν.

Δημοσιογράφοι.
Ο κακός χαμός. Διάβασα διάφορα για το θέμα, τόσα που τα ξέχασα όλα. Εκείνο που μου έμεινε πιο έντονα όμως είναι η ταύτιση των δεκαπεντάχρονων με τη γενιά των 700€. Από που και ως που κύριοι; Δεκαπέντε χρονών σημαίνει τρίτη γυμνασίου με πρώτη Λυκείου. Ηλικία μόνο καταναλωτική και καθόλου παραγωγική, άρα μη αμειβόμενη. Είδατε κανέναν άνεργο πτυχιούχο να τα σπάει; Ή μήπως πιστεύετε ότι όλα αυτά τα παιδάκια έχουν καταλάβει τι σημαίνει 700€ μισθός με 400€ ενοίκιο; Μπορεί να το φαντάζονται αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι το πρόβλημα που θα τους βγάλει στο δρόμο και μάλιστα για τέτοιας έκτασης επεισόδια.

Κουκουλοφόροι και μπαχαλάκηδες.
Κάποια στιγμή, τουλάχιστον από τα νέα παιδιά, πρέπει να προκύψει ο νέος τρόπος αντίδρασης. Πρέπει να καταλάβουν ότι οι πορείες, οι καταστροφές και τα επεισόδια, είναι τρόποι αντίδρασης για άλλα προβλήματα και άλλους εχθρούς, περασμένων εποχών. Κάθε μέρα που κατεβαίνω στο Σύνταγμα κάποιος έχει κλείσει το δρόμο και φωνάζει για κάτι. Ποιον περιμένει να συγκινήσει; Επειδή δηλαδή το κάθε κομματόσκυλο, που κατάφερε να χωθεί μέσα σε κάτι με εντελώς ακαλαίσθητα αρχικά (γεσεε, αδεδυ κλπ) που αυτοπαρουσιάζεται ως προστάτης των εργαζομένων και τώρα πρέπει να δικαιολογήσει την παρουσία του, πρέπει με το παραμικρό να κατεβάζει όσους μαζέψει στο δρόμο και να κλείνει την κυκλοφορία; Η χούντα έπεσε αγαπητοί μου. Η βάρκα που σας έσωσε τότε, για να περάσετε απέναντι το ορμητικό ποτάμι της χούντας πρέπει να καταστραφεί και με τα υλικά της να φτιαχτεί κάτι καινούριο. Δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κροκόδειλους πια. Εδώ μας τρώνε ζώα της ξηράς. Τι θα σας κάνει η βάρκα; Και το χειρότερο με το να χρησιμοποιούνται τα ίδια αναποτελεσματικά μέσα, είναι ότι παραδειγματίζονται και οι νέοι κάνουν χειρότερες βλακείες από σας.

Πολίτες στις συζητήσεις τους.
Είπα πριν ότι η χούντα έπεσε. Ξέχασα όμως να συμπληρώσω κάτι· προς μεγάλη λύπη πολλών. Άκουσα από σοβαρούς και ευυπόληπτους πολίτες να λένε ατάκες τύπου "όποιος δεν θέλει δεν μπλέκει" σαν να λένε τα ήθελε ο κώλος του, "δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν τα κανάλια, κάτι θα έκανε και του έριξε" δηλαδή κάπου επαραβιάσθει η πολυπόθητη τάξις και το ήρεμο κλίμα των πολιτών (αυτό διαβάζεται με προφορά στρατιωτικού), "και γιατί δηλαδή να πάει στα Εξάρχεια, αλλού δεν μπορούσε να πάει" άρα για να είναι εκεί δεν είναι με μας είναι με τους άλλους και πολλά άλλα. Αλλά το πιο ωραίο το κράτησα για το τέλος -και δεν το άκουσα μόνο από έναν. "Άμα ήθελαν να σταματήσουν τα επεισόδια, θα κατέβαζαν 2 τανκς στην Αθήνα και μετά θα σου έλεγα εγώ αν θα άνοιγε μύτη". Αυτό δεν το σχολιάζω ξανά. Τα έχω ξαναπεί εδώ.

Ψητοπωλείο Η Αθήνα

2008-12-09T14:12:00.002+02:00

-Καλώς τα παιδιά! Περάστε, περάστε. Όλα στα κάρβουνα, φρέσκα φρέσκα.
-Καλησπέρα. Τι έχουμε μάστορα;
-Λοιπόν, έχω, για ορεκτικά μηχανάκια, αυτοκίνητα και ένα πυροσβεστικό. Στα κυρίως πιάτα υπάρχουν όλα τα καλά. Τράπεζες σχεδόν όλες, καταστήματα ηλεκτρικών, καταστήματα ρούχων και παπουτσιών, πολυκαταστήματα, φροντιστήρια, βιβλιοπωλεία, φαρμακεία και να ρωτήσω στην κουζίνα αν τα "παιδιά" έχουν ψήσει και κάτι άλλο.
-Μάστορα, όλο ζαρζαβατικά μας λες. Κάνα ζώο δεν σφάξατε;
-Δυστυχώς όχι. Τα "παιδιά" δεν έφτασαν μέχρι τη βουλή.

Μη αναστρέψιμο

2008-12-01T16:15:00.001+02:00

Το έβλεπε να έρχεται κατά πάνω του. Σε λίγο θα τον έφτανε αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να το αποφύγει. Ήταν πολύ απασχολημένος... με το να το δημιουργεί.

Και όμως ένιωθε ηδονή. Το έκανε και το απολάμβανε. Ήξερε πια ότι ήταν πολύ αργά, ότι δεν θα το απέφευγε με τίποτα. Αλλά δεν σταμάτησε. "Είναι μονόδρομος" σκέφτηκε και συνέχισε ακάθεκτος αυτό που είχε ξεκινήσει. "Αυτά τα πράγματα δεν διακόπτονται, άμα τα ξεκινήσεις πρέπει να τα φτάνεις ως το τέλος" είπε, δυνατά αυτή τη φορά, και έκλεισε τα μάτια.

Γνώριζε το τι θα συνέβαινε από πριν ξεκινήσει. Και όμως δεν κρατήθηκε. "Ας γίνει ό,τι θέλει" σκέφτηκε και αφέθηκε στην καταστροφική του απόλαυση. Έπρεπε να το κάνει, δεν μπορούσε να περιμένει άλλο.

Και έτσι όπως ήταν, με τα μάτια κλειστά, συγκεντρωμένος 100% σε αυτό που ξεκίνησε και αποφασισμένος να το ολοκληρώσει, τον βρήκε το κακό.

Τα παπούτσια του έγιναν μούσκεμα.

Αυτά παθαίνει όποιος κατουράει σε ανηφόρα!

Εργαλεία blogging

2008-11-23T21:37:00.000+02:00

Λίγο πριν τελειώσει το 2008 συνειδητοποιώ ότι ήταν η πιο αντιπαραγωγική χρονιά από θέμα συγγραφής. Κοινώς, τα έχω φορτώσει στον κόκορα... Το καλό όμως με το να μην ασχολείσαι με το blogging, είναι ότι δεν γράφεις για το blogging και έτσι, όταν μου έρθει να γράψω, γράφω πραγματικά μέσα στο κλίμα αυτού που ξεκίνησα να κάνω. Ας μην ξεχνάμε ότι το blog μου έχει πάνω πάνω μία γραμμούλα που γράφει "Απόπειρες φιλοσοφίας καθημερινών πραγμάτων" και, γενικώς, με ενδιαφέρει να με διαβάζουν και άτομα που δεν ασχολούνται με το blogging, αλλά επειδή τους αρέσουν αυτά που γράφω.

Σήμερα όμως πραγματικά θα ήθελα να γράψω για τις απώλειες των εργαλείων μας. Μετά το κλείσιμο του monitor βγήκαν αρκετοί καινούριοι aggregators αλλά λίγοι παρέμειναν. Με στεναχωρεί να έχω συνηθίσει σε κάτι και ξαφνικά να το χάνω. Όταν λοιπόν παρατήρησα ότι χάθηκαν τα εικονίδια του ask2use με έπιασε μελαγχολία. Το έψαξα λίγο χθες, αλλά δεν βρήκα τίποτα.

Ευτυχώς σήμερα είδα στο blog του Αρκούδου ότι το θέμα δεν έχει να κάνει με δικά του προβλήματα, αλλά με προβλήματα άλλων και, το κυριότερο, ότι δεν έχει σκοπό να το παρατήσει. Για να πω την αλήθεια σήμερα κατάλαβα και το ότι είναι ο υπεύθυνος της όλης υπόθεσης.

Το αγαπημένο μας εργαλείο και ο ιδιοκτήτης του λοιπόν μας προειδοποιεί ότι μπορεί και να ζητήσει τη βοήθειά μας. Ας κάνουμε κάτι αν μας το ζητήσει, δεν θα χάσουμε.

Εκ του μη όντος

2008-10-30T03:27:00.000+02:00

Ανέκαθεν ο Τύπος στην Ελλάδα ήταν ένα παραμάγαζο των κυβερνήσεων. Άλλοτε με τα χαρισμένα δάνεια, τα απλήρωτα ταμεία, τα δοσμένα κάτω από το τραπέζι δημόσια έργα και τώρα με την κρατική διαφήμιση. Η διαφορά με παλιά; Τώρα ο «χρηματισμός» των media γίνεται με ένα μανδύα νομιμότητας. Τον οποίο πολύ συχνά τα άγαρμπα και άπληστα αγόρια σκίζουν. Πρόσφατο παράδειγμα: Οι λίστες με κρατική διαφήμιση που δημοσίευσε η Zougla.gr και στις οποίες κορυφαίες αναδεικύονται εφημερίδες και media που κινούνται μεταξυ Βουλής και υπονόμου. Συμπερασματικά, εμετός.

Αγαπητή Lifo, αγαπητέ κύριε Τσαγκαρουσιάνε,

Αφού δηλώσω ένθερμος αναγνώστης του εντύπου σας -καθώς και της Athens Voice, και μόνο αυτών των δύο από όλα τα free press που κυκλοφορούν- θα μου επιτρέψετε να σας κάνω μία παρατήρηση.

Συνηθίζουμε να κατηγορούμε την τηλεόραση ότι, μη έχοντας με τίποτα να ασχοληθεί, ανακυκλώνει τα ίδια και τα ίδια. Για παράδειγμα ένας πρωινός παρουσιαστής κάνει ένα σαρδάμ, το οποίο σχολιάζει ο Θέμος το βράδυ, τον οποίο σχολιάζουν τα μεσημεριανά την επομένη, τα οποία σχολιάζει ο Λάκης την ερχόμενη Τρίτη κ.ο.κ. Μήπως εδώ και αρκετό καιρό έχετε πέσει στην ίδια παγίδα;

Ασφαλώς αντιλαμβάνομαι την αδικία που συντελείται σε βάρος σας. Αλλά γιατί πιστεύετε ότι τελικά όλο αυτό αφορά τόσο πολύ τους αναγνώστες σας; Και καλά να μένει σε εκείνη τη στήλη με τις σύντομες προτάσεις και τη σέξι φωτογραφία -πραγματικά διασκεδαστική, αν και πρακτικά αδιάφορη για τα ενδιαφέροντα των αναγνωστών σας- ακόμα και αν αναγκαζόμαστε να το βλέπουμε σχεδόν κάθε βδομάδα. Αλλά το να ασχολείστε σε ολόκληρο το editorial του τεύχους σας, εκφράζει πραγματικά παράπονο.

Το πρόβλημά μου βέβαια, δεν είναι ότι έχετε παράπονο. Αν έχετε, δικαίως το έχετε και δικαίως το εκφράζετε. Άλλωστε και εγώ το ίδιο κάνω μέσα από το μέσο μου· γιατί να μην κάνετε και εσείς το ίδιο μέσα από το δικό σας, που είναι και απείρως μεγαλύτερης εμβέλειας; Εκείνο όμως που πραγματικά άρχισε να με εκνευρίζει είναι ότι πλέον το αντιλαμβάνομαι όλο αυτό το παράπονο, όχι σαν αδικία κατά των μη διαπλεκόμενων, αλλά ως "γιατί, γαμώτο, να μην είμαι και εγώ διαπλεκόμενος". Κάτι σαν το παράπονο του δημοσίου υπαλλήλου ότι όλοι κλέβουν την εφορία, όχι επειδή όλοι την κλέβουν, αλλά επειδή δεν μπορεί αυτός να την κλέψει. Αν τέλος πάντων σας ενοχλεί τόσο πολύ, διαπλεχθείτε.

Και για να κλείσω αυτή την επιστολή αιτιολογώντας ακόμα περισσότερο την ύπαρξή της, με τόσα λεφτά που χάνονται σε εξοπλισμούς, με τόσα λεφτά που χάνονται στην εκκλησία και να μη σχολιάσω καν τα τελευταία σκάνδαλα με δομημένα ομόλογα, Βατοπαίδια κλπ, πραγματικά το τελευταίο που με απασχολεί ως αναγνώστης σας, είναι το που πάνε τα λεφτά της κρατικής διαφήμισης.

Με πραγματική εκτίμηση για το έντυπό σας,

aggelos-x-aggelos

Το ένστικτο του θανάτου

2008-10-07T21:00:00.000+03:00

Όταν ο Φρόιντ παρατήρησε ένα παιδάκι, το οποίο ήταν πολύ χαρούμενο με ένα παιχνιδάκι που είχε στα χέρια του, να το κρύβει και να το ξαναβρίσκει μετά από λίγο, με αποτέλεσμα να περνάει μια μικρής διάρκειας στεναχώρια, το έψαξε λίγο βαθύτερα και τελικά, χωρίς να ξέρω λεπτομέρειες για το πως και γιατί, το ονόμασε ένστικτο του θανάτου. Σαν να μας λέει δηλαδή (και παρακαλώ όποιος από τους αγαπητούς και ατελείωτους αναγνώστες μου με συλλαμβάνει να λανθάνω, παρακαλώ να μου χώσει κανένα σφαλιαροσχόλιο μετά της σχετικής διόρθωσης) ότι ο άνθρωπος τελικά δεν μπορεί να ζήσει απόλυτα ευτυχισμένος, αλλά χρειάζεται και κάποιες δόσεις λύπης.

Αυτό επεκτείνεται σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Συνηθίζουμε δε, τους ανθρώπους που το παρακάνουν να τους λέμε αυτοκαταστροφικούς, αλλά τελικά συνειδητοποιώ ότι απλώς έχουν πιο ανεπτυγμένο ένα ένστικτο που έχουμε όλοι μας. Αυτό κάνει τους ανθρώπους να διακόπτουν την ψυχανάλυση όταν κοντεύουν να θεραπευτούν, αυτό τους κάνει να μπλέκουν σε καταχρήσεις χωρίς γυρισμό, σε αδιέξοδες σχέσεις, σε καταθλιπτικές δουλειές και διάφορα άλλα.

Και άντε να παραδεχτώ ότι τα παραπάνω έχουν μια γοητεία. Ίσως η αίσθηση ότι θα επιτευχθεί κάτι δύσκολο, ίσως η πρόκληση, ίσως ο τσαμπουκάς ότι "εγώ θα τα καταφέρω" ή ακόμα το ότι δεν είναι εμφανής από την αρχή ο κίνδυνος. Πραγματικά όμως, θα ήθελα να ήξερα ποιο είναι αυτό το γαμημένο το ένστικτο, που ενώ ξέρεις την κατάληξη, την βλέπεις να έρχεται και ξέρεις πόσο πολύ θα πονέσει, αυτό δεν σε αφήνει να πας στον οδοντίατρο πριν πέσεις ξερός από τον πόνο!

Πως το πες αυτό;

2008-09-17T00:05:00.001+03:00

(Στη βεράντα)

-Πως το πες αυτό;
-Ποιο;
-Αυτό το τελευταίο που είπες τώρα.
-Ε, τι;
-Ε, ξανά πες το.
-Α, δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Έτσι.
-Καλά.
-Ε, τι καλά δεν θα επιμείνεις;
-Όχι;
-Γιατί;
-Για να μην παίρνεις αέρα.
-ΤΙΙΙΙ;
-Αυτό που άκουσες.
-Ε, τότε και εγώ δεν το λέω ποτέ.
-Το ξέρω αυτό.
-Και δεν σε νοιάζει;
-Να μη σε νοιάζει.
-Τι πράγμα;
-Αν με νοιάζει.
-Είσαι γάιδαρος.
-Άμα σου αρέσω.
-Δεν μου αρέσεις.
-Τότε να σηκωθείς και να φύγεις.
-Αυτό θα κάνω.
-Σιγά να μην το κάνεις.
-Με απειλείς;
-Εσύ με απειλείς συνέχεια, αλλά δεν πραγματοποιείς ποτέ τις απειλές σου.
-Θες να τις πραγματοποιήσω;
-Άμα μπορείς.
-Τι θες να πεις ότι είμαι ανίκανη;
-Εγώ δεν είπα τίποτα.
-Ναι καλά, δεν είπες τίποτα. Μόνο να με κατηγορείς ξέρεις.
-Και εσύ μόνο να μου σπας τα νεύρα ξέρεις.
-Α ωραία, τώρα σου σπάμε και τα νεύρα!
-Γιατί τέτοια έκπληξη; Πρώτη φορά το ακούς;
-Πρώτη όχι, αλλά σίγουρα τελευταία. Φεύγω!
-Ώρα καλή...

...

(Στην κρεβατοκάμαρα)

-Τι δηλαδή τώρα αλήθεια φεύγεις;
-Όχι θα κάτσω μαζί σου. Αρκετά κύριε.
-Έλα ρε συ, μια κουβέντα είπαμε.
-Ναι καλά, μια κουβέντα.
-Ε, άντε δύο.
-Δύο απόψε.
-Απόψε, τι αύριο.
-Μμμ, χιούμορ. Κάθε μέρα λες.
-Σιγά μωρέ, που κάθε μέρα σου λέω κουβέντες.
-Κάθε μέρα! Και γι αυτό και εγώ σε βαρέθηκα και φεύγω.
-Δεν έχεις να πας πουθενά. Να κάτσεις στα αυγά σου.
-Γιατί θα με εμποδίσεις;
-Θα σου σπάσω τα μούτρα.
-Για δοκίμασε.
-Με προκαλείς;
-Μάλιστα σε προκαλώ!
-Επειδή ξέρεις ότι δεν δέρνω. Αλλιώς θα σου έλεγα εγώ αν θα με προκαλούσες.
-Καληνύχτα.
-Στα τσακίδια.
-Τι;
-Τίποτα. Να φύγεις δεν θες; Φύγε.
-Α, έτσι. Αυτό ήθελες λοιπόν. Να αποκτήσεις την ελευθερία σου.
-Πάλι τα γυρνάς;
-Εγώ τα γυρνάω; Έτσι με μια κουβέντα αμέσως φύγε;
-Δεν σου είπα εγώ να φύγεις.
-Ναι αλλά δεν τρέχεις και να με προλάβεις.
-Σιγά μην τρέξω και πίσω σου.
-Ωραία αγάπη.
-Να κοιτάς την πάρτη σου, που με τον πρώτο καυγά αμέσως "φεύγω".
-Μάλιστα κύριε, φεύγω.
-Ε, φύγε!
-Ε, όχι λοιπόν δεν πάω πουθενά.
-Οχού α παράτα με.

...

(Στην βεράντα)

-Τώρα έτσι θα καθόμαστε; Δεν θα μιλάμε;
-Μίλα μόνος σου.
-Δεν μιλάω καθόλου.
-Βέβαια, τι να πεις. Έτσι που τα έκανες.
-Τι έκανα δηλαδή;
-Δεν ξέρεις;
-Όχι δεν ξέρω, να μου πεις εσύ.
-Να κάτσεις να σκεφτείς.
-Ωραία, τώρα το λύσαμε το θέμα.
-Άμα ακούσεις για σκέψη, σου γυρνάνε τα άντερα.
-Και εσύ άμα μυριστείς μανούρα, ανοίγει η καρδία σου.
-Ναι, πες με τώρα και γκρινιάρα.
-Μόνο; Υποτιμώ τις γκρινιάρες.
-Τότε γιατί κάθεσαι μαζί μου; Για να με προσβάλλεις;
-Εσύ γιατί κάθεσαι μαζί μου, αφού σε προσβάλλω;
-Είσαι βλάκας.
-Και εγώ σ' αγαπάω.
-Και εγώ σ' αγαπάω, αλλά είσαι βλάκας.
-Αφού είμαι βλάκας γιατί μ' αγαπάς.
-Άσε με.
-Όχι δεν σ' αφήνω.
-Έλα, βγαλ' το χέρι σου από εκεί.
-Το κόκκινο βρακάκι είναι αυτό;
-Να μη σε νοιάζει.
-Καλά δεν με νοιάζει.
-Έτσι μπράβο. Τι κάνεις εκεί;
-Σου το βγάζω.
-Γιατί;
-Για να μη με νοιάζει!

......

(Στην κρεβατοκάμαρα)

-Μμμμμμμ...
-Ααααχχχχ...
-Πιάνεις τα τσιγάρα;
-Ναι μωρό μου.
-Να σου πω; Τελικά πως το πες εκείνο.
-Δεν θυμάμαι.
-Α, οκ.

Ύστερα φάσκελα

2008-08-31T19:56:00.002+03:00

Εξαρθρώθηκε ολοσχερώς το ολυμπιακό μεταπαρατηρητήριο, μετά από ισχνές καταγγελίες αδρόποδων αμφιταλαντευόμενων. Δωδεκάμισι Διόσκουροι επεφύλαξαν ανδρεία, τιμή και δόξα Δράμας, σε επτάφυλλα κολιτσιδόνια μηχαλίνια. Σαβουροειδώς ανακατεύτηκε κι ο πρώτος και ο δεύτερος σε όλα, όμως ανέκυψε αυτοβούλως και νέος τρίθυμος θυμός εξαρτώμενος, πλήρως αλλά και αρκετά μερικώς, από υψίπεδα φωτισμένα με αρώματα ανατολικής νοτιάς, αφού εφηύρε και το ίδιο με το προηγούμενο προσάναμμα έξης και ζούπιτης. Δεν γνωρίζω επακριβώς τον τρόπο της διείσδυσης όλων των παραπάνω, αλλά ανεξάρτητα από δώδεκα μανουάλια, μπορώ να πω σίγουρα ότι οι αρχικές μου υποψίες εμφανίστηκαν και θα μείνουν, μέχρι ο προηγούμενος να καταλάβει ότι δεν ξέρει τίποτα περισσότερο από όσα λιγότερα και, σαφώς αντίθετα, από όσα εποπτικά θα δοθούν.

Μετά από αυτά ομήγυρης ανέλυσε και ανέπτυξε καθεστός. Και ευτυχώς και έλα αφού ξέρεις.

Μόνο από μια μικρή ομάδα κριτσώνων δουλεύτηκε η υπόθεση και κατάφεραν, με κοπιαστική δουλειά, να υπεξαιρέσουν τον αντίποδα του ζάπλουτου εμφανιζόμενου επί κοιλίας, με αριστοτεχνικό τρόπο και όμως να γνωρίσουν το μεγαλείο της ανθρώπινης πείνας για δίψα. Ιδρώτας με αμφίβολη αμμοβολή, καταφέρθηκε εναντίων όλων και επιδέξια όσο και επαρίστερα αρίστευσε πληρώνοντας ακριβό εμβλίωνα. Ο εμβλίων γνώριζε και με αυτή τη γνώση θέσπισε ομόφωνα από μόνος του αλλά και μαζί με όλους τους άλλους ξεκάθαρη αμαυρότητα. Έχοντας από την αρχή ξεκαθαρίσει τη θέση του προς όλες της κατευθύνσεις αλλά και μη, απέδωσε ευνοώντας. Άρρηκτα παθιασμένος και πλημμυρισμένος, δεξιά αλλά και αριστερά.

Ύστερα, φάσκελα.

Και φυσικά όμως. Γιατί δεν. Αφού όμως, και καθώς έχει γίνει σαφές μέχρι τώρα ότι όχι όχι, θα πρέπει καθώς εφόσον να εφοδιαστούν άπαντες με μέλι Τρικούπιο.

Επτά μονάδες παρακάτω συναντάμε, καθώς και εγώ και εσύ, όνομα αιφνίδιο. Τέσσερις πρόκες ορθώνονται και μας λένε καρφιά, διότι δεν προκόψαμε και δεν επισύραμε ανωνυμία σε εύκολους στόχους τορπίλης. Ύστερα από ισημερίες δώδεκα ολονυχτιών, αφαιρέσαμε τα ταμπού και ριχτήκαμε στη μάχη, ανάλατοι και πρόσχαροι, γνωρίζοντας όλες τις συνέπειες αυτών των υπόξυρων πράξεων ανατροπής γεγονότων από τον μισό τότε γνωστό κόσμο. Σπυριά με κεριά και τούφες με κοτσάνια, επαμφοτερίζοντα ανακατεμένα ονειρικά έμπλεξαν. Δεν είχαν όμως πρόθεση. Εμφανές αυτό. Αλλά από τα μέχρι τώρα κομμένα και ραμμένα προκύπτει δωδεκάρι και με τη Βούλα και με τη Βάρκιζα.

Όμως όλοι γνώριζαν. Γι αυτό και δεν κουβάλησαν καμία δικαιολογία από την αποθήκη συσσιτίου, αλλά παρέμειναν αυτοβούλως νόμιμοι μόνιμοι μόνιμα νόμιμα και με κατοχή, νομή και κυριότητα, αλλά και μακαριότητα και μυριότητα. Η γνωστή όμως εκατομμυριοσύνη της ένωσης των απανταχού καντηλοσβηστών Ελπινίκης, έτρεφαν με γνωστό τρόπο την ελπίδα της επανένωσης με το άπειρο και το πειρό όμως δεν πρόκοψαν. Τελείωσαν όρθιοι. Και δεν ξαναέκατσαν. Εκεί. Με χέρι όρθιο σαν το ταβάνι. Και κατάλαβαν ότι ήταν μάταιη κάθε προσπάθεια. Και όμως συνέχισαν την προσπάθεια. Επτά αμαρτωλοί προέκυψαν από τη διαδικασία που ακολούθησε και ήταν όλοι κι όλοι τρεις.

Τα παραπάνω διαδέχτηκαν η ήρεμη αλλοφροσύνη ψυχής και δωδεκαδακτύλου ομφαλοσκόπησης. Έχοντας και κατέχοντας αμβλύ περιεχόμενο δόνησης και ταλάντωσης, επιστράτευσαν και επέσυραν σωρεία κατηγοριών και επιφοίτησης.

Τέλος ελπίζω σε ευχές και αγιανδρεϊσμούς.

Καλό χειμώνα

2008-08-27T23:28:00.000+03:00

Καλό χειμώνα bloggers και μη.

Ξέρω ότι οι περισσότεροι αντιδρούν σε αυτή την ευχή σαν να φέρνει από μόνη της χιόνια. Αλλά εμένα μου αρέσει. Και μου αρέσει γιατί δεν έχω πρόβλημα με καμία εποχή. Όλες μου αρέσουν.

Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι να μου χαλάνε τη διάθεση. Και σήμερα μου τη χάλασαν λίγο. Κάτι το πρωί με την πρώτη μέρα στη δουλειά, κάτι το απόγευμα με τα "εσωκομματικά" μας. Δεν πειράζει.

Φέτος πήγα διακοπές. Είχα χρόνια να πάω. Αλλά τώρα γύρισα. Και δεν θέλω να αρχίσω να κλαίγομαι για το πόσο ωραία ήταν και ότι γύρισα στην κόλαση. Καλά ήταν, αλλά και εδώ καλά είναι. Όπως έχει πει και ο Οδυσσέας Ιωάννου "φίλε, άμα δεν περνάς εδώ καλά, δεν ξέρεις να περνάς πουθενά καλά". Όχι δεν θα σκάσω γιατί ξέρω γιατί είμαι εδώ και τι έχω να κάνω.

Ειδικά τώρα που έχουμε και μαλλιά!

Ε-Ε-Ε άει και...

2008-07-28T20:44:00.000+03:00

ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟΝ, ΑΛΛΑ ΔΥΝΑΣΘΕ ΝΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΗΘΕΙΤΕ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ.

ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΕΠΟΝΤΑΙ.

ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ, ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΣΕΙΣΜΟΥΣ.

Ε, δε σε πιάνει ένα δέος διαβάζοντας κάτι τέτοιο;

Ε, δεν αξίζει μια πιο προσεκτική ματιά;

Ε, ναι λοιπόν!

Ε!!!

Και τα παραπάνω αποσπάσματα από εδώ.

Υ.Γ. Θες να παίξουμε σεισμούς; Πρώτα θα σου κάνω εγώ και μετά θα μου κάνεις εσύ!

Εκατό!

2008-07-22T17:39:00.000+03:00

Με τούτα και με κείνα, διαβάζετε το εκατοστό μου post!

Όχι ότι έχει κανένα τρομερό ενδιαφέρον το blog μου πλέον, αλλά να 'χαμε να λέγαμε τώρα. Πάντως το κρατάω ζωντανό και ίσως να επανέλθω αργότερα.

Α, και κάτι άλλο. Σήμερα κλείνω τα 32. Όλες οι γιορτές μαζί.

Ο ναυαγός

2008-06-30T21:41:00.000+03:00

Φαντάζομαι ότι ένας ναυαγός με μία ψαρόβαρκα στον Ειρηνικό, θα είναι πολύ χαλαρός όσο δεν βλέπει στεριά. Ίσως και να τραγουδάει ή να κάνει όμορφες σκέψεις, γιατί δεν έχει τίποτα να ελπίζει πια. Και κυρίως τίποτα να χάσει. Μόλις όμως δει εκείνο το κομματάκι στεριάς στο βάθος του ορίζοντα, σίγουρα θα σταματάει τα πάντα και θα αρχίσει να σκίζεται για να το φτάσει. Είναι ικανός να πεθάνει από την κούραση, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα κωπηλατεί σα δαιμονισμένος μέχρι να καταφέρει να το αγγίξει. Και δεν σκέφτεται το εξής απλό: Ο αέρας που τον έφερε ως εκεί, θα τον πάει και στη στεριά. Αλλά που να το σκεφτεί αυτό... Και αν αλλάξει ο αέρας; Τώρα που έχω την ευκαιρία. Και αν σηκωθεί κύμα; Δεν πνίγηκα τόσες μέρες και να πνιγώ τώρα, για λίγα μίλια; Και δωσ' του το κουπί.

Τώρα οι σκέψεις του είναι διαφορετικές. Τώρα σκέφτεται τι θα κάνει όταν πατήσει το πόδι του σε στέρεο έδαφος. Σκέφτεται το γλυκό νερό και η αλμύρα τον ενοχλεί πια διπλά. Σκέφτεται το πρώτο ζώο που θα σκοτώσει για να φάει και του έρχεται να λιποθυμήσει από την πείνα. Τόσες μέρες ούτε που του πέρασε από το μυαλό· τώρα τον μαστιγώνει. Σκέφτεται την φωτιά που θα τον ζεστάνει το βράδυ και τον ίσκιο που θα τον προφυλάσσει το μεσημέρι και αγαλλιάζει η ψυχή του.

Τώρα λοιπόν, με τη στεριά να δείχνει όχι πάνω από μία μέρα απόσταση με τον υπάρχοντα άνεμο, δεν είναι καν θαρραλέος. Πριν αυτή την εικόνα στο βάθος, ανέβαινε στην άκρη της βάρκας και φώναζε ρίξε με ρε, ρίξε με, τι τώρα τι μετά. Τώρα κάθεται στη μέση της βάρκας διπλωμένος και προσέχει την παραμικρή κίνηση. Κρατάει τα κουπιά πολύ σφιχτά να μην του φύγουν, ενώ πριν τα πέταγε στο νερό προς την πλευρά που φύσαγε ο άνεμος για να δει πιο θα πάει πιο γρήγορα, το κουπί ή η βάρκα. Και μόλις το ξανάπιανε κορόιδευε τη θάλασσα, λέγοντάς της σιγά που θα με πάρεις εσύ, δεν είμαι για τα δόντια σου μάλλον. Τώρα όμως αν ανοίξει τις παλάμες του μπορεί και να έχουν ματώσει από το σφίξιμο, μην τύχει και τα χάσει.

Όταν πια οι πνεύμονές του τον προδίδουν και σταματάει να πάρει μια ανάσα, περνάει από το μυαλό του και η σκέψη, μήπως και είναι ανθρωπάκι τελικά. Ναι μεν κολύμπησε σε μια μεγάλη θάλασσα και μάλιστα έχει και σοβαρές πιθανότητες να βγει σώος, αλλά το επέλεξε; Δεν το επέλεξε. Του προέκυψε. Σίγουρα, δεν παραδόθηκε, πάλεψε μέχρις εσχάτων, αλλά μήπως η ανδρεία του άρχισε να γίνεται εμφανής όταν έχασε κάθε ελπίδα; Τότε λοιπόν για πιο πράγμα θα είχε να υπερηφανεύεται όταν θα πάταγε το πόδι του στη στεριά. Ήταν η απελπισία που τον έκανε ήρωα;

Γιατί αρχίζει να φοβάται μη χάσει κάτι που ακόμα δεν έχει καν; Ακόμα και δίπλα σου να είναι κάτι, όσο δεν το έχεις πιάσει δεν είναι δικό σου για να το χάσεις. Όμως όλο αυτό αρχίζει και γίνεται δύσκολο και βαρύ πολύ.

Σκάσε και κολύμπα ναυαγέ.

Εμμονή με τη ζωή

2008-06-23T20:30:00.000+03:00

Η φύση έχει μια αδικαιολόγητη εμμονή με τη ζωή. Το πόσους μηχανισμούς έχει φτιάξει για να καταφέρει να υπάρχει και να διαιωνίζεται δεν λέγεται. Από το πρώτο μικρόβιο, αυτόν τον μακρινό πρόγονό μας, μέχρι τον σημερινό άνθρωπο.

Δεν ξέρω ποια συγκυρία δημιούργησε αυτό το πρώτο μικρόβιο, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι τα έχει καταφέρει άσχημα. Αφού κατέκτησε τους βυθούς, αποφάσισε να βγει και παραέξω να κατακτήσει και την ξηρά. Είτε ως χλωρίδα είτε ως πανίδα, κατακυρίευσε τον πλανήτη. Ακόμα και όταν η γη πάγωσε τελείως, πάλι βρήκε τον τρόπο του να αναπτυχθεί. Ρε μανία...

Οι υπερβολές ατελείωτες. Ένα απλό παράδειγμα είναι αρκετό για να γίνουν πειστικά τα παραπάνω. Έξι χιλιάδες σπερματοζωάρια για να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο! Για να καλυφθεί κάθε περίπτωση. Ο ορισμός της σπατάλης.

Δεν θα κάτσω να αναλύσω όλες τις βιολογικές υπερβολές, νομίζω ότι είναι κατανοητό πια. Πρέπει οπωσδήποτε να επιβιώσουμε. Με το ζόρι. Ακόμα και ο άνθρωπος, αυτό το εξελιγμένο, υποτίθεται, ον, φτάνει σε τέτοιες και ακόμα χειρότερες, υπερβολές. Όπως και αν περνάει, ότι ζωή και να κάνει, επιμένει να ζει. Είτε σκλάβος, είτε άρρωστος, είτε σε απίστευτα χαμηλές ή υψηλές θερμοκρασίες, ύστερα από λιμούς σεισμούς και καταποντισμούς, ένα πράγμα έχει στο μυαλό του: Πως θα επιβιώσει.

Και ύστερα σου λέει ο άνθρωπος είναι πάνω από τη φύση. Μέγα λάθος. Όσο ο άνθρωπος θα επιμένει να επιβιώνει με το έτσι θέλω, δεν είναι πάνω από τη φύση. Απλά βρήκε τον τρόπο να πιάσει πολύ χώρο. Και τα μικρόβια, αν μπορούσαν, το ίδιο θα έκαναν. Και, ειδικά αυτά, όταν τους δίνεται η ευκαιρία, δεν λένε και όχι.

Γενικώς

2008-05-19T20:43:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό όταν θέλω να γράψω δεν μπορώ και όταν μπορώ δεν θέλω. Είναι στιγμές που έχω πιάσει τόσο καλά ένα θέμα, μόνο που εκείνη τη στιγμή είναι αδύνατο να κάτσω να το γράψω. Από την άλλη, όσες φορές έκαστα δεν μου βγήκε. Ουφ...

Γι αυτό και τώρα που έχω όρεξη να γράψω θα σας ζαλίσω με διάφορες αηδιούλες που έχω στο κεφάλι μου, αλλά με τίποτα από αυτά που πραγματικά με απασχολούν. Η ζωή μου έχει γίνει ένα μπάχαλο, αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί την ήθελα έτσι. Κάποτε προσπάθησα να γράψω ένα κείμενο που θα λεγόταν ¨Εμείς" και θα μίλαγε για εμάς, προφανώς. Για εμάς που γυρνάμε στα μπαρ, που φλερτάρουμε, που βγαίνουμε χωρίς πρόγραμμα και προορισμό και πολλά ακόμα που δεν τα θυμάμαι. Οπότε πάει το εμείς.

Μετά ήθελα να γράψω για την εκδίκηση και πόσο άχρηστο πράγμα τη θεωρώ, αλλά κάθε που την πιάνω μου μένει μισή. Μάλλον μου φέρεται εκδικητικά. Οπότε πάει και η εκδίκηση.

Σήμερα θα ήθελα να γράψω για τους εστέτ. Αλλά ούτε και για αυτούς θα γράψω γιατί δεν ξέρω την τύφλα μου. Θα ψάξω, θα ερευνήσω και μετά θα κεράσω ένα κείμενο εστετισμού. Ναι είναι το καινούριο μου κόλλημα (καλορίζικο). Όλα τα παραπάνω μπορείτε να τα εκλάβετε και ως περιεχόμενα που θα επακολουθήσουν. Και αυτό είναι απειλή!

Λέγαμε για τη ζωή μου. Βασικά δεν λέγαμε απολύτως τίποτα και, μάλλον, ούτε πρόκειται να πούμε· ο ειρμός της σκέψης απόψε έχει αλλού το ραντεβού του. Η ζωή μου, λοιπόν, η μπαχαλένια, παρότι δεν με χαλάει, δεν μου είναι και εύκολη. Πρέπει να τη συνηθίσω. Τη γουστάρω δε λέω, αλλά χρειάζεται κάτι που μέχρι τώρα δεν είχα ποτέ. Χρειάζεται αυτοπειθαρχία. Και πρέπει να τη βρω. Είμαι κοντά.

Αυτά τα ολίγα. Έτσι για να κρατάμε ζωντανή την επικοινωνία, μέχρι να γράψουμε τα καλύτερά μας κείμενα. Γιατί τα καλύτερά μας κείμενα, είναι αυτά που δεν έχουμε γράψει ακόμα. Όπως και τα καλύτερα πράγματα, είναι αυτά που δεν έχουμε κάνει ακόμα. Καθώς επίσης και τα καλύτερα χρόνια είναι αυτά που δεν έχουμε ζήσει ακόμα, αλλά αυτό είναι για όσους είναι πολύ καλά συμβιβασμένοι με την ηλικία τους.

Για το κλείσιμο θα κεράσω ένα βιντεάκι, το οποίο έχει τρελό γέλιο. Μου το έστειλε ο φίλος μου ο Στέφανος με e-mail και είμαι σίγουρος ότι δεν φαντάζεται τι ζημιά μπορεί να του προξενήσει αυτό το πράγμα που έκανε. Μου έβαλε ιδέες!

ΟΧΙ

2008-05-10T23:42:00.000+03:00

Δεν είμαι σπίτι!

Θωμάς.

Υ.Γ. Στα διάλα πια...

Η επανάστασις επέτυχε και επιζεί

2008-04-23T15:45:00.000+03:00

Το πρωί της 25 Νοεμβρίου του 2005, κατέβαινα με ένα ταξί τη Βουλιαγμένης για να παραλάβω το καινούριο μου αυτοκίνητο. Είχα περάσει ένα χρόνο χωρίς αμάξι, με αποτέλεσμα να κυκλοφορώ αρκετά με ταξί και συχνά έπιανα την κουβέντα με τους ταξιτζήδες. Εκείνος ο διάλογος όμως της τελευταίας κούρσας με έκανε να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα που ήταν χρόνια μέσα στα μούτρα μου και δεν τα έβλεπα.

Ο διάλογος με τον γύρω στα 55 με 60 οδηγό, είχε ξεκινήσει με αφορμή κάτι έργα που γίνονταν εκείνη την περίοδο στη Βουλιαγμένης και είχαν σαν αποτέλεσμα να έχουν μειωθεί κάποιες λωρίδες από την κίνηση. Έλεγε τα γνωστά περί αληταράδων, που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να ενοχλούν τον κόσμο, χωρίς να προσφέρουν τίποτα και διάφορες γκρίνιες. Εγώ πάλι που είχα το μυαλό μου στο ότι δεν θα ξαναείχα σχέσεις για αρκετό καιρό με την κίτρινη φυλή λόγω του καινούριου τουτού, προσπαθούσα να τον ηρεμίσω λέγοντάς κάτι χαριτωμένα μεν, χωρίς καθόλου νόημα για το δικό του σκεπτικό και για το θέμα στο οποίο προσπαθούσε να καταλήξει δε, περί του ότι και τα έργα χρειάζονται και ότι κάτι καλό θα γίνει, ενώ η ενόχληση είναι προσωρινή και διάφορα τέτοια. Αυτός αρνούνταν πεισματικά να δεχτεί το οτιδήποτε θετικό με εντελώς αστήριχτα επιχειρήματα τύπου "γιατί, πότε έγινε κάτι της προκοπής για να γίνει και τώρα;" και διάφορα άλλα.

Αργότερα, το γύρισε στο αφού τελειώσουν τα έργα και ότι θα τα παρατήσουν όλα χάλια, με το δρόμο γεμάτο τρύπες και λοιπά, και πριν προλάβω να του πω άσε πρώτα να τελειώσει το έργο και το συζητάμε μετά, αλλά έχοντας καταφέρει να δημιουργήσει εικόνα απόλυτου χάους και κυρίως ασυδοσίας, μου πετάει την επωδό των μισών και πλέον ελληνικών συζητήσεων: "Αυτά, ρε φίλε, επί Παπαδόπουλου δεν γινόντουσαν, τότε υπήρχε μία τάξη"!

Το αν υπήρχε ή όχι τάξη επί Παπαδόπουλου στο συγκεκριμένο θέμα -αν δηλαδή οι εργάτες δημοσίων έργων έκλειναν τις τρύπες τελειώνοντας το έργο- δεν το γνωρίζω, αλλά, τελικά, δεν έχει και σημασία. Ο τύπος εννοούσε τελείως άλλο πράγμα από αυτό που τελικά είπε. Άλλη ήταν η τάξη που του έλειπε.

Όταν το 1967 ο ανωτέρω συνταγματάρχης και η παρέα του κατέλυσαν το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία, η κατάσταση στη χώρα μας δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, αλλά δεν ήταν και στα χειρότερά της. Ήδη από το 1963 με την κατάκτηση του βραβείου νόμπελ από τον Γιώργο Σεφέρη είχε αρχίσει κάτι να αλλάζει. Η Αθήνα είχε άρχιζε να αποκτά μία έφεση στις τέχνες και τα γράμματα, να γνωρίζει κάποιους ποιητές, Έλληνες και ξένους, και να ασχολείται κατά τι παραπάνω με την μόρφωση και την παιδεία. Αυτό, βέβαια, είχε σαν αποτέλεσμα και το να πλησιάσει ιδεολογικά την, κοσμοπολίτικη τότε, αριστερά. Γενικώς κυκλοφορούσαν αρκετοί ελευθεριάζοντες.

Σε ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει κάποτε στη ΝΕΤ, ο δημοσιογράφος είχε ασχοληθεί με το πολιτιστικό έγκλημα της χούντας. Έλεγε για το κιτς που επικράτησε, για τη φίμωση ανθρώπων που είχαν ανακαλύψει κάτι παραπάνω από το αρνί το Πάσχα και γενικώς για το πόσο πίσω μας πήγε πολιτιστικά αυτή η επταετία των στρατιωτικών. Σκεφτόμουν όμως εγώ τότε, γιατί ύστερα από τόση καταπίεση και μάλιστα πάνω στην πιο ακμαία φάση -μόλις αρχίσαμε να έχουμε την επαφή- δεν μας βγήκε εκατό φορές πιο δημιουργικά μετά την πτώση; Και αφού είχαμε κάνει τόσα άλματα, πως καταφέραμε να αντέξουμε επτά χρόνια;

Ο Νίκος Δήμου έγραφε κάποτε ότι η μαύρη μέρα της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας δεν ήταν η 21η Απριλίου αλλά η 22η. Αντιγράφω από το βιβλίο "Οι Δρόμοι μου":

"Την άλλη μέρα το πρωί σηκώθηκα χαράματα και πήρα τους δρόμους. «Δεν μπορεί», σκεπτόμουν «από κάπου θα ξεκινήσει η αντίδραση». Οραματιζόμουν ποτάμια λαού να κατηφορίζουν προς το Σύνταγμα σε μία έστω σιωπηλή διαδήλωση διαμαρτυρίας.

Τίποτα. Οι οικοδόμοι, οι μαχητικοί οικοδόμοι που έκαναν τις κυβερνήσεις να τρέμουν, ήταν πρώτοι και καλύτεροι στις δουλειές τους. Οι φίλοι, που τους τηλεφώνησα από το γραφείο, ήταν όλοι στο «περίμενε» και στο «άσε να δούμε». Ήταν ο αιφνιδιασμός, ήταν η κούραση από τις συνεχείς πολιτικές διαμάχες, ήταν η έλλειψη δημοκρατικής παιδείας και ανακλαστικών; Ένιωσα μία πικρή γεύση απογοήτευσης".

Αλλά μήπως και επταετής παραμονή της χούντας στην εξουσία, ήταν αποτέλεσμα σκληρής διακυβέρνησης, η οποία απέτρεψε το όποιο αντιστασιακό κίνημα; Η χούντα στην Ελλάδα, παρ' ότι δεν ήταν αγία, οπωσδήποτε ήταν light σε σχέση με εκείνη του Φράνκο στην Ισπανία ή ακόμα και του Κάστρο στην Κούβα και σε θύματα αλλά και σε βασανισμούς. Χωρίς να υποτιμώ νεκρούς ή βασανισμένους έχουν υπάρξει και χειρότερα.

Ακόμα και το ξεκίνημα της πτώσης της -και όχι η πραγματική της πτώση, όπως νόμιζα μέχρι πριν από μερικά χρόνια- με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας μαζικής εκδήλωσης, παρά μονάχα κάποιων φοιτητών, που κλείστηκαν στο ίδρυμα κατά λάθος, μετά από ένα λάθος συναγερμό στη Νομική. Βέβαια όποιον και να ρωτήσεις σήμερα, θα σου πει ότι ήταν μέσα εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου, σε σημείο που το Πολυτεχνείο να φαντάζει σαν να έχει μεγαλύτερο campus και από το πανεπιστήμιο του Michigan.

Η πραγματικότητα όμως, περιγράφεται κάπως σε μια ταινία με τον Κώστα Βουτσά -δυστυχώς μου διαφεύγει ο τίτλος- στην οποία αυτός έχει ένα μικρό μαγαζάκι και ο αδερφός του είναι αντιστασιακός. Αυτός παίζει ένα φοβισμένο ανθρωπάκι που θέλει απλώς να κάνει τη δουλειά του και δεν τον ενοχλεί τίποτα. Μέχρι που τη νύχτα του Πολυτεχνείου, αναγκάζεται να βγει έξω επειδή έχει μείνει μόνος του και τρώει μια σφαίρα στον κώλο. Αυτό τον έκανε αντιστασιακό;

Όμως σαν το χαρακτήρα που έπαιξε ο Κώστας Βουτσάς ήταν οι Έλληνες στην καλύτερη περίπτωση. Φοβισμένα και αμόρφωτα ανθρωπάκια, που είχαν έρθει στην Αθήνα ελπίζοντας σε ένα κομμάτι ψωμί και δεν τους ενδιέφερε τίποτα άλλο. Η όλη εξέλιξη και η πρόοδος, ήταν για αυτούς τρομακτικά πράγματα, που δεν τα σήκωναν. Άλλωστε και ο δικτάτωρ ήταν σαφής: Δεν κινδυνεύει κανείς που κοιτάει τη δουλειά του και δεν ενοχλεί.

"Τι πάει να πει ελευθερία λόγου και κουραφέξαλα. Εγώ κάνω τη δουλειά μου"; Αυτό ήταν και είναι το μόνο άγχος στην Ελλάδα και οι συνταγματάρχες το είχαν αφουγκραστεί πολύ καλά. Ο Έλληνας θέλει πολύ συγκεκριμένα πράγματα για να είναι ευτυχής. Θέλει μια θέση στο δημόσιο και ένα σπίτι. Η κυβέρνηση που θα του τα εξασφαλίσει αυτά θα του λείπει για μια ζωή έτσι και πέσει και ας έχει καταστρέψει εν τω μεταξύ το σύμπαν. "Με την ελευθερία γεμίζει το στομάχι"; "Και τι σε νοιάζει εσένα; Άσε τον κόσμο να καίγεται". "Τι δουλειά έχουμε εμείς με τους κομμουνιστές";

Αυτή την αίσθηση της ασφάλειας έδωσε ο Παπαδόπουλος και κατάφερε να παραμείνει εφτά χρόνια. Ο μέσος Έλληνας δεν ενδιαφέρεται για πολλά πολλά, ούτε και ανέχεται περίεργες συμπεριφορές. "Και τι έγινε άμα δεν σε αφήνει να έχεις μακριά μαλλιά, να κουρευτείς. Είναι αυτός λόγος για να επαναστατήσεις"; "Και τι έγινε που δεν μπορείς να πεις δημόσια τη γνώμη σου; Κράτα τη για την πάρτη σου". "Και γιατί να βάλεις κοντή φούστα";

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Δε νομίζω να κατάφερε ποτέ σύνθημα στην Ελλάδα να ενώσει τόσους πολλούς ανθρώπους όσο αυτό. Όλα τα άλλα είναι επικίνδυνα και πρέπει να παταχθούν.

Και βέβαια το εθνικό σπορ του κουτσομπολιού, έγινε καθήκον. Είδες κάτι; Πες το μας και καθαρίζουμε εμείς. Το κάνεις που το κάνεις με το γείτονα, το φίλο, τον πελάτη, γιατί να μην ωφελήσεις και την πατρίδα σου; Στην ταινία "Θα σε κάνω βασίλισσα" ο Θανάσης Βέγγος λέει μια πολύ χαρακτηριστική ατάκα στον υπάλληλό του. Ο τελευταίος τον έχει δει να φοράει το ψεύτικο μουστάκι και ο Βέγγος, για να μην γίνει ρεζίλι αφού το έχει βάλει για το θείο της γυναίκας του που τον νομίζει νεκρό, του λέει ότι έχει πρόβλημα με τα πολιτικά. Οπότε εκείνος νομίζει ότι είναι αριστερός και εκδηλώνεται. Του λέει λοιπόν ο Βέγγος: "Α, ρε λαγό που έβγαλε η μουστάκα. Έτσι να τελειώσω με το θείο ρε Γεράσιμε και σου τάζω ένα καρφί, να, σα λαμπάδα".

Για τον περισσότερο κόσμο μόνο κατ' ευφημισμόν ήταν χούντα. Ένιωθαν ασφάλεια -τώρα με τον Παπαδόπουλο δεν κουνιέται κανένας. Παράδεισος. Είχαν διώξει μακριά το φάντασμα του κομμουνισμού και είχαν αφοσιωθεί στο γνωστό τρίπτυχο, κάτι για το οποίο ήταν σίγουροι ότι ήταν σωστό, αφού έτσι έκαναν και οι παππούδες τους. Είχαν αποδεχτεί τόσο πολύ την έννοια του ρουφιάνου, που το θεωρούσαν φυσιολογικό. Όλοι σήμερα λένε ότι δεν τολμούσες να μιλήσεις γιατί δεν ήξερες ποιος ήταν ο διπλανός. Πως τυχαίνει ρε παιδί μου να μην μου έχει πει ποτέ κανένας "εγώ έδινα κόσμο";

Με τη χούντα, η επαρχιώτικη νοοτροπία της μη προόδου αλλά της πεπατημένης των προγόνων, σταμάτησε να δυσφορεί με την εξέλιξη που ελάμβανε χώρα και, ουσιαστικά, ήρθε στην εξουσία. Με τον Παπαδόπουλο -άνθρωπο καθαρά επαρχιώτη και "επαρχιώτη"- ηγέτη, είχαν πάρει το αίμα τους πίσω. Δεν υπήρχε τώρα τίποτα που να τους ενοχλεί και ό,τι δεν καταλάβαιναν, ήταν σίγουρα κάτι που έπρεπε να παταχθεί.

Όταν η δικτατορία ανετράπη και το Πολυτεχνείο έγινε η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για όλες τις τυχών ενοχές, φάνηκε και το πραγματικό μας πρόσωπο. Ο πολιτισμός μας περιορίστηκε στην παραγωγή σκυλάδικων της εθνικής, ελαφρολαϊκών και, αργότερα, βιντεοταινιών. Η πολυπόθητη και άρτι επανακτηθείσα ελευθερία του λόγου και της σκέψης δεν κατάφερε ποτέ να δημιουργήσει ένα κλίμα σαν και εκείνο που άφησε με την έλευση της χούντας. Τα σποραδικά δείγματα ποιότητας ήταν ανάλογα με τον αριθμό των ανθρώπων που πραγματικά ήθελαν την ανατροπή. Οι μαχητικοί οικοδόμοι που έκαναν τις κυβερνήσεις να τρέμουν βολευόντουσαν καλύτερα με την τάξη που αποζητούσε ο ταξιτζής, παρά με τα κόκκινα πανό στο Σύνταγμα.

Οι συνταγματάρχες, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, νίκησαν. Το βλέπεις στο ύφος αρκετών ανθρώπων, μάλιστα ανθρώπων που έζησαν την επταετία, όταν γίνεται κάποια αναφορά στο πως θα τιμωρούνταν κάποιος για κάτι έστω και ελαφράς απόκλισης, αν ήταν "στα πράγματα" ο Παπαδόπουλος. Τους βλέπεις να φουσκώνουν από χαρά, σκεπτόμενοι να τραβάνε οι μπάτσοι έναν μακρυμάλλη από τα μαλλιά σέρνοντας στην γενική ασφάλεια, σκεπτόμενοι έναν πατέρα να μπορεί να χαστουκίσει στο δρόμο την κόρη του για δύο πόντους λιγότερους στη φούστα της σε όποια ηλικία και αν είναι, σκεπτόμενοι την πολυπόθητη τάξη που είχε επιβάλλει ο Παπαδόπουλος.

Η ξεκάθαρη επιτυχία της χούντας φαίνεται και από άλλες, λιγότερο εμφανείς, καταστάσεις. Από την ανοχή σε φασιστικές συμπεριφορές, από τη στήριξη της αστυνομίας σε ακροδεξιές οργανώσεις, από την είσοδο του ΛΑΟΣ στη βουλή, από την προβολή του κάθε Πλεύρη και Γεωργιάδη. Και κυρίως από τη σιωπή σε κατάφορες αδικίες, όπως στην περίπτωση της απόσυρσης του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Διαβάστε απόφαση δικαστή, προσέξτε επιχειρήματα (δεν σχολιάζω την ορθογραφία) και πείτε μου σε ποια δημοκρατική χώρα του κόσμου θα άφηναν αυτόν τον άνθρωπο στη θέση του.

Η μόνη επανάστασις του Παπαδόπουλου ήταν ότι κατάφερε να μη γίνει ποτέ καμία πραγματική επανάσταση. Και σε αυτό κερδίζει μέχρι και σήμερα και θα κερδίζει όσο κάποιοι νοσταλγούν την τάξη που τους παρείχε και ξεσπάνε σε φανταστικές λακκούβες.

Καινούρια παιχνιδάκια

2008-04-17T23:22:00.000+03:00

Άνοιξαν οι δουλειές πάλι. Δύο προσκλήσεις για blogοπαίχνιδα. Η πρώτη από τη synas και η δεύτερη από τον Σταύρο Κατσάρη. Η πρώτη αφορά ένα ερωτηματολόγιο της υπερρεαλιστικής ομάδας της Αθήνας, την οποία αγνοώ πλήρως και η δεύτερη είναι σαράντα ερωτήσεις προσωπικές. Στην πρώτη απαντάω με περισσότερους από έναν τρόπους και στη δεύτερη κάπως ασόβαρα.

Πάμε για το πρώτο.

Γιατί κλαις;
Επειδή έτσι γουστάρω.
Επειδή κλαις.
Επειδή δεν κλαις.

Γιατί δεν κλαις;
Επειδή είμαι αναίσθητος σε μερικά.
Επειδή χαμογελάς.

Που είναι ο βάλτος;
Συχνά μπροστά σου. Πολύ συχνά όμως.
Στη συνήθεια.
Στον υπέρμετρο συμβιβασμό.
Οέο;

Ποιος είναι και που είναι ο δεσμοφύλακας;
Σκότωσε το μπάτσο που έχεις μέσα σου.
Στον έλεγχο της κοινωνίας (χα χα).
Η συνήθεια.
Στην Αλεξάνδρας.

Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Στο λούμπεν.
Στη φιλοσοφία.
Στο σεξ.
Στις μπίζνες.

Περιφρονείς κάτι;
Αρκετά πράγματα, να μην το πω το ψέμα.

Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Θα ήθελα.
Βρήκες την ώρα να μου κάνεις αυτή την ερώτηση.

Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης";
Για να ζούνε οι καλλιτέχνες.
Γιατί αξίζουν.
Γιατί υπάρχουν κάποιοι που τα αγοράζουν.

Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την παραπάνω ερώτηση;
Δεν πάνε να κάνουν ό,τι γουστάρουν κι αυτά.

Do you remember revolution?
What revolution?

Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου;

Θα ανέβαινα σε ένα βουνό για να πάρω αέρα.

Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο;
Μπλε!

Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Και γιατί να τα κλείσω;
Ακόμα πιο μπλε.

Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο;
Ίσως. Ίσως λίγο περισσότερο από ίσως.

Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Γιατί να με συλλάβουν; Όσες φορές το έχω κάνει δεν ήταν ποτέ παράνομο. Έχω χάσει κάτι;

Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζα 10 λαχταριστά εκλέρ;
Ναι.
Όχι.
Τι άλλη επιλογή έχω για να τα πάρω;
Μπορούμε να τα κάνουμε κοκάκια από το Νικολάτο;

Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Αν πίστευα ότι μπορούσες να τα δεις και εσύ.

Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Άκουσες κανένα παρατεταμένο α μέχρι τώρα;
Από την άλλη, δεν ακούς τον αντίλαλο ντιλαλο, ντιλαλο, ντιλαλο...

Ουφ! Πάει αυτό. Πάμε τώρα για το δεύτερο.

Όνομα:
Έλα τώρα που δεν το ξέρεις...

Γενέθλια:
Γιατί θα μου στείλεις τούρτα; 22/7.

Ζώδιο:
Δεν μπορείς να το καταλάβεις από την προηγούμενη; Μια αρρώστια είναι αλλά μου διαφεύγει. Ηπατίτιδα είναι, AIDS είναι... Α ναι, Καρκίνος.

Χρώμα μαλλιών:
Μαύρο.

Χρώμα ματιών:
Ταυτότητα βγάζω; Καστανό (ναι, κοίταξα στον καθρέφτη να βεβαιωθώ).

Έχεις ερωτευτεί ποτέ:
Ουουου...

Είδος μουσικής που ακούς:
Λίγα πράγματα δεν μου αρέσουν πια. Δεν ακούω σίγουρα αυτά τα λαϊκοπόπ.

Χαρακτήρας Disney/Warner Bross:
Bugs Bunny

Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά:
Ο Γεοστρώμυλος.

Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Να ξανακοιμηθώ.

Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
Μπλε.

Τι έχεις στον τοίχο σου:
Λαδομπογιά.

Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου:
Σκόνη.

Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες:
Θα σκούπιζα.

Αγαπημένος αριθμός:
Γενικά 8 και 10.
Στο 21, 9.
Στην τσέπη μου 100 και άνω.
Στην τράπεζα πολλά μηδενικά στο τέλος. Αυτό θέλει και εξήγηση. Με κάποιον άλλο αριθμό μπροστά και πριν την υποδιαστολή.

Αγαπημένο όνομα:
Παφνούτιος.

Βαγγέλης.

Τα χόμπι σου:
Τα δικά σου ρε.

Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα:
Και εδώ καλά είμαι. Αλλά είμαι εδώ;

Μια ευχή για το μέλλον:
Να έρθει και σε μεγάλη δόση.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες:
Όχου τώρα. Σε πολλά μέρη. Αν μπορούσα να έχω τέτοια επιλογή γιατί να πάω σε ένα μέρος;

Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Τσιγάρο.

Αγαπημένο λουλούδι:
Μολόχα. Λόγω ονόματος.

Αγαπημένη σειρά:
Η οροσειρά.

Αγαπημένη ταινία:
Η μονωτική και το γνωστό παρασιτικό σκουλήκι.

Αγαπημένο τραγούδι:
Πολλά. Αλλά θα διαλέξω το "Πάλιωσε το σακάκι μου", γιατί δεν μου το παίζουν ποτέ σε ρεμπετάδικο.

Aγαπημένο βιβλίο:
Πολλά. Και δεν θα διαλέξω κανένα για να σκάσετε.

Αγαπημένο ζώο:
Εσχάτως, τα γαϊδουράκια και τα βατραχάκια.

Αγαπημένο ρούχο:
Εκείνο το σακάκι που λέγαμε παραπάνω.

Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Σιγά μην πρωτοτυπήσω. Πολλοί. Αλλά θα διαλέξω τον Γιάννη Αγγελάκα γιατί δεν ακούγεται και πολύ.

Αγαπημένο χρώμα:
Μπλε. Επειδή μέχρι τώρα το έχω χρησιμοποιήσει μόνο σουρεάλ.

Αγαπημένο φαγητό:
Το πολύ φαγητό.

Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι:
Δηλαδή τώρα αυτή η ερώτηση πόση διαφορά έχει από την παραπάνω;

Κακή συνήθεια:
Πολλές.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Σχεδόν τα πάντα μου αρέσουν σε μένα.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Η πιτυρίδα.

Συνηθισμένη ατάκα:
Πλάκα έχει.

Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:
Η δουλειά είναι για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν (Όσκαρ Γουάιλντ).

Μεγαλύτερος φόβος:
Ο φόβος του να φοβάσαι.

Η καλύτερη pizza:
Χωρίς τίποτα που να φυτρώνει και με πολλά αλλαντικά.

Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...:
Ναι. Πιστεύω ότι είναι.

Αυτά. Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά που με κάλεσαν, αλλά θα μου επιτρέψουν να συνεχίσω την αλυσίδα κάπως διαφορετικά. Οι τρεις πρώτοι που θα γράψουν σχόλιο και δεν θα έχουν παίξει ακόμα, μπορούν να δηλώσουν ότι είναι οι προσκαλεσμένοι μου. Διαφορετικά στείλτε μήνυμα στο 6969 γράφοντας aggelos-x-aggelos, κενό και το ονοματεπώνυμό σας και κερδίστε μια διπλή πρόσκληση για blogοπαίχνιδο.

(Xρέωση 0,015 εκατομυριοστόευρα. Η υπηρεσία παρέχεται από την Xaggelosphone Hellas L.T.D.)

Περί προσβολών

2008-04-01T00:50:00.007+03:00

Αν πω σε κάποιον που δεν τον ξέρω 'είσαι μαλάκας', δημόσια, επειδή προβαίνει σε μία ενέργεια η οποία δεν με συμφέρει, προφανώς θα παρεξηγηθεί και θα μου κάνει μήνυση. Στο δικαστήριο λοιπόν, εγώ προς υπεράσπισή μου, θα ισχυριστώ ότι είμαι γιατρός και δεν τον είπα 'μαλάκα' με τη λαϊκή έννοια του όρου, αλλά επειδή έχει διαγνωσμένη μαλάκυνση εγκεφάλου. Ας υποθέσουμε τώρα, ότι εγώ είμαι γιατρός και αυτός έχει μαλάκυνση. Το αποτέλεσμα θα είναι να αθωωθώ και να έχω καταφέρει να τον προσβάλλω, επειδή έπαιξα με μια διφορούμενη έννοια ενός όρου.

Τι θα ήμουν σε αυτήν την περίπτωση; Δεν θα ήμουν ένας αγύρτης, που εκμεταλλεύτηκα τη θέση μου και τις γνώσεις μου, για να βλάψω κάποιον ο οποίος ξέρω εκ των προτέρων ότι δεν μπορεί να αντιδράσει; Δεν θα ήμουν αυτός που κρύφτηκε πίσω από τερτίπια για να περάσει τη θέση του με τελείως άδικο τρόπο; Θα έπρεπε να είμαι περήφανος για αυτό;

Και περισσότερο, τι θα ήταν αυτός; Δεν θα ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος προσεβλήθη για το κοινό αίσθημα, αλλά όχι για τη δικαιοσύνη; Που και πως μπορεί αυτός ο άνθρωπος να βρει το δίκιο του, όταν για όλο τον κόσμο είναι ένας κοινός μαλάκας, αλλά για αυτόν που το είπε και τη δικαιοσύνη είναι απλά ασθενής;

Δεν θα έπρεπε λοιπόν πριν αποφασίσουμε για την απαλλαγή ή την καταδίκη του κατηγορουμένου, να λάβουμε υπόψη μας και το ύφος του; Είχε, τη στιγμή που το έλεγε, το ύφος εκείνο, που έχει όταν ανακοινώνει σε κάποιον ότι είναι, για παράδειγμα, νεφροπαθής ή είχε το ύφος του εκνευρισμένου που ξεσπάει; Αυτό δεν είναι σημαντικό στοιχείο;

Και αν τώρα αντικαταστήσουμε την μαλακία με την πορνεία, τι είναι ο Άνθιμος που τόσο εύκολα μας κατηγορεί όλους ως πόρνους και πόρνες, επειδή σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησία η λέξη πορνεία εκφράζει την κάθε είδους ερωτική σχέση εκτός γάμου; Εκείνος, αυτό εννοούσε; Και αρκεί μία γραπτή ανακοίνωση στο internet για να κλείσει το θέμα;

Χρόνια πολλά blogάκι μου 2

2008-03-27T21:59:00.001+02:00

Σήμερα το blog μου γίνεται 2 ετών! Όλη την ημέρα σκεφτόμουν χίλια πράγματα να γράψω για τα γενέθλια του, αλλά τώρα δεν θυμάμαι τίποτα. Δεν πειράζει...

Ο κανόνας που είχα θέσει ανοίγοντάς το, το ένα κείμενο την εβδομάδα δεν έχει τηρηθεί και ιδιαίτερα. Πέρασα φάσεις με 7 κείμενα το μήνα και φάσεις με 2. Σε σχέση με την πρώτη χρονιά όμως, παρότι τότε έγραψα 50 κείμενα ενώ στη δεύτερη 42, είμαι πιο ικανοποιημένος φέτος.

Αλλά και πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που το ξεκίνησα. Θα μπορούσα να γράψω άλλο ένα blog μόνο με διηγήσεις αυτών των 2 ετών.

Όμως ο χρόνος πια είναι πολύ λίγος και αυτό φαίνεται και στις επισκέψεις μου σε άλλα blogs. Έχω χαθεί τελείως από όλους σχεδόν. Sorry παιδιά...

Anyway, blogάκι μου σου εύχομαι να τα χιλιάσεις και να είσαι πάντα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, όσο μεγάλο ήσουν αυτά τα 2 χρόνια!

Ο κύριος Δεξί Κλικ

2008-03-25T15:22:00.000+02:00

Στα περισσότερα προγράμματα που χρησιμοποιούμε, υπάρχει το κλικ και το δεξί κλικ στο ποντίκι μας. Το κλικ είναι η ευθεία ο οδός, είναι το enter στην εντολή μας. Το δεξί κλικ είναι η παράκαμψη για εντολές που, για να τις ανοίξουμε, πρέπει να ψάξουμε σε αρκετά υπομενού.

Στη καθημερινότητά μας υπάρχουν πολλά τέτοια δεξιά κλικ, μόνο που μέχρι τώρα είχαν άλλα ονόματα. Συνήθως τα λέγαμε δόντι, βύσμα, μέσον, άνθρωπο, άκρη και διάφορα άλλα, τα οποία όμως περιέγραφαν αυτό ακριβώς: Το πως θα φτάσουμε στην εκτέλεση της εντολής μας, στο λιγότερο δυνατό χρόνο και με τη μικρότερη ταλαιπωρία. Η συντομοτέρα οδός της καθημερινότητας περιγράφεται άψογα με αυτόν τον παραλληλισμό.

Προτείνω λοιπόν να καταργηθούν τα παλαιά ονόματα και πλέον το κλασικό μέσον να ονομάζεται δεξί κλικ. Αν μη τι άλλο, θα μας παρέχει και μία κάλυψη μέχρι να μάθουν όλες οι παλιοσειρές από υπολογιστές.

"Έχουμε στην πολεοδομία (εφορία, ΙΚΑ, whatever) κανένα δεξί κλικ να κάνουμε τη δουλειά μας;"

Ήρθα

2008-03-15T15:13:00.000+02:00

I'm back ρεεεεεε! Ε, τι να έκανα... Να συνέχιζα να γράφω τις παπαριές που έγραφα τον τελευταίο καιρό; Όοοοοχι. Διάλειμμα, ανάκαμψη και πίσω.

Λοιπόν φίλτατοι φίλοι μου, δεν είμαι και τόσο χάλια όσο φαινόταν στα τελευταία μου κείμενα. Όχι εγώ τουλάχιστον, γιατί, όπως φαίνεται, πάντα θα υπάρχει κάποιος να κρατάει τις ισορροπίες σε αυτά τα πράγματα, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε άλλη φορά και όχι τώρα ερήμην του.

Τα νέα μου τώρα. Λοιπόν, πήγα και είδα τον αγαπημένο μου Σταμάτη Κραουνάκη, στην φανταστική του παράσταση "Πόσο σ' αγαπώ... επιθεώρηση" και πέρασα γαμάτα!!! Πολύ γέλιο, πολλά αγαπημένα τραγούδια, πανέξυπνα νούμερα. Η Αθηναΐδα έχει μετατραπεί σε ένα μπρεχτικό καμπαρέ, που φιλοξενεί όμως τόσο όμορφα και τον Αριστοφάνη. Και βέβαια η πάγια θέση του Σταμάτη: Πίνουμε; Ναι! Καπνίζουμε; Ναι! Υπέροχο, να μην το χάσει κανείς σας. Θα φύγετε με ένα χαμόγελο το οποίο θα διαρκέσει για τουλάχιστον τρεις μέρες στις μουρίτσες σας.

Στο πρόγραμμα υπάρχει και ένα νούμερο το οποίο έχει μια ατάκα που του είχα πει κάποτε και του άρεσε. Μου το είχε πει από το καλοκαίρι ότι θα το κάνει κάτι αυτό, αλλά δεν περίμενα και ένα ολόκληρο νούμερο. Σταμ, σε ευχαριστώ πολύ για όλα και από εδώ. Πολλά φιλιά!

Έχω και άλλα ευχάριστα όμως. Ύστερα από προσπάθειες τριών ετών, κατάφερα -μόλις τρίτος από το τέλος- να μπω στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Σπουδές Στον Ελληνικό Πολιτισμό! Δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά μου, απλά. Όνειρο ζωής. Με έβγαλε λίγο έξω από τον προϋπολογισμό μου, αλλά πιστεύω ότι αξίζει κάθε θυσία.

Τα λέμε σύντομα...

Και όλα καλά

2008-02-18T18:55:00.000+02:00

-Είμαι ο Άγγελος και είμαι καλά! είπε το καημένο.

-Και ο Άγγελος είναι καλά, απάντησε η αρχηγός.

Ρε δε με χέζετε. Άκου εκεί απαίτηση. Με το ζόρι να είσαι καλά. Με το που θα νιώσεις λέει να σε παίρνει από κάτω, θα σηκωθείς και θα φωνάξεις ότι είσαι καλά. Οποίος εκβιασμός, θεέ μου.

Και γιατί δηλαδή πρέπει να είμαι πάντα καλά; Είναι υποχρεωτικό; Δεν μπορώ να έχω τις μαύρες μου; Μου το απαγορεύει κανένας; Εγώ μπορεί να περνάω όμορφα με τη μαυρίλα μου. Να μου χρειάζεται. Να με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Θέλω να το περάσω όπως είναι και μετά να βγω και να είμαι σοφότερος. Ενοχλώ;

Και αν είναι δηλαδή όπως τα λέτε, όταν θα είμαι καλά, τι θα πρέπει να φωνάξω; Ότι είμαι σκατά; Ή θα πρέπει να το βουλώσω; Μήπως ενοχλεί να είναι κάποιος πραγματικά καλά; Μήπως μπαίνει στη μύτη;

Μήπως υπερβάλλω; Μάλλον...

Ναι, τελικά υπερβάλλω· οπότε το κλείνω εδώ. Αλλά "είμαι ο Άγγελος και είμαι καλά", θα φωνάξω όταν θα είμαι καλά· και θα είμαι καλά όταν τα πράγματα γύρω μου θα είναι καλά. Μέχρι τότε θα αρκεστώ, στο να προσπαθώ να τα κάνω έτσι ώστε να είναι καλά και θα αφήσω τις φανφάρες για όσους βαριούνται, και αρκούνται στο να νιώσουν προσωρινά καλά.

Και τότε θα φωνάξω: -Είμαι ο Άγγελος και όλα καλά!

Έχετε νέο μήνυμα, κάπου

2008-02-03T14:45:00.000+02:00

Μπιπ μπιπ.

Έχετε ένα νέο μήνυμα.

Λες; Λες να με θυμήθηκε;

Άνοιγμα...

"Μπες να δεις τι σου έστειλα!"

Σώπα ρε! Κοίτα να δεις τι γίνεται στον κόσμο. Με θυμήθηκε. Ωραία. Ανοίγω το Gmail να δω τι μου έστειλε.

Τίποτα. Τρία μηνύματα από το Facebook, δύο νέα σχόλια στο blog μου, 7 spam, αλλά από αυτήν τίποτα. Θα μπω στο Facebook, μπας και μου έχει γράψει πουθενά εκεί μέσα και δεν έχει έρθει mail. Ψάχνω fun wall, ψάχνω zoosk, ψάχνω ένα κάρο μαλακίες ακόμα, πάλι τίποτα. Refresh στα mail. Τίποτα. Καλά με δουλεύει;

Α, θα μου έχει γράψει σχόλιο στο blog! Μα τι βλάκας που είμαι, αφού το είπε καθαρά, μπες να δεις. Ανώνυμος, ανώνυμος. Κάτσε να τα διαβάσω, αν και έχει account, αλλά είναι και χαζή, ξέρω 'γω. Τίποτα.

Για κάτσε λίγο. Αυτή έχει και ένα παλιό μου e-mail στο Hotmail, λες να μου έστειλε εκεί; Για κάτσε να το ανοίξω και αυτό. Ανεπιθύμητη αλληλογραφία 254, Εισερχόμενα 2. Στα εισερχόμενα θα είναι.

Μπα ούτε και εδώ. Ρε λες να την έχει περάσει στην ανεπιθύμητη. Για κάτσε να ρίξω μια ματιά.
...
...
Ουφ, τσάμπα κόπος. Θα ρίξω μια ματιά και στο Skype και αν δεν είναι και εκεί θα την πάρω τηλέφωνο και θα την βρίσω. Δυο βδομάδες έχει εξαφανιστεί και να με δουλεύει και από πάνω;

Τίποτα. Τελείωσες κοριτσάκι, δεν θα κάθομαι να σε παρακαλάω και εσύ να μας κάνεις και πλάκα από πάνω. Τώρα θα φας σουτ μια και καλή.

Μπιπ μπιπ.

Έχετε ένα νέο μήνυμα.

Να το! Τώρα θα φάμε και την καζούρα. Είμαι περίεργος τι θα λέει.

Άνοιγμα...

"Μπήκες, το είδες;"

Άχου, θα τη σκοτώσω. Παίζει με τον πόνο μου. Μόνο το fax από την ντουλάπα δεν έβγαλα μήπως μου έστειλε εκεί. Κάτσε να τα ακούσεις από την καλή τώρα.

Ή μάλλον όχι. Δεν θα την πάρω τηλέφωνο. Θα της στείλω μήνυμα. Σιγά μην της δώσω και αξία και να χρεωθώ κιόλας.

"Μπήκα παντού και δεν είδα τίποτα. Ούτε Gmail, ούτε Hotmail, ούτε Facebook, ούτε πουθενά. Μήπως με δουλεύεις. Υπάρχει και πιο ωραίος τρόπος να μου πεις ότι δεν ενδιαφέρεσαι."

Αποστολή...

Εγώ φταίω μωρή, που κάθομαι και ασχολούμαι. Κάτσε να πάρω την άλλη να πάμε για κάνα καφέ και εσύ κάτσε μόνη σου. Ή γύρνα στο μαλάκα σου, δεν με ενδιαφέρει.

Μπιπ μπιπ.

Έχετε ένα νέο μήνυμα.

Μόνο μη μου αρχίσεις τις συγνώμες τώρα γιατί θα τα πάρω στο κρανίο.

Άνοιγμα...

"Είσαι τελείως καμένος. Κλείσε τη μαλακία σου και κατέβα μέχρι την είσοδο του σπιτιού σου και μπες στο ΑΛΗΘΙΝΟ σου γραμματοκιβώτιο. Εκεί σου έχω στείλει ένα γράμμα με την αδερφή μου που πέρναγε από το σπίτι σου. Αν και τώρα το ξανασκέφτηκα..."

Η εξομολόγηση μιας μετοχής

2008-01-18T18:15:00.000+02:00

"Αγαπημένοι μου επενδυτές,

Είμαι μία μετοχή όπως όλες οι άλλες μετοχές του κόσμου, που έχω σκοπό να ανέβω όσο πιο ψηλά μπορώ. Για τον σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσω όλα τα μέσα που έχω στη διάθεσή μου και σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω για το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν μπορείτε να το καταλάβετε, αλλά δεν είστε μόνο εσείς που έχετε επενδύσει πάνω μου· πάνω από όλα είμαι εγώ. Έχω προσωπικό όφελος να είμαι μία επιτυχημένη μετοχή, μια μετοχή καλύτερη από όλες τις άλλες.

Στη διάρκεια της ζωής μου λοιπόν θα κάνω κάποιες επιλογές και κινήσεις που θα θεωρήσω εγώ σωστές για μένα και αν μου βγουν, θα είστε ωφελημένοι και εσείς. Θα πάρω τα ρίσκα μου και θα διαγράψω μία πορεία, που σαν στόχο θα έχει το να αισθανθώ ότι έζησα τη ζωή μου όσο πληρέστερα γινόταν. Σε αυτήν την περίπτωση όλοι θα είμαστε χαρούμενοι. Αν δεν μου βγουν όμως, και καταστραφώ, και ξεπέσω, το μόνο που σας δικαιολογώ να μου πείτε είναι "δεν θέλω πια να έχω παρτίδες μαζί σου". Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να γυρίσετε και να μου πείτε μας πρόδωσες. Είχατε πάντα την επιλογή να μην νταραβερίζεστε μαζί μου, να μην επενδύσετε σε μένα. Και εγώ είχα πάντα τον εαυτό μου. Σαφώς και πάντα ενδιαφερόμουν για εσάς και ήμουν υπερήφανος που επιλέξατε να σχετίζεστε με μένα, προσδοκώντας βέβαια σε κάποιο αμοιβαίο όφελος, αλλά δεν μπορείτε με τίποτα να μου αρνηθείτε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης· τον εαυτό μου τον διαθέτω όπως νομίζω εγώ καλύτερα.

Αγαπημένοι μου επενδυτές, αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλω στη ζωή μου και δεν θελήσετε τότε να σταθείτε δίπλα μου, κάντε μου μία χάρη: Αφήστε με ήσυχο."

Τώρα αντικαταστήστε την λέξη μετοχή, με τη λέξη άνθρωπος - φίλος - συγγενής - γκόμενος - whatever, και ξαναδιαβάστε το.

Καναπές αντί δρόμου

2008-01-02T19:13:00.000+02:00

Τη χρονιά που πέρασε, οι bloggers βρεθήκαμε πολλές φορές στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Κάτι η Αμαλία, κάτι οι φωτιές στην Πάρνηθα και την Πελοπόννησο, ήμασταν συνέχεια στους δρόμους και φωνάζαμε, αλλά και παίζαμε σε όλα τα ΜΜΕ. Αυτό ήταν καλό γιατί έτσι μας έμαθε και ο πολύς κόσμος. Σε μια καινούρια προσπάθεια, δεν είναι κακό στην αρχή να στηριχτείς σε παλιές μεθόδους. Πρέπει όμως να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο;

Το μόνο σίγουρο, είναι ότι πρέπει όχι μόνο να συνεχίσουμε τον όποιο αγώνα ξεκινήσαμε, αλλά και να τον επεκτείνουμε. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, που ο καθένας έχει βήμα για να μπορεί να πει τη γνώμη του και να μην τον ξέρει κανείς. Είναι καιρός να καταγγείλουμε ανώνυμα ή και επώνυμα (άλλο θέμα) όσα μας ενοχλούν και να είμαστε σίγουροι ότι κάποιος μας προσέχει.

Όμως ο τρόπος με τον οποίο θα συνεχίσουμε είναι ένα θέμα που ίσως πρέπει να το δούμε διαφορετικά. Η δύναμη του blogger κατά τη γνώμη μου, είναι τα κείμενά του. Εκεί είναι οι αγώνες του. Ο blogger στο δρόμο βγαίνει μόνο για να μαζέψει υλικό και να γυρίσει σπίτι του να το postάρει. Και σε αυτό είναι μόνος και έτσι πρέπει να παραμείνει. Συλλογικότητα στους αγώνες των bloggers, μπορεί να υπάρξει μόνο με τη δημιουργία ομαδικών blogs. Και οι όποιοι αγώνες, πρέπει να είναι πρωτότυπες ιδέες (σαμποτάζ προϊόντων, αποχή από δραστηριότητες κλπ.). Αυτοί που ο blogger θέλει να πάρουν το μήνυμα, θα το πάρουν βλέποντας τις επισκέψεις του να ανεβαίνουν και τα σχόλιά να του λένε "έτσι είναι, έχεις δίκιο, και εγώ μαζί σου".

Το ξέρω ότι με αυτή την άποψη διαφωνούν πολλοί, ίσως οι περισσότεροι. Συζητούσα με ένα φίλο μου -όχι blogger- και μου έλεγε ότι η διαδήλωση στο Σύνταγμα δεν έπρεπε να γίνει Κυριακή απόγευμα, αλλά μεσημέρι Δευτέρας. Έτσι θα ενοχλούσε τους πάντες και θα έκανε περισσότερη αίσθηση. Συγνώμη, οι φωτιές δεν έκαναν αρκετή αίσθηση; Έπρεπε να ταλαιπωρηθεί και ο κόσμος που δεν είχε όρεξη να συμμετάσχει σε αυτό;

Το να κλείνονται οι δρόμοι το θεωρώ παρωχημένο και αναχρονιστικό. Οι διαδηλώσεις πρέπει να εκλείψουν και να φυλαχτούν σε ένα ντουλαπάκι για αν μας προκύψουν θέματα σαν και αυτά που τις γέννησαν, ειδικά σήμερα που μπορούμε να φωνάξουμε και με άλλο τρόπο. Δεν μπορεί να εξισώνεται σε διαμαρτυρία η κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος με τη χορήγηση του ΕΚΑΣ. Και οι φωτιές μπορεί να μην ήταν τόσο μικρό θέμα σαν το ΕΚΑΣ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν και χούντα.

Ο τρόπος που προτείνω, η πιο σωστά ο τρόπος που λέω να αποφύγουμε από δω και πέρα, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν "αντίσταση του καναπέ", αλλά δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό που εννοούσαμε παλιότερα. Σήμερα η φράση παίρνει ένα καινούριο νόημα· και από τον καναπέ σου μπορείς να είσαι ενεργός πολίτης. Ακόμα και αν δεν γράφεις σε κάποιο blog, το να επιλέξεις να ενημερώνεσαι μέσω εναλλακτικών δικτύων είναι και αυτό πολύ σημαντικό. Το μόνο που θεωρώ κακό σήμερα είναι να παραμένεις παθητικός δέκτης, τη στιγμή που έχεις πολλούς διαύλους επικοινωνίας.

Πάνω από όλα όμως, ο blogger που θέλει να σώσει τον κόσμο, πρέπει πρώτα να διορθώσει τον εαυτό του. Και μη μου πείτε ότι από όλο αυτό τον κόσμο που μαζεύτηκε στο Σύνταγμα το καλοκαίρι, δεν ήταν ούτε ένας με αυθαίρετο, όλοι ανακυκλώνουν το παραμικρό, ότι κανείς δεν έχει δώσει φακελάκι ή δεν έχει λαδώσει εφοριακό. Το πίστευα ανέκαθεν και τώρα μπορώ να το πω: Όσοι φωνάζουν πιο δυνατά, συνήθως θέλουν να καλύψουν δικές τους ανομίες. Και το να βλέπεις κόσμο να δρα σύμφωνα με αυτό που ξέρεις ότι είναι η γενική απαίτηση προς τους άλλους, είναι αφενός το καλύτερο παράδειγμα και αφετέρου ο σωστός τρόπος δράσης. Ενεργοί πολίτες είναι αυτοί που κάνουν όσα ζητούν από τους άλλους.

Η γνώμη μου λοιπόν, είναι ότι πρέπει να αφήσουμε τους δρόμους και να επιστρέψουμε στις οθόνες μας και τα πληκτρολόγιά μας. Και πάνω από όλα, πριν σηκώσουμε διδακτικά το δάχτυλο προς όλους, να είμαστε σίγουροι ότι πράττουμε πρώτοι εμείς το σωστό. Γιατί όποιος φωνάζει πολύ, τελικά δεν ακούγεται.

Bloggers και μη, καλή χρονιά και χρόνια πολλά!

Υ.Γ. Με συγκινεί πολύ αυτός ο νέος τρόπος μέτρησης του χρόνου. Κάθομαι και κοιτάω πόσο μεγάλη είναι η λίστα με του αρχείου στη αριστερή στήλη του blog μου. Μικρούλα στην αρχή της χρονιάς και μεγαλώνει προς το τέλος. Πολύ χαίρομαι που αυτό το post θα την μικρύνει και πάλι.

Δύο σλόγκαν

2007-12-28T00:55:00.000+02:00

Μέσα στις γιορτές, προέκυψαν δύο καινούρια σλόγκαν και θα ήθελα πολύ να τα μοιραστώ μαζί σας.

Το πρώτο μου ήρθε πηγαίνοντας σε ένα φίλο μου τα Χριστούγεννα. Μπαίνοντας μέσα θέλησα να πω κάτι πρωτότυπο, οπότε μου έρχεται στον μυαλό το "Χριστός γεννήθη"! Κολλάει αυτός λίγο και του λέω, τι με κοιτάς, απάντα, "αληθώς γεννήθη"! Έγινε σλόγκαν και το λέμε συνέχεια. Δηλαδή για να ακριβολογώ, εγώ το λέω συνέχεια επειδή γελάνε και δεν με βρίζουν. Αν το ακούσω κάποτε από κάποιον άλλο, θα ξέρω ότι μόλις γνώρισα έναν από τους ατελείωτους αναγνώστες μου.

Το δεύτερο είναι λίγο πιο περίπλοκο, οπότε κλείσε την πασιέντζα και συγκεντρώσου. Είχαμε κατέβει με δύο φίλους Ψυρρή και περπατάγαμε στη Σωκράτους. Και όπως βαδίζαμε αμέριμνοι προς τα μαγαζιά, άρχισαν να μας φωνάζουν τα κορίτσα -έλα τώρα που δεν ξέρεις για ποια κορίτσα μιλάω. Εγώ λοιπόν τότε, σκεπτόμενος την καλή μου και μη θέλοντας να ενδώσω σε πειρασμούς ακολασίας είπα το προφανές: "Και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν". Ο ένας από τους δύο όμως νόμισε ότι το είπα για πλάκα και έσπευσε να με κοροϊδέψει ο αχρείος. "Αλλά ρήσε ημάς..." μου λέει χαμογελώντας με βλέμμα ειρωνικό. Το αντιπαρέρχομαι και προχωράμε.

Λίγο παρακάτω όμως είδε μία που του άρεσε πολύ, και μου λέει: "Εδώ πάει το μη εισενέγκεις". Ήταν αλήθεια ότι ήταν η ωραιότερη από όλες γύρω οπότε δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω και του λέω: "Ναι όντως, είναι η Μις ενέγκης"!

Χρόνια πολλά και καλά!!!

Καλές πράξεις

2007-12-24T16:34:00.000+02:00

Παραμονή Χριστουγέννων και όλα τα μίση ας ξεχαστούν -για λίγο έστω. Ας ασχοληθούμε με το πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να προσφέρουμε χαρά. Και έχω μία πολύ σύγχρονη ιδέα πάνω σ' αυτό.

Το να συγχωρέσεις όσους σε εκνευρίζουν και να βοηθάς γριές και ανάπηρους είναι μεν all time classic, αλλά, ταυτόχρονα είναι και αφόρητα τετριμμένο. Οι δωρεές σε ιδρύματα και εκκλησίες είναι ακριβές και δεν είμαστε τώρα για τέτοια (εδώ δεν έχουμε να φάμε, που λέει ο λόγος· και το άδειο μου ψυγείο· μια συμφωνία όμως αυτοί οι δύο, ο λόγος και το ψυγείο μου, άλλο πράγμα). Όμως, αγαπητοί και ατελείωτοι αναγνώστες μου, ο aggelos-x-aggelos και οι "Απόπειρες Φιλοσοφίας Καθημερινών Πραγμάτων" σας έχουν μία λύση που συνδυάζει συγχώρεση, δωρεά και την αφήνει τσέπη ως έχει.

Όλοι μας έχουμε δει blogs που φέρουν διαφημίσεις, τα γνωστά adds by Google. Πολλές φορές μπορεί να μας έχουν εκνευρίσει κιόλας. Για τις γιορτές λοιπόν, αρχικά τους συγχωρούμε. Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό, γιατί ο άλλος που γράφει δεν μπορεί να ξέρει και τον ψυχισμό μας όσο τον διαβάζουμε. Πάμε λοιπόν ένα βήμα παραπέρα. Κάνουμε κλικ σ' αυτές τις διαφημίσεις!

Τα διαφημισοφέροντα blogs δεν πληρώνονται μόνο και μόνο επειδή κοτσάρανε μια διαφήμιση. Πρέπει κάποιος να κάνει και κλικ πάνω της. Έχουμε λοιπόν μια μοναδική ευκαιρία να κάνουμε ένα δώρο στους φίλους μας, το οποίο δεν θα μας στοιχίσει και τίποτα. Και αν δεν σας αρκεί αυτό για κίνητρο, ενεργοποιήστε τον εναπομείναντα αριστερισμό σας και σκεφτείτε ποιοι είναι οι κατέχοντες τον πλούτο σήμερα. Είναι οι εταιρείες που πληρώνουν για να διαφημιστούν. Κάνοντας λοιπόν ένα κλικ στις διαφημίσεις τους, τους αναγκάζουμε να πληρώσουν και έτσι συμβάλουμε ενεργά και στην πολυπόθητη αναδιανομή του πλούτου. Κλικ και τάλιρο -κατά το παφ και τάλιρο που έλεγαν και οι παλιοί.

Ξέρω, ξέρω. Σκέφτεστε τώρα όλοι εσείς: "Και με σένα αγαπητέ εξάγγελε, που δεν έχεις διαφημίσεις στο blog σου, τι να κάνουμε; Πως να σου κάνουμε δώρο;" Δεν υπάρχει κανένας λόγος άγχους αγαπητοί μου. Σε μένα μπορείτε να κρατήσετε την παλιά μέθοδο και να μου στείλετε μετρητά. Επικοινωνήστε στο e-mail μου για να σας δώσω λογαριασμό τραπέζης. Έτσι κι αλλιώς οι περισσότερες περυσινές ευχές δεν έπιασαν. Οπότε για φέτος, ας κρατήσουμε την ουσία μόνο.

Καλά Χριστούγεννα!!!

Αναβολή στη δίκη του blogme

2007-12-15T01:50:00.000+02:00

Update 15/12/2007, 21:05: Scroll down.

Το να γνωρίζω bloggers είναι η καλύτερή μου. Σήμερα (χθες μέχρι να το γράψω) όμως δεν ήμουν και πολύ χαρούμενος. Αυτός ο χώρος δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια για χαρές. Παρότι είναι μέσα στο πράσινο έχει κάτι πολύ βαρύ. Όσοι έχουν δικαστεί έστω και μία φορά το καταλαβαίνουν. Και σήμερα είχε και συννεφιά με ψιλόβροχο. Η βρεγμένη Ευελπίδων είναι ακόμα πιο βαριά από τη στεγνή -το οποίο κάνει ρίμα με τη στενή και άστα να πάνε.

Πήγα σήμερα να παρακολουθήσω τη δίκη του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Όχι από περιέργεια ή δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, πήγα γιατί πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος κατηγορείται άδικα και δεν θα έπρεπε να είναι μόνος του. Και ευτυχώς δεν ήταν. Μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά άνθρωποι, όλοι από το χώρο του διαδικτύου και των blogs. Τελικά όμως η δίκη δεν έγινε. Ο δικηγόρος του κυρίου Λιακόπουλου (ο οποίος παρεμπιπτόντως ονομάζεται Λιακόπουλος) ζήτησε και πήρε αναβολή και η δίκη ορίστηκε για τις 18/2/09.

Έτσι ο Αντώνης θα παραμείνει κατηγορούμενος και με το internetικό του μαγαζί κλειστό για άλλους 14 μήνες. Δεν πειράζει, δυσκολίες είναι θα περάσουν. Ελπίζω να τα καταφέρω και την επόμενη φορά να παραβρεθώ και, τότε, να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα από ότι σήμερα.

Χάρηκα πάντως πάρα πολύ που τον γνώρισα, γιατί φαίνεται πολύ αξιόλογος άνθρωπος. Επίσης χάρηκα πολύ που γνώρισα και τον Παναγιώτη Βρυώνη, τον πατριάρχη του ελληνικού blogging, όπως και όλους τους άλλους που ήταν εκεί.

Καλά ξεμπερδέματα!

Update:
Αντιγράφω ένα σχόλιο από το blog του Αντώνη Τσιπρόπουλου το οποίο ο ίδιος θα ήθελε να γίνει γνωστό:

"Ακόμα και ο μηνυτής να αποσύρει την μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση ,πχ γιατί κατάλαβε το λάθος του,η για λόγους εντυπωσιασμού, η για να πάψουν να ασχολούνται μαζί του , η για οποιονδήποτε άλλο λόγο τέλος πάντων… Η ΔΙΚΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.

Και αυτό διότι υπάρχει και το αυτεπάγγελτο σε αδικήματα περί ασέμνων!!! Και αυτό διότι στο κατηγορητήριο,όπως έχω γράψει ξανά, υπήρχαν φωτογραφίες (κομικ)απο το blog του Funel, που είτε περνούσαν από τον αποδελτιωτή,είτε συνδέονταν με αυτοματοποιημένο σύνδεσμο, θεωρήθηκαν άσεμνες.

Επίσης όλες οι κατηγορίες που μου έχουν προσάψει έχουν να κάνουν με αδικήματα περι τύπου(αφού δεν μπορούσαν να βρουν κάτι κοντινότερο για να χαρακτηρίσουν το blog!!! )
Έτσι απαλλαγή με βούλευμα (όπως διάβασα να λένε μερικοί) δεν προβλέπεται από τον νόμο σε αυτή τη περίπτωση. Αρα Η ΔΙΚΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.

Η μήνυση έχει γίνει “κατά αγνώστων”
Σωστά.Αυτό όμως έχει να κάνει με το σκέλος του Funel που ήταν και παραμένει άγνωστος.

Εγώ όμως ΔΕΝ ήμουν άγνωστος.
Ειχα όλα τα στοιχεία μου αναρτημένα,σε εμφανή θέση μαζί με το κείμενο αποποίησης ευθύνης για συνδέσμους η περιεχόμενο τρίτων.
Στις έγγραφες και ενυπόγραφες καταθέσεις τους, πριν ακόμα συνταχτεί η δικογραφία, οι κατήγοροι μου και ο μηνυτής με κατονομάζουν.(Όνομα,διεύθυνση,οικία,τηλέφωνα).
Για κάποιον απλό άνθρωπο που δεν είναι νομικός,αυτά μπορεί να ακούγονται παράλογα,πότε ο γνωστός γίνεται άγνωστος,και κατόπιν το αντίθετο.
Επειδή όμως μπαίνω σε νομικά “μονοπάτια” που ειλικρινά δεν γνωρίζω, αυτή τη στιγμή δε θα γράψω περισσότερα για αυτό το θέμα.

Αποσπάσματα όμως για αυτά που λέω,από τα παραπάνω έγγραφα, αλλά και τη δικογραφία,θα δημοσιεύσω το επόμενο χρονικό διάστημα σε νέα ανάρτηση ,αφού συμβουλευτώ τον δικηγόρο μου,ώστε ότι γράφω να είναι έγκυρο.
Ηθελα να δημοσιεύσω τα πάντα,όμως ο συνήγορος μου δεν κρίνει την στιγμή κατάλληλη,αφού η υπόθεση είναι σε εξέλιξη.

Ευχαριστώ όλους/ες"

Όσκαρ και δίκες

2007-12-10T21:05:00.000+02:00

Διάβασα στου Allu Fun Marx ένα post για τα Blogscars (ο νεολογισμός δικός μου) και, σε γενικές γραμμές, συμφωνώ με τις παρατηρήσεις του. Αλλά θα ήθελα να συμπληρώσω ότι υπάρχει και ένα πιο καυτό θέμα στην blogόσφαιρα, το οποίο το έχουμε ξεχάσει ελαφρώς -ή τουλάχιστον δεν το έχω συναντήσει εγώ πρόσφατα. Και είναι κρίμα γιατί μας είχε ταρακουνήσει αρκετά όταν προέκυψε.

Σας υπενθυμίζω λοιπόν ότι την Παρασκευή 14/12/2007 και ώρα 9 πμ, στο κτήριο 9, στο πρώτο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών της πρώην σχολής Ευελπίδων θα εκδικαστεί η από 21/6/2007 αναβληθείσα υπόθεση του Αντώνη Τσιπρόπουλου για την γνωστό θέμα με το blogme και τον τηλεβιβλιοπώλη.

Αφού τελειώσει και αυτό το θέμα (κοίτα να δεις όλα κοντά στα Χριστούγεννα γίνονται στο χωριό μας, πέρυσι το monitor φέτος το blogme) μπορούμε ξανά να ασχοληθούμε με το ποιος είναι πιο εμπορικός, πιο αθυρόστομος πιο ξενιτεμένος κλπ. Προς το παρόν έχουμε άλλο θέμα.

Εκτός αν έχει αλλάξει κάτι και -πάλι- δεν το έχω πάρει χαμπάρι. Please, let me know.

Και μιας και πιάσαμε τους aggregators, ξέρει κανείς τι έγινε εκείνο το Rss.BlogZ.gr;

Ανακαίνιση

2007-12-07T00:47:00.000+02:00

Όχι δεν πρόκειται να δείτε τίποτα νέα χρώματα ή αλλαγμένα backrounds. Το blog μου, αν και κοντεύει τα δύο χρόνια σε ηλικία, με ικανοποιεί απόλυτα, τόσο αισθητικά όσο και επί της ουσίας. Ίσως να είναι το μόνο από τα μέχρι τώρα δημιουργήματά μου που με έχουν καλύψει τόσο πολύ όσο αυτό. Ούτε κάνω καμία ανακαίνιση στο σπίτι μου, ούτε και πουθενά αλλού. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, πρώτη φορά δεν μπορώ να κολλήσω το κείμενο που θέλω να γράψω με τον τίτλο που θέλω να βάλω.

Κείμενο; Μπα, ούτε κείμενο δεν το λες. Ίσως μόνο μια εξήγηση που χάθηκα. Είχα καμιά βδομάδα προβλήματα με το internet, αλλά τα έχω σχεδόν ξεπεράσει. Όμως έχω να γράψω από τις 19/11 και ήδη τώρα που γράφω ο Δεκέμβρης έχει χωνέψει την έκτη του μέρα και ξεκίνησε να μασουλάει την έβδομη. Πρέπει να το ομολογήσω: Έχω κολλήσει.

Σπανίως έχω πατήσει την υπόσχεση που έδωσα στο πρώτο μου post και έχω γράψει για προσωπικά μου θέματα. Και δεν σκέφτομαι να το κάνω ούτε και τώρα. Δεν θα είχε και νόημα άλλωστε, αφού τα θέματα που πραγματεύομαι συνήθως έχουν κάτι και από τον Άγγελο, μόνο που σε εσάς φτάνουν μέσω της οπτικής του Εξάγγελου· η οποία -όπως λέει και ο τίτλος αυτού του blog- είναι η απόπειρα φιλοσοφίας καθημερινών πραγμάτων και όχι τα καθαυτά καθημερινά πράγματα. Οπότε δεν θα αναλύσω τους λόγους που έχω κολλήσει.

Θα εξομολογηθώ όμως, ότι τελικά ο τίτλος που μου ήρθε να κοτσάρω σ' αυτό το post, δηλώνει πως μάλλον χρειάζομαι μία ανακαίνιση στη ζωή μου. Και μάλλον αυτή μου τρώει αρκετή από την -όποια- φαιά ουσία που διαθέτω για να κάτσω να γράψω κιόλας.

Σίγουρος όμως πως θα το ξεπεράσω σύντομα δεν γράφω "Κλειστόν λόγω ανακαίνισης", αλλά σκέτο "Ανακαίνιση" . Γιατί το κλειστό ενέχει τον κίνδυνο να μην ανοίξει ποτέ. Και αυτό δεν θα επιτρέψω να μου συμβεί.

Ανακαίνιση λοιπόν και ότι ήθελε προκύψει!

To be continued...

The blog, not the post.

Ο καλύτερος του χωριού

2007-11-19T15:35:00.000+02:00

Κάποτε δούλευα σε ένα περιβάλλον, όπου το να φέρεσαι όσο γίνεται πιο πολύ σαν αγροίκος, ήταν περισσότερο από μαγκιά. Ήταν τρόπος επιβίωσης. Θα μπορούσες να στοιχηματίσεις ότι όποιος είχε σχέση με το χώρο είχε περάσει κάποια σχολή βλαχιάς ή κάτι τέτοιο. Όσο πιο αμόρφωτος, τόσο πιο πάνω στην ιεραρχία.

Σε ένα τέτοιο χώρο, κυριαρχούν τέσσερα πράγματα: Η ηλικία, ο τσαμπουκάς, τα λεφτά, και η κοιλιά. Με αυτή τη σειρά. Ο γηραιότερος, ασχέτως αν είναι και ο πιο άξεστος, είναι μία μορφή από μόνος του και χρήζει του απολύτου σεβασμού, ο πιο τσαμπουκάς είναι εκείνος που την περνάει καλύτερα, όλοι τον θέλουν για φίλο τους και οι εχθροί του είναι εχθροί όλων και, για έναν περίεργο λόγο, μία μεγάλη κοιλιά σου εξασφαλίζει ένα κάποιο respect.

Άφησα για τελευταία τα λεφτά, αν και δεν είναι τελευταία στη λίστα, γιατί μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο, είχα ακούσει κάποτε κάτι πολύ ενδιαφέρον και σωστό. Μιλώντας με έναν τύπο με πλήρες πακέτο (ηλικία, τσαμπουκά, λεφτά, κοιλιά), άκουσα κάτι που μου έμεινε αξέχαστο, παρότι δεν είχε τύχει να το αντιμετωπίσω για πολλά χρόνια από τότε.

Το να μην έχεις λεφτά, μου είχε πει, φίλε μου, είναι κάτι πολύ σχετικό. Γιατί και τρία κατοστάρικα να έχεις, δεν μπορείς να πεις ότι έχεις λεφτά. Όμως με τρία κατοστάρικα, μπαίνεις στο καφενείο, κάθεσαι μόνος σου σε ένα τραπέζι που να το βλέπουν όλοι, χτυπάς τα χέρια και λες όλο μαγκιά: "Ένα γλυκύ βραστό", που κάνει δυόμισι κατοστάρικα. Πετάς τότε το τρακοσάρι πάνω στο τραπέζι και λες: "Δικά σου" και είσαι ο καλύτερος του χωριού -ο τσαμπουκάς που λέγαμε. Κάποιος θα έρθει να σου πιάσει την κουβέντα και μετά βλέπεις τι γίνεται. Ενώ άμα δεν έχεις φράγκο τι κάνεις;

Εννοείται ότι -παρά τον τίτλο- αυτό γίνεται μόνο σε πόλη.