Είναι ωραία στις διακοπές

Είναι νύχτα και κάθομαι στο μπαλκόνι. Έχει ένα δροσερό αεράκι. Πίνω λίγο κρασί, ροζέ –το καλύτερο κρασί για το καλοκαίρι- και καπνίζω. Το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι η ησυχία. Μια βαθειά ησυχία, ασυνήθιστη για την πόλη. Και σκοτάδι, πηχτό. Μπορείς να το κόψεις με το μαχαίρι, να το φας με το πιρούνι. Κρύβει κάθε ασχήμια.

Είναι ωραία στις διακοπές.

Είναι έντεκα και μισή και δεν διαβάζω, δεν γράφω, μόνο σκέφτομαι. Ευνοεί το σκοτάδι τις σκέψεις. Τις σκέψεις που δεν κάνεις όταν βλέπεις τηλεόραση ή όταν είσαι στο internet, τις σκέψεις που θέλουν πολύ χώρο για να βγουν. Και όταν βγουν κανείς δεν σου εγγυάται για τα συναισθήματα που θα σου προκαλέσουν. Ίσως για αυτό πολλοί άνθρωποι να φοβούνται το σκοτάδι…

Είναι ωραία στις διακοπές.

Γύρω στις δώδεκα και κάτι η ησυχία διαταράσσεται από κάτι ακαθόριστο, αλλά ευχάριστο. Σιγά σιγά το καταλαβαίνω, είναι μια κιθάρα. Δεν καταλαβαίνω τι παίζει αλλά δεν έχει σημασία, είναι μια κιθάρα, ένα όργανο. Όχι κάποιο ραδιόφωνο ή κάποιο κανάλι, είναι ένας άνθρωπος που εκφράζεται. Και όταν ένας άνθρωπος εκφράζεται δεν παίζει Σιδηρόπουλο ή Λοΐζο, παίζει και Σιδηρόπουλο και Λοΐζο και και Πικάσο και Ντοστογιέφσκι και Επίκουρο μαζί. Ο άνθρωπος πάντα εκφράζει όλη του την κουλτούρα, αλλά κυρίως στο σκοτάδι και την ησυχία.

Είναι ωραία στις διακοπές.

Καμιά ώρα αργότερα η κιθάρα έχει σταματήσει, αλλά η ησυχία δεν αποκαταστάθηκε για πολύ. Διαταράχθηκε και πάλι, αυτή τη φορά όμως από μια φωνή. Δεν ήταν φωνή ανθρώπου που πονούσε ή διαμαρτυρόταν, ήταν μάλλον μια φωνή ανακούφισης, σαν του οργασμού. Δεν με ενδιέφερε τι ήταν, ήταν δικιά μου. Άπαξ και η φωνή φύγει από ένα στόμα, ανήκει στα αυτιά και στα μυαλά που έφτασε, θα εκληφθεί και θα ερμηνευθεί αναλόγως κουλτούρας και αυτή. Οι σκέψεις δεν άργησαν να δώσουν τη θέση τους στις φαντασιώσεις. Με μούσα εκείνο το κορμί που (το ήθελα να) στέναζε, πέρασαν από μπροστά μου ατελείωτοι ερωτικοί σύντροφοι, παρελθόντες, παρόντες, φανταστικοί. Αν τα όνειρα είναι η εκπλήρωση των απωθημένων μας, τότε οι φαντασιώσεις είναι η προσωπική μας παιδική χαρά. Και για να μας επισκεφθούν χρειάζονται δύο συστατικά, ησυχία και σκοτάδι.

Είναι ωραία στις διακοπές.

Η ώρα έχει πάει δυόμιση και το κρασί με έχει ζαλίσει αρκετά. Πάω για ύπνο. Αύριο δουλεύω. Θα είμαι λίγο κομμάτια, αλλά και τι έγινε; Και σήμερα ήμουν. Μέσα στο σκοτάδι και τη ζαλάδα μου δυσκολεύομαι λίγο να βρω το δρόμο μου για το κρεβάτι αλλά τα καταφέρνω. Και πέφτοντας δεν μετανιώνω ούτε για το ότι ήπια, ούτε για το ότι ξενύχτησα. Τα απαιτούν αυτά οι διακοπές.

Είναι ωραία στις διακοπές… ρεύματος.

Νέα τιμή στο φτωχικό μου!

Όταν ξεκίναγα ως blogger δεν περίμενα ότι θα με διάβαζε ή θα μου έγραφε κανένας. Αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι Θεοί σπάνε πλάκα. Και στην προκειμένη περίπτωση η πλάκα τους, οφείλω να ομολογήσω ήταν δύο πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Για την πρώτη εδώ.

Η δεύτερη ήρθε προχθές όταν έλαβα ένα e-mail από τον διαχειριστή ενός e-magazine στην Κρήτη του, Aera.gr. Το συγκεκριμένο site είναι κάτι σαν το Αθηνόραμα για την Κρήτη -Κρητόραμα; μπα όχι, σκέτο Aera. Είναι ένα πολύ ενημερωμένο περιοδικό ποικίλης ύλης, στο οποίο μπορείς να βρεις διάφορα πράγματα να ασχοληθείς, ακόμα και αν δεν είσαι Κρητικός. Το έψαξα αρκετά και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον -κάποια downloads του έχουν πολύ γέλιο.

Ο φίλος -και συνονόματος παρεμπιπτόντως, Άγγελος και αυτός- αυτή τη στιγμή φιλοξενεί 2 άρθρα μου στη στήλη του "Ενδιαφέροντα άρθρα που βρήκαμε". Το Ποπάυ: Μια βρώμικη ιστορία και το Πάθη χωρίς Ανάσταση -εδώ και εδώ αντίστοιχα στο blog μου. Και για να την ψωνίσω εντελώς, σας λέω ότι στην ίδια στήλη φιλοξενούνται μόνο άλλα δύο άρθρα, ένα του Αλέξη Σταμάτη, το Που είναι η ποιήση; -εδώ στο blog του- και ένα του Άρη Δαβαράκη, το Η Ακρόπολις λοιπόν δέν είναι ένα απο τα επτά θαύματα του κόσμου! -εδώ στο blog του.

Αγαπητέ Άγγελε, θέλω να σε ευχαριστήσω δημόσια για την τιμή που μου έκανες και να σου ευχηθώ την καλύτερη πορεία για το περιοδικό σου. Την αξίζει άλλωστε, έχετε κάνει πολύ καλή δουλειά!



Και μιας και περί αφιερώσεων ο λόγος, να ευχηθώ και καλή τύχη στα παιδιά που ξεκίνησαν σήμερα την κυκλοφορία της πρώτης εφημερίδας που γράφεται από bloggers της Γελλάς.



Aphrodite, Zoi20, Ναυαγος, καλή τύχη και σε σας!

Παρασκευή και 13

Λόγια μεγάλων ανδρών:

"H τέχνη χωρίς σπουδές είναι τίποτα"

Δεν είμαι σίγουρος για το αν χρησιμοποίησε τη λέξη "τίποτα" αλλά το νόημα δεν αλλάζει. Ήρθε και έσκασε στα μούτρα μου από άνθρωπο που ήθελα τη γνώμη του, σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι της ζωής μου.

Το ήξερα. Άλλα τελευταία το είχα θάψει. Πίστευα ότι γινόταν και αλλιώς.

Και βέβαια γίνεται. Άλλα το ότι δεν το σκέφτηκα κατευθείαν σημαίνει ότι, μάλλον, είμαι αλλού, ή ότι θεωρώ ότι είμαι λίγος.

Αυτή η διχασμένη ψυχολογική μου κατάσταση πιθανόν να μου έχει δημιουργήσει όλα μου τα προβλήματα. Γιατί να μην πάω στην πεπατημένη; Ειδικά τώρα με αυτήν την ευκαιρία; Γιατί στεναχωριέμαι για αυτά που δεν θα κάνω; Γιατί θα στεναχωριόμουν ούτως ή άλλως; Γιατί; Γιατί;

Όταν ήμουν μικρός έλεγα συνέχεια γιατί. "Γιατί γιατί γιατί" ήταν η αγαπημένη μου ατάκα. Και μπορώ να πω ότι καθόρισε αρκετά τη ζωή μου, μου άφησε κέρδος -παρόλη την κούραση των γονιών μου. Μου άφησε κριτικό και, κυρίως, διαφορετικό του κοινού νου, τρόπο σκέψης. Αν μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι στη ζωή μου, είναι για την εκτός του μέσου όρου κρίση μου. Ναι αυτό το έχω, δεν θα δείξω μετριοφροσύνη -και εύχομαι να έχω δίκιο, όπως συνηθίζω να λέω. Τώρα όμως, χρειαζόμουν μια κουβέντα. Και τη βρήκα. Γιατί, δυστυχώς, το να σκέφτεσαι διαφορετικά δεν σε κάνει πιο έμπειρο, ούτε πιο μάγκα. Ενίοτε σε κάνει με λιγότερους φίλους ή εντελώς αποτυχημένο, αλλά αυτό δεν έχει σημασία -σημασία έχει να είσαι καλά μέσα σου όταν είσαι μόνος με σένα.

Μάλλον ο δρόμος μου είναι προδιαγεγραμμένος. Δεν θα έπρεπε να χαλιέμαι. Το είχα διαλέξει από μικρός και να, συνεχώς είναι μπροστά μου. Αλλά ωριμάζοντας ο άνθρωπος, γνωρίζει και άλλες τσακίσεις του πλισέ της ζωής. Και θέλει κι άλλα. Και τότε αν στηριχτείς στο ότι σκέφτεσαι διαφορετικά και θέλεις να τα κάνεις όλα θα μείνεις ένας ημιμαθής και ασυνεχής μαλάκας. Η ζωή, σε αντίθεση με την φιλοσοφία, την πολιτική κλπ, χρειάζεται δόγμα για να προχωρήσει -πρέπει να ανήκεις κάπου, πρέπει να είσαι κάτι.

Αγαπητέ αναγνώστη, σίγουρα δεν σε αφορά το κείμενο. Είναι μια προσπάθεια να ταξινομήσω κάποια πράγματα στο κεφάλι μου και, σίγουρα, παραβαίνει τον κανόνα που μόνος μου είχα θέσει στο πρώτο μου post -όχι προσωπικά θέματα τύπου που ήμουνα, τι έκανα. Το δημοσιεύω όμως γιατί, ίσως, να δώσει κάτι σε κάποιον που να έχει αντίστοιχο πρόβλημα.

Απόψε ήμουν με το φίλο μου το Σταμάτη. Καιρό σκεφτόμουν ότι ήθελα να τον δω, και τον είδα βράδυ Παρασκευής και 13 -τη θεωρώ πολύ τυχερή μέρα. Δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου, πάντα τον τριγυρνάει πολύς κόσμος. Αλλά δεν έχασε την ευκαιρία να μου πει τη γνώμη του, μια γνώμη που σέβομαι πάρα πολύ.

Γιατί όμως δεν είμαι χαρούμενος;

Φιλιά Σταμ!

Το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους της μουσικής που ακούγεται ανοίγοντας το site του.

Ποπάυ: Μια βρώμικη ιστορία

Από τότε που, ηλικιακά, σταμάτησαν να με κατατάσσουν στα παιδιά -ω, μικροί και ανόητοι όλοι σας- ακούω συχνά την ατάκα ότι τα παιδιά σήμερα δεν βλέπουν ποιοτικά παιδικά προγράμματα, ενώ εμείς...

Έχω ξαναγράψει σχετικά με τα ενώ εμείς που περιφέρονται παντού γύρω μας, από κάθε λογής μεγάλο και πόσο λάθος τα θεωρώ, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι εδώ έχουν μια πρέζα δίκιο. Τα κάθε λογής πολεμοχαρή και βίαια κινούμενα σχέδια δεν είναι βέβαια ότι καλύτερο για ένα παιδικό μάτι, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι και εμείς απολαμβάναμε λίγη βία στα cartoon μας. Και αυτό γιατί δεν είχαμε πολύ, αλλιώς θα σου έλεγα τι θα βλέπαμε και εμείς, αλλά τέλος πάντων. Και αφήνω στην άκρη εκείνα τα απαίσια καράτε που έβλεπε η μισή μου τάξη στο δημοτικό, με τις ευλογίες των γονιών τους πάντα.

Από την άλλη, και σήμερα υπάρχουν αξιόλογα κινούμενα σχέδια, κάποια από τα οποία μάλιστα βλέπονται άνετα και από μεγαλύτερους, όπως ο Μπομπ Σφουγγαράκης. Για τον οποίο βέβαια, οι ηθικολόγοι παρελθοντολάγνοι πάλι βρήκαν κάτι να πουν, ότι λέει έχει gay προεκτάσεις επειδή ο Μπομπ κρατάει συχνά τον κολλητό του από το χέρι -θου Κύριε. Άλλα αξιόλογα δεν έχω πετύχει, καθώς έχω πάρει και ένα διαζύγιο με την τηλεόραση, αλλά είμαι σίγουρος πως θα υπάρχουν.

Ας εξετάσουμε όμως λίγο τα παλιά. Προσωπικά δηλώνω μέγας fan -πως λέμε μέγας χορηγός- του Ποπάυ (Popeye), κυρίως στο περιοδικό, αλλά και στην τηλεόραση. Έχοντας λοιπόν, αγοράσει εκατοντάδες συνεχόμενα περιοδικά, θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις σχετικά με την ποιότητα του εν λόγω ήρωα:

Ο Ποπάυ είναι καλό παιδί, τίμιος, ηθικός, κατά του εγκλήματος κλπ αλλά είναι και ένας άνθρωπος του λιμανιού με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και συνεπάγεται πολλά, για το συμπαθέστατο κατά τα άλλα δημιούργημα του E. C. Segar.

Καταρχάς, είναι μονίμως άνεργος. Καμία ιστορία του δεν περιλαμβάνει μπάρκο, όλο στο λιμάνι τριγυρνάει. Ακόμα, έχει μία αρραβωνιαστικιά, την Όλιβ, την οποία, αφενός δεν παντρεύεται ποτέ, αφετέρου έχει και παιδί μαζί της, τον Ρεβυθούλη, και μάλιστα υιοθετημένο -το είχα διαβάσει σε ένα τεύχος, δεν ξέρω αν στην τηλεόραση επιβεβαιώνεται. Το δε σπανάκι που τον κάνει δυνατό, συνήθως το χρησιμοποιεί για να ρίξει μερικές φάπες around -νάτη και η βία. Πάμε στους άλλους.

Η Ολίβια, εκτός του ότι δεν νοιάζει καθόλου να παντρευτεί, περιφέρει ξεδιάντροπα τον μπασταρδούλη Ρεβυθούλη σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και φυσικά δεν συμβαίνει στον κόσμο του λιμανιού, αλλά στα παιδιά; Και σαν να μην έφτανε αυτό, που και που τρίβεται και στο Βρούτο, χωρίς καν να σκέφτεται τον πιτσιρικά.

Ο Βρούτος, είναι ένας τελειωμένος απατεώνας. Σκαρφίζεται κάθε λογής απάτη, από πλαστογραφία μέχρι ληστείες τραπεζών και ναρκωτικά, και τον μόνο που τον κάνει κάπως συμπαθητικό, είναι το ότι είναι αθεράπευτα και (σχεδόν πάντα) ανολοκλήρωτα ερωτευμένος με Όλιβ. Την οποία όπως γράφω και πιο πάνω, όταν κάνει καμιά πετυχημένη κομπίνα και βγάζει λεφτά, και μέχρι να τις φάει από τον Ποπάυ, την κυκλοφορεί και λίγο -ή πιο απλά, προηγείται ο δυνατός, αλλά μέχρι να μας το δείξει πάμε με τον πλούσιο.

Η μάνα του Βρούτου είναι μια μάγισσα χωρίς όνομα. Παντού αναφέρεται απλά ως μάγισσα. Έχετε δει ποτέ ευθύτερη αναφορά στο σατανισμό από αυτήν;

Το cast ολοκληρώνεται με άλλα δύο πρόσωπα με θανατηφόρες αδυναμίες. Πρώτα είναι ο Πόλντο, ο κοιλιόδουλος και αδηφάγος φίλος τους, ο οποίος λανσάρισε και το ρητό "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και ψητό". Με μεγάλη αδυναμία στα χάμπουργκερ, αλλά και σε ότι τρώγεται, έχει υπάρξει και αυτός ικανός για αρκετές απάτες για να βρει λεφτά να φάει (σιγά μη δουλέψει και του λόγου του) όμως ποτέ δεν τιμωρείται με κάτι περισσότερο από λίγο ξύλο. Και αυτό όταν τον πιάνουν, γιατί ο συγγραφέας θεώρησε ότι ένας χοντρός μπορεί να τρέχει τόσο γρήγορα όσο και οι άλλοι -καμία αναφορά σε προβλήματα παχυσαρκίας.

Θα κλείσω με τον αλκοολικό πατέρα του Ποπάυ, συνταξιούχο ναύτη και αυτόν. Ικανότατος πότης, χωρίς κανένα πρόβλημα αλκοολισμού όπως τρεμούλα ή hang over. Ένας μικρός υπνάκος ή λίγο σπανάκι από τον γιο του και έχουν περάσει όλα. Το σίγουρο μέλλον του Ποπάυ.

Όμορφος κόσμος,
αγγελικά πλασμένος!

Μήπως υπερβάλω;

Πάθη χωρίς Ανάσταση

Updated 2/7/07, 18:50
Go to the end oh the post

Πολύ ιδιαίτερη χρονιά το 2007. Η τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου μας προέκυψε μία δεύτερη Εβδομάδα Παθών.

Ξεκίνησε ηλιόλουστη και φωτεινή όπως όλες οι Μεγάλες Εβδομάδες, αλλά και με Πάθη για όλους μας λόγο των απίστευτα υψηλών θερμοκρασιών. Δευτέρα με Τετάρτη ζήσαμε ένα Γολγοθά και όλοι περιμέναμε την Πέμπτη που υποτίθεται ότι θα τελείωναν τα βάσανά μας.

Όμως οι Εβδομάδες των Παθών, την Πέμπτη κορυφώνονται, δεν τελειώνουν. Έτσι, την ώρα που κανονικά θα εκφωνούνταν τα Δώδεκα Ευαγγέλια, οι Αθηναίοι αρχίσαμε να βλέπουμε την μαυρίλα που είχε σκεπάσει τον αττικό ουρανό και, ψάχνοντας, καταλάβαμε ότι ερχόταν από την πίσω μεριά της Πάρνηθας. Δεν θέλαμε όμως να το πιστέψουμε ακόμα. Δεν θέλαμε να δούμε τον Σταυρό που ήδη είχε έπ’ ώμου αναρτήσει το αγαπημένο μας βουνό. Πιστέψαμε ότι το κακό θα σταματούσε γρήγορα.

Και θα μπορούσε να είχε σταματήσει. Από τα Δερβενοχώρια μέχρι το καζίνο είναι πολλά, πάρα πολλά χιλιόμετρα. Προλαβαίναμε. Δεν τα καταφέραμε; Δεν θέλαμε; Δεν έχει σημασία. Οι ανηφόρες δεν είναι δύσκολες για τη φωτιά.

Εμείς συνεχίσαμε το πρόγραμμά μας. Τις βόλτες μας, τις δουλειές μας, την αδιαφορία μας. Πιστέψαμε -μα πότε θα μάθουμε;- ότι αυτοί που πρέπει, θα κάνουν τη δουλειά τους. Δεν θέλω να κατηγορήσω ανθρώπους, δεν πιστεύω σε αυτόν τον τρόπο συνέτισης -την κατσάδα εκ των υστέρων. Δεν μπορώ όμως να μη αναρωτηθώ γιατί έχουμε μόνο 22 πυροσβεστικά αεροπλάνα. Και δεν μπορώ να μην τα αντιπαραβάλλω με τα, δεν ξέρω πόσα F-16 (να είναι οι ώρες σας πατριώτες) και τα επίσης δεν ξέρω πόσα C 130, και όλα τα άλλα που δεν γνωρίζω. Δεν μπορώ να μην αντιπαραβάλλω τον όγκο των καρεκλοκένταυρων στρατιωτικών με αυτόν τον πυροσβεστών. Ξαναλέω όχι σαν επίπληξη, πάρτο για homework.

Την ώρα λοιπόν, της περιφοράς του εσταυρωμένου και του σήμερον κρεμάται επί ξύλου, η φωτιά έκαιγε τα έλατα στην κορυφογραμμή της Πάρνηθας. Οι δημοσιογράφοι δεν παρέλειψαν να μας ενημερώσουν ότι τα έλατα δεν αναδασώνονται και δεν ξαναβγαίνουν καθόλου εύκολα. Μπορεί κάποιος να είναι τόσο ζώο που να μην ταράχτηκε με την εικόνα σε απευθείας μετάδοση και να ήθελε επιπλέον πληροφορίες για να ανατριχιάσει. Σαν να περιγράφεις, την στιγμή που ξεψυχάει ένας άνθρωπος, όλη τη διαδικασία της αποσύνθεσης και τι πίνουν τα σκουλήκια για να χωνέψουν το γεύμα τους. Μόνο που δεν άκουγαν μόνο ξένοι, αλλά και αυτοί που θεωρούν την Πάρνηθα οικογένειά τους, και ήδη ήταν έτοιμοι να λιποθυμήσουν με αυτό που έβλεπαν.

Η νύχτα ήταν τόσο θλιβερή όσο κάθε νύχτα Μεγάλης Πέμπτης. Από το σπίτι μου έβλεπα δύο μέτωπα της φωτιάς και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Θυμήθηκα τις βόλτες που έκανα μόνος μου στην Πάρνηθα, όταν δεν ήμουν καλά, και πόσο γεμάτος και δυνατός από αυτό που έβλεπα επέστρεφα. Θυμήθηκα μια φορά που είχα βρεθεί σε ένα τεράστιο καταπράσινο ξέφωτο, έκτασης περίπου 2 γηπέδων ποδοσφαίρου, το οποίο γύρω γύρω ήταν οριοθετημένο από έλατα. Είχα μείνει κόκαλο να το κοιτάζω και σκεφτόμουν ότι αν υπάρχει παράδεισος θα πρέπει να είναι κάπως έτσι. Στην άκρη ήταν και 2 ελάφια και έτρωγαν με όλη την ηρεμία που αναζητούσα εκείνη τη στιγμή και έβρισκα σε εκείνο το μέρος.

Ελάφια είχα ξαναδεί στην Πάρνηθα ένα χιονισμένο βράδυ που ανέβαινα με ένα φίλο στο καζίνο. Τώρα όμως δεν θα ξαναδώ. Ούτε ελάφια, ούτε έλατα, ούτε όλη αυτή τη σπάνια και μοναδική χλωρίδα του πρώτου εθνικού δρυμού της χώρας. Υπήρχαν ήδη φυτών μοναδικά στην Ελλάδα και, ακόμα και αυτός ο αόριστος, μου προκαλεί εμετό. Την αγαπούσα πολύ την Πάρνηθα. Ήθελα να κάνω κάτι και δεν μπορούσα. Ήθελα να ανέβω πάνω να βοηθήσω αλλά δεν θα με άφηναν -και καλά θα έκαναν, σαν το σκυλί στο αμπέλι θα πήγαινα. Ήθελα να ξέρω το χορό της βροχής...

Η επόμενη μέρα, η Παρασκευή, ήταν μια Μεγάλη Παρασκευή με τα όλα της. Μουντή και συννεφιασμένη, με μια απατηλή υποψία αναστάσιμου ήλιου. Η Πάρνηθα ήταν σκεπασμένη με ένα πυκνό σύννεφο καπνού που, ευτυχώς, δεν άφηνε να φανεί η μαυρίλα της και, σε όλη την Αθήνα, τα πάντα ήταν σκεπασμένα με την τέφρα της. Και εμείς δεν περιμέναμε ούτε μέχρι τις 11 για να πάμε στις δουλειές μας γιατί δεν υπήρχε αποκαθήλωση. Θα μείνει για πάντα πάνω στον σταυρό της να τη βλέπουμε φαλακρή και μαύρη και να μας καίγεται η ψυχή.

Σήμερα Σάββατο, δεν την έχω δει ακόμα, αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι, παρόλο τον πόνο αυτής της εβδομάδας το σπίτι δεν μυρίζει μαγειρίτσα και δεν έχω τίποτα να περιμένω για τις δώδεκα το βράδυ. Δεν υπάρχει τίποτα καλό να συμβεί, ούτε Χριστός Ανέστη, ούτε καμπάνες, ούτε αρνιά και κοκορέτσια αύριο το πρωί. Μόνο η στάχτη θα μείνει για μερικές μέρες ακόμα μέχρι να σκορπιστεί τελείως και αυτή και να ζήσουμε από εκεί και πέρα με την ανάμνηση της πάλαι ποτέ καταπράσινης Πάρνηθας. Και από αύριο και μετά, απλά θα περιμένουμε την επόμενη βροχή που ελπίζω να έρθει σύντομα και να είναι πολύ δυνατή. Σύντομα για να μας πετάξει στα μούτρα όλα τα αποκαΐδια που έμειναν πίσω και δυνατή για να μας πνίξει όπως μας αξίζει...

Update:

Υπάρχει ελπίδα

Χρόνια πολλά bloggers

Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
ούτε ανθός στην αμμουδιά.

Και αφήνοντας στην άκρη τις ρίμες σας λέω πως και ο blogger δεν ζει χωρίς internet. Και αυτό έχω πάθει εγώ από τη Δευτέρα, ενώ θα είμαι χωρίς σύνδεση για περίπου τρεις εβδομάδες.

Αυτό βέβαια δεν με αποτρέπει από το να γράψω τα χρόνια μου πολλά όπως και πέρυσι τέτοια μέρα, αυτή τη φορά όμως από την PSTN στα 52 kbit του γραφείου και μάλιστα στα κλεφτά.

Αγαπημένοι μου φίλοι χρόνια μας πολλά και θα μου λείψετε πολύ μέχρι η Forthnet να με ξαναφέρει κοντά σας και να σας ξαναφέρει κοντά μου!

Ο προδότης του γραφείου

Είσαι σε ένα γραφείο και όλα πάνε σκατά. Χρέη, ατασθαλίες και ψιλοαπατεωνίτσες (καλά γαμώ τα γέλια, ο firefox εντόπισε τη λέξη ως λάθος και μου πρότεινε αντί του ψιλοαπατεωνίτσες το παρθενομουνίτσες!!! ήμαρτον) που είχαμε μείνει, α ναι, όλα αυτά λοιπόν, είναι στην ημερήσια διάταξη.

Και έρχεται εκείνη η μέρα που όλα αυτά θα σκάσουν σαν μπαλόνι στα μούτρα σου. Οργανώνεσαι λοιπόν για το πως θα τα αποφύγεις. Και ξεκινάμε.

Επίθεση: Χτυπάει τηλέφωνο και είναι εξοργισμένος προμηθευτής που θέλει τα λεφτά του.
Άμυνα: Αναγνώριση κλήσης και δεν το σηκώνεις.

Επίθεση: Χτυπάει τηλέφωνο με απόκρυψη, αρά τράπεζα για το δάνειο που έχεις κάνα εξάμηνο απλήρωτο.
Άμυνα: Ως άνω.

Επίθεση: Οι ανωτέρω επιτιθέμενοι αποφασίζουν να σου γεμίσουν το mailbox με απειλητικά μηνύματα.
Άμυνα: Κλείνεις το internet.

Επίθεση: Χτυπάει η πόρτα και από την οθόνη βλέπεις άγνωστες φάτσες (ΙΚΑ; ΣΔΟΕ;).
Άμυνα: Δεν ανοίγεις.

Επίθεση: Οι άγνωστες φάτσες περνάνε το πεζοδρόμιο και κοιτάνε να δουν αν υπάρχει κανένας μέσα.
Άμυνα: Κλείνεις παντζούρια και φώτα και ταμπουρώνεσαι μέσα.

Επίθεση (ακραία): Διοχετεύουν δηλητηριώδες αέριο από τους αεραγωγούς κλιματισμού.
Άμυνα: Κλείνεις τον κλιματισμό και φράζεις με εφημερίδες τους αεραγωγούς.

Τώρα λοιπόν όλοι στην εταιρεία κάθονται σφιχταγκαλιασμένοι και περιμένουν... δεν έχει σημασία τι, απλά περιμένουν. Όλοι είναι σίγουροι ότι το γραφείο είναι ένα απόρθητο οχυρό. Και όμως υπάρχει προδότης. Ένας χαρακτηριστικός ήχος έκανε όλο το γραφείο να παγώσει. Το fax, το οποίο είναι ρυθμισμένο να ανοίγει αυτόματα, έφερε στα ενδότερα του γραφείου τις προθέσεις των απέξω. Ο εχθρός πέρασε τις γραμμές μας αδέρφια.

Πάλι με χρόνια με καιρούς
πάλι δικιά μας θα ΄ναι.

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Σκεπτόμουνα

Κάποτε, στην αρχαία Αθήνα, συναντήθηκαν στην αγορά τυχαία δύο άντρες. Ο Διάκουρος και ο Στένωνας. Ήταν συνομήλικοι και φίλοι από παιδιά, αλλά είχαν χαθεί για κάποια χρόνια. Παρόλα αυτά αναγνώρισαν αμέσως ο ένας τον άλλο και θυμήθηκαν την παλιά τους φιλία. Άρχισαν να συζητούν για τα περασμένα, πολύ χαρούμενοι από την αναπάντεχη συνάντηση, και φτάνοντας στο σήμερα ανακάλυψαν πως ήταν και οι δύο μαθητές σε δύο διαφορετικές σχολές φιλοσοφίας. Όμως, καθώς μεσημέριαζε και ο ήλιος άρχιζε να καίει πολύ ενώ η συζήτηση δεν έδειχνε να ατονεί, αποφάσισαν να συνεχίσουν στο σπίτι του Διάκουρου για να τα πουν καλύτερα, να φάνε και να πιουν και λίγο κρασί.

Φτάνοντας τους υποδέχτηκε η σύζυγός του Διάκουρου, η Σιφνοκάστη, μία νέα, όμορφη και πολύ ευγενική γυναίκα. Τους σέρβιρε η ίδια, αφήνοντας στην άκρη τους δούλους σαν ένδειξη σεβασμού προς τον επισκέπτη και φίλο του άντρα της, και αφού τους ρώτησε αν ήθελαν κάτι άλλο αποσύρθηκε για να τους αφήσει να συνεχίσουν να τα λένε. Τότε ακολούθησε ο ιστορικός διάλογος:

ΣΤΕΝΩΝ: Παντρεύτηκες και εσύ ε; είπε με κάποια ανεπαίσθητη κατήφεια.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Ναι, τι να κάνεις... απάντησε ενισχύοντας ελαφρώς την κατήφεια. Και εσύ, ε;
ΣΤΕΝΩΝ: Ναι, τι να κάνεις... είπε, και ένα εμφανές ουφ έπεσε πάνω στο τραπέζι εξοβελίζοντας πλήρως την προϋπάρχουσα κατήφεια.

Ακολούθησε μία σύντομη σιωπή. Πριν όμως η ατμόσφαιρα γίνει ασήκωτη (και απνεύμονη) κάποιος από τους δύο (μη με ρωτάτε ποιος θα σας γελάσω, πάνε τόσα χρόνια) άρχισε να μιλάει για τη σχολή του και ξεκίνησε μια ζωηρή συζήτηση πάνω στη φιλοσοφία. Αντάλλαξαν απόψεις πάνω σε αυτά που διδάσκονταν και, παρότι διαφωνούσαν σε αρκετά πράγματα, κατέληξαν σε δύο συμπεράσματα. Πόσα πολλά είχαν να μάθουν ακόμα, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν αλλά και να κάνουν πιο αξιόλογη τη συζήτηση, και πόσο απολάμβαναν να είναι φιλόσοφοι. Πρόσφατα είχε ανέβει και μία καινούρια τραγωδία του Αριστοφάντη Μπαστούνη "Ο κύκλος των χαμένων φιλοσόφων" και δεν δυσκολεύτηκαν να βάλουν τους εαυτούς τους στη θέση των ηρώων.

Το ουφ που είχε πέσει νωρίτερα πάνω στο τραπέζι κόντευε να εξατμιστεί τελείως, αλλά θέριεψε με μιας όταν ο Στένωνας έκανε την παρακάτω ερώτηση -η οποία και συνεχίζει τον ιστορικό διάλογο:

ΣΤΕΝΩΝ: Πές μου κάτι όμως, είπε σαν να ήθελε πολύ ώρα να το βγάλει από μέσα του, η γυναίκα σου τι λέει για όλα αυτά; Σε καταλαβαίνει;
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Άστα φίλε μου, μαύρη ζωή περνάω, απάντησε ξεσπώντας. Δεν τολμώ να ανοίξω το στόμα μου για οτιδήποτε φιλοσοφικό και μου τα πρήζει. Όλο έχεις κουρκουτιάνει μου λέει, ότι λέω συνέχεια αρλούμπες, δεν μπορώ να βγάλω κιχ. Η δικιά σου σε καταλαβαίνει;
ΣΤΕΝΩΝ: Χάλια μαύρα φίλε. Και εκείνη τα ίδια. Έχεις χαζέψει, κοντεύεις να τρελαθείς και τέτοια.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Ενώ αυτές που κάθονται με τις ώρες μπροστά στον καθρέφτη για να καλλωπιστούν είναι καλύτερες.
ΣΤΕΝΩΝ: Και άμα τους πεις και τίποτα σου λένε για σένα το κάνω.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Χαζές.
ΣΤΕΝΩΝ: Χαζόμουνα!

Τότε ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με το αν οι γυναίκες ήταν όντως χαζές από τη φύση τους ή, για κάποιους λόγους, χάζευαν στην πορεία. Μη έχοντας όμως αρκετά στοιχεία για τις ίδιες αποφάσισαν να εξετάσουν γιατί οι άντρες ήταν πιο έξυπνοι. Και πάλι όμως δεν μπορούσαν να το υποστηρίξουν, οπότε είπαν να πάρουν τα πράγματα από την αρχή. Σκέφτηκαν λοιπόν ότι όταν γεννιέται ένα μωρό, ασχέτως φύλου, είναι χαζό. Τα πρώτα χρόνια μαθαίνει από το περιβάλλον του να σκέφτεται και να πράττει και γίνεται πιο έξυπνο. Μετά αρχίζει η εκπαίδευση...

...για μια στιγμή!

Ποια εκπαίδευση; Οι γυναίκες δεν εκπαιδεύονται σε τίποτα. Δεν ασχολείται κανείς να τις εκπαιδεύσει σε τέχνες και σε γράμματα, άρα ούτε και οι άντρες είναι πιο έξυπνοι, απλά είναι πιο καλλιεργημένοι. Άρα το μυστικό δεν είναι στην έμφυτη ευφυΐα αλλά στη εκπαίδευση και στην καλλιέργεια που κάνουν το μυαλό να σκέπτεται. Κατέληξαν λοιπόν στο εξής κλείσιμο του ιστορικού τούτου διαλόγου:

ΣΤΕΝΩΝ: Μου ακούγεται αρκετά περίεργο να εκπαιδεύονται και οι γυναίκες αλλά νομίζω ότι είναι ο μόνος δρόμος για να αρχίσουν να σκέπτονται.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Και θα πάψουμε να τις λέμε χαζόμουνα.
ΣΤΕΝΩΝ: Ποτέ πια. Σκεπτόμουνα!

Bloggers party 21/6

Ας πιάσω μια φορά και εγώ ένα θέμα της επικαιρότητας όσο είναι ακόμα επίκαιρο -γιατί συνήθως το κάνω κάνα δυο μήνες μετά. Αφορμή για αυτό είναι ένα post του cyrusgeo και κάποιον άλλων που δείχνουν ένα βίντεο με τον κύριο (θου κύριε) Λιακόπουλο. Θα τον βάλω και εγώ λοιπόν απέναντί μου και θα του κάνω μερικές ερωτήσεις ελπίζοντας να πάω αυτό το θέμα λίγο παραπέρα. Ξαναδείτε και το video για να το έχετε φρέσκο.

Και τώρα:

Ας υποθέσουμε ότι αυτό το πρόσωπο με την εμμονή του στην ιστοσελίδα του απέναντί σας είναι όντως ένας ρουφιάνος που τα παίρνει. Εσείς, που από ότι κατάλαβα, θεωρείτε το internet (το οποίο αφού αγαπάτε μάθετε και να το προφέρετε) κάτι καλό γιατί δεν ψάξατε να βρείτε ποιος είναι αυτός, παρά μηνύσατε τον πρώτο εύκολο στόχο, με αποτέλεσμα να καταστρέψετε μια μικρή επιχείρηση; Έτσι βοηθάτε το internet;

Εφόσον έχετε σύρει στα δικαστήρια έναν άνθρωπο που τελικά δεν χρειάζεται να περιμένετε τη δίκη για να καταλάβετε ότι δεν φταίει -θα έχετε διαβάσει αρκετά πράγματα από τότε φαντάζομαι- γιατί αφήνετε τον κόσμο που δεν ξέρει καλά τι γίνεται να πιστέψει ότι έχει διαπράξει απέναντί σας ένα έγκλημα σαν αυτό της παιδεραστίας;

Το πιο σημαντικό: Ένας άνθρωπος σας κάνει κριτική πιστεύοντας ότι λέτε ψέματα. Και η αλήθεια είναι ότι πάτε κόντρα με ολόκληρη την επιστήμη. Γιατί δεν αποδεικνύετε ότι λέτε αλήθεια, έστω και στο δικαστήριο;

Αλλά αν τελικά λέτε ψέματα, πρέπει οπωσδήποτε να σας αφαιρεθεί το πτυχίο του Φυσικού που λέτε ότι κατέχετε. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με τα δικά σας πιστεύω να έχει τη δυνατότητα να διδάξει σε σχολείο.

Το επόμενο bloggers party θα είναι 21 Ιουνίου στα Δικαστήρια. Κάνε κλικ από κάτω για την πρόσκλησή σου.



Και μια σημείωση. Μπορεί να βρήκα και εγώ την ευκαιρία να τα βγάλω από μέσα μου για τον Λιακόπουλο αλλά μην ξεχνάμε πως η δίκη του Αντώνη Τσιπρόπουλου αφορά την διαδικτυακή ελευθερία και όχι τα βιβλία του τηλεπλασιέ. Είναι πάντως ένα θέμα το γιατί δεν επεμβαίνει ένας εισαγγελέας στην περίπτωσή του.

Ο κόσμος, άλλοτε και τώρα

Η αγαπημένη κουβέντα των μεγάλων -με την παιδική έννοια της λέξης, αλλά μιλάω για μεγάλους κάθε ηλικίας- είναι:

"Εμείς τότε δεν ήμασταν έτσι. Εγώ στην ηλικία σου..." οτιδήποτε. Για τα πάντα.

Δεν χάνουν ευκαιρία να βρουν κάτι να σου την πουν. Από τα ρούχα (φαρδιά, στενά, μαύρα, πολύχρωμα, ακριβά, σκισμένα, προκλητικά, για όλα έχουν μια καλή κουβέντα), τον τρόπο, την ποσότητα και την ποιότητα της διασκέδασης (όλη μέρα είσαι στους δρόμους, ξεκόλλα από το internet να βγεις και λίγο έξω, είναι τραγούδια αυτά που ακούς, πως μπορείς όλο το βράδυ μες τη βαβούρα με ένα ποτό στο χέρι, πουθενά δεν τους βρίσκεις), την εκπαίδευση (κάτσε να διαβάσεις και λίγο, σχολείο είναι αυτό, δάσκαλοι είναι αυτοί, ε ρε βέργα που σας λείπει, και άλλα δημοκρατικά), τη ζωή γενικώς (τα έχετε όλα και τρώγεστε, εμείς πεινάγαμε, δεν έχεις δει πόλεμο/χούντα/εμφύλιο, εμείς άμα δεν είχαμε λεφτά δεν ψωνίζαμε, ούτε ψωμί δεν παίρναμε να φάμε, και διάφορα για τα οποία αγωνίστηκαν να έχουμε, αλλά τώρα φταίμε που τα έχουμε).

Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Και ας αρχίσω από το τέλος, μιας και ήταν η αφορμή για αυτό το κείμενο.

Πολύ συχνά ακούω από μεγαλύτερους ότι τα παλιά καλά χρόνια δεν ψωνίζανε παρά μόνο όταν είχαν λεφτά. Και αν δεν είχαν ούτε που έτρωγαν. Δεν έτρεχαν στις τράπεζες με το παραμικρό για δάνειο, να το χρωστάνε για όλη τους τη ζωή. Και σκέφτομαι και εγώ, "μπράβο σας, έτσι έπρεπε να κάνετε, αλλά είχατε τράπεζες για να δανειστείτε, και οι τράπεζες που υπήρχαν τότε είχαν τον όρο καταναλωτική πίστη;". Και βέβαια όχι, αλλά και πάλι πίσω δεν έμεναν. Αλλιώς τι νόημα είχε η λέξη δοσατζής; Αυτό δεν ήταν ένας δανεισμός; Δώστο μου τώρα και θα σου δίνω 20 δραχμές το μήνα. Δηλαδή τι σας πειράζει, που τώρα το λένε άτοκες δόσεις; Και τι άλλο είπατε, δεν τρώγατε; Και το τεφτέρι του μπακάλη τι ήταν; Ας είχατε cash advantage και θα σας έλεγα εγώ αν σας είχε μείνει υπόλοιπο... Πως είπατε, φτώχεια; Φτώχεια είναι 600€ μισθός με 400€ ενοίκιο, συν άλλα πόσα έξοδα που δεν είχατε τότε. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Αν το ψάξει κανείς βαθιά θα βρει ένα δίκιο στους μεγάλους. Η διαφορά με τότε είναι ότι στο δοσατζή και στο μπακάλη μπορούσες και να μην τον πληρώσεις ποτέ για ότι του είχες πάρει, ενώ η τράπεζα σου παίρνει το σπίτι. Δηλαδή όλη η ακεραιότητα της παλιάς εποχής ήταν ο τσαμπουκάς του αθάνατου ελληνικού "και τι θα μου κάνει;".

Με τα παραπάνω δεν θέλω σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω τους αξιολύπητους σημερινούς δανειολήπτες -και όσοι διαβάζουν συχνά αυτό το blog το ξέρουν καλά, αλλά θα το ξαναβάλω το link με την άποψή μου για το θέμα- απλά θέλω να εξηγήσω ότι ο σημερινός κόσμος δεν είναι διαφορετικός από παλιότερα, απλώς βρήκε τις λύσεις που έψαχναν και δεν έβρισκαν οι παλιότεροι. Πιο απλά δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε κύριοι διότι είστε χειρότεροι από τους πιο νέους. Δεν μπορεί κανείς να καυχιέται για ηθικότητα επειδή δεν του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει ανήθικος.

Και για να σχολιάσω και λίγο τα υπόλοιπα ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες από γονείς για ένα παντελόνι καμπάνα που το βρήκε ο πατέρας του (ο παππούς σου δηλαδή) και το έκανε κομμάτια γιατί εμένα ο γιος μου δεν θα γίνει γιεγιές. Η από μανάδες που έκρυβαν το κραγιόν από τους γονείς τους για να μην τους βγάλουν το όνομα στη γειτονιά. Αλλά σήμερα που πρόκειται για σένα πρέπει να τα κρίνουμε όλα. Ποιος πατέρας δεν περιγράφει με υπερηφάνεια για τα παιδικά του χρόνια στις αλάνες όλη μέρα με τα άλλα παιδιά και τις κοπάνες από το σχολείο ή τις πλάκες στους δασκάλους. Σήμερα όμως τα παιδιά με το παραμικρό είναι αλήτες. Τα σημερινά παιδιά που είναι, από τότε που γεννήθηκαν, κλεισμένα σε 4 τοίχους και καταδικασμένα σε αιώνιο διάβασμα και άρα με τεράστια αποθέματα ενέργειας, αν κάνουν ένα γκράφιτι είναι τσόγλανοι. Άσε η παιδεία που μας έδωσαν κολλημένοι στην τηλεόραση, και μετά γιατί οι νέοι δεν διαβάζουν βιβλία.

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω, είμαι σίγουρος ότι στο μυαλό του καθενός ήρθαν τα πράγματα που του σπάνε χρόνια τα νεύρα και ας μην είναι στη λίστα. Απλά θα ξαναπώ ότι ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Και θα προσθέσω ότι δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον όχι από εμάς τους συν πλην 30 -τους οποίους και εκπροσωπώ ως αδικημένους στο post. Γιατί αν ήταν να τον αλλάζαμε εμείς δεν θα καθόμασταν να σχολιάζουμε ότι "τα μαλακισμένα σήμερα στο σχολείο θέλουν και κινητό, εμείς είχαμε ρε φίλε;". Όχι ηλίθιε, κινητό δεν είχες, αλλά όχι από λακωνικότητα, επειδή δεν υπήρχε. Εσύ είχες walkman.

Προυστ από δω

Η καλή μου φίλη synas με προσκάλεσε σε άλλο ένα blogοπαίχνιδο που έγινε της μόδας τελευταίως. Και μου υποσχέθηκε ότι αν το κάνω θα με κοκκινίσει! Προς το παρόν έχω κοκκινίσει από μόνος μου που δεν το έχω κάνει τόσο καιρό και δεν θα επικαλεστώ και πάλι τα προβλήματα που είχα με το internet, αφού σε αυτά τα θέματα είμαι πάντα αργόστροφος. Για να καταλάβεις ακόμα χρωστάω ιστορία με λέξεις στον diastimata.

Πριν όμως ξεκινήσω θα ήθελα να πω δυο πράγματα. Είμαι κατά των τηλεγραφικών απαντήσεων. Η κάθε ερώτηση θα μπορούσε να είναι ένα κείμενο από μόνη της και, τελικά, μάλλον μόνο έτσι έχει νόημα. Συνήθως εκνευρίζομαι όταν διαβάζω συνεντεύξεις διάσημων τέτοιου τύπου. Πιστεύω ότι αυτά αλλάζουν από μέρα σε μέρα και σε καμία περίπτωση δεν σκιαγραφούν το χαρακτήρα κανενός, και απορώ πως ένας άνθρωπος μπορεί να δεχτεί να εκτεθεί τόσο. Αυτά για τους διάσημους. Τώρα στα δικά μας, που, όπως να το κάνεις μεταξύ μας είμαστε, πάλι δεν είναι η καλύτερή μου, αλλά δεν έχω και τόσο πρόβλημα. Απλά να ξέρει όποιος το διαβάσει ότι γράφτηκε με τη διάθεση της στιγμής και μέχρι να έρθει το πρώτο comment μπορεί να έχουν αλλάξει τα μισά.


Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να κοιτάζω πίσω και να βλέπω ότι δεν άφησα στιγμή να πάει χαμένη. Δεν έχει σημασία αν πήγαν καλά ή όχι τα πράγματα, το θέμα είναι να θυμάσαι την ψυχοσύνθεση της στιγμής που σε έκανε να πάρεις αυτή την απόφαση κι ας κλαις μετά. Άμα θυμάσαι πως σκεφτόσουν έχεις και μία αίσθηση ικανοποίησης, σου μένει και το αρχικό καλό συναίσθημα. Και συνήθως θυμάμαι. Και αυτό είναι άλλη μια ευτυχία. Να συνεχίσω να θυμάμαι πως αισθανόμουν σε κάθε περίπτωση.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Συνήθως τίποτα. Απλά σηκώνομαι.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Στο τελευταίο αστείο που είπα προσπαθώντας να κάνω τους άλλους να γελάσουν. Συνήθως διασκεδάζω μόνο τον εαυτό μου και εκνευρίζω τους γύρω (εγώ και ο Τσάντλερ) αλλά who cares;

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η αστάθεια, η κυκλοθυμικότητα, και το ζουζούνισμα.

Το βασικό ελάττωμά σας;
Πολλά. Ανασφαλής, απειθάρχητος, νευρικός, επιρρεπής στις καταχρήσεις... Και άλλα που μου διαφεύγουν. Αλλά τα αγαπάω όλα.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που διορθώνονται και σε αυτά που δεν διορθώνονται. Σε αυτά που γίνονται από άγνοια.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με το Don Corleone.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο Don Corleone.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Corleone, Sicily.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Tom Robbins και ο Νίκος Δήμου. Τουλάχιστον μόνο από αυτούς έχω διαβάσει αρκετά πράγματα. Τώρα να γράψω ότι μου αρέσει ο Κάφκα και να έρθεις σπίτι μου και να βρεις μόνο ένα βιβλίο, είναι ωραίο πράγμα αυτό;

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Τη συμβουλή που έδινε ο Αϊνστάιν στους νέους επιστήμονες. Να σκέφτεστε διαφορετικά από τους άλλους. Και αυτό που έλεγε ο Don Corleone για τον εαυτό του. Αρνήθηκα να γίνω μαριονέτα κανενός. Και κυρίως να μην ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος. Ούτε ένας...

... και σε μια γυναίκα;
Τη μη γκρίνια.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Θάνος Μικρούτσικος. Και ο Σταμάτης Κραουνάκης, αλλά αυτός πιο πολύ σαν άνθρωπος.

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Τώρα συγνώμη, είναι ερώτηση αυτή; Ποιος μπορεί να σφυρίξει κάνοντας ντους; Αν, τέλος πάντων, εννοεί "τραγουδάτε", συνήθως αυτό που άκουσα τελευταίο πριν μπω. Όταν τραγουδάω, γιατί είμαι και φάλτσος. Αλλά απίστευτα πολύ.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
"Ο Ζήνωνας και η χελώνα" του Nicholas Fearn. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά ήταν το πρώτο βιβλίο φιλοσοφίας που διάβασα και από τότε έχει αλλάξει αρκετά η ζωή μου.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Τα ίδια θα λέμε; "The Godfather".

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Τουλούζ Λοτρέκ. Κυρίως για τη ζωή του και λιγότερο για τα έργα του. Δεν έχω και τόσο καλή σχέση με αυτού του είδους την τέχνη.

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κάποτε ήταν το μοβ και το μαύρο. Τώρα δεν έχω. Εκτός αν μιλάμε για συγκεκριμένα πράγματα, όπως ας πούμε το αγαπημένο χρώμα για αυτοκίνητο (κόκκινο, μαύρο) κλπ.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την αποτυχία μου. Την αγαπάω πολύ την καταστροφή μου, με έμαθε πολλά πράγματα για μένα και για τους άλλους. Νομίζω ότι ίσως και να μην την άλλαζα, αλλά δεν λέω και μεγάλη κουβέντα.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Μπύρες και ουίσκι. Από μπύρες πολλές, από ουίσκι το Glenfiddich 18yo.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όσα δεν μου επέτρεψα να κάνω από ανόητα κολλήματα. Ποτέ ξανά.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την κακομοιριά και το κουτσομπολιό.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Χα, καλό. Λες και όλη μέρα δεν κάνω άλλη δουλειά παρά να γράφω. Πολλά πράγματα μου αρέσουν αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Διάβασμα, θέατρο, μπιλιάρδο, blogging, μπαρότσαρκες κλπ...

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Το να κοιτάξω πίσω και να μην είμαι ικανοποιημένος.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Μάλλον όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν κάνω τέτοια συνήθως αλλά ένα που μου έρχεται στο μυαλό τώρα είναι το "πετυχαίνεις μηδέν βολές από αυτές που δεν βάρεσες"

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μεγάλος και γρήγορα. Δεν μπορώ τον πόνο.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Καλά, έχεις καταπληκτικό blog, σε διαβάζω πάντα".

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Είμαι πολύ μπερδεμένος!


Αυτά! Τώρα που το ξαναδιαβάζω, βλέπω ότι δεν είπα και πολλά καινούρια πράγματα. Τα περισσότερα τα ξέρατε ήδη.

Τις ει χωρίς αλτ, ούτε control

Έγινε λοιπόν και αυτό. Περί του πάρτι ο λόγος. Και βεβαίως πήγαμε. Και περάσαμε καλά.

Με πιάνει ένα τρελό κέφι σε κάθε μάζωξη των bloggers. Το τι κούραση είχα εκείνη την ημέρα δεν περιγράφεται. Αλλά σιγά που δεν θα πήγαινα. Και άρχισαν τα ωραία! Ποια ωραία; Τα "ποιος είσαι εσύ". Τελικά είμαστε χωριό. Έχεις πάει ποτέ σε χωριό και να μη σε ρωτήσουν "τίνος είσ' ησύ"; Έτσι και στο bloggοχωριό αρχίσαμε να ψαχνόμαστε, μόνο που εδώ δεν ήταν εκνευριστικά. Και οι διάλογοι είχαν τους εξής τύπους:

"Γεια ποιος είσαι;"
"Είμαι ο τάδε!"
"Α, τι καλά και εγώ ο τάδε!"
"Α, πόσο χάρηκα! Να τα πούμε πάλι!"
"Ναι, ναι, οπωσδήποτε!"

Αυτή ήταν μία συζήτηση η οποία σπανίως είχε συνέχεια. Γενικώς, μία μάζωξη bloggers τη φανταζόμουν κάπως έτσι, να είμαστε όρθιοι δηλαδή ώστε να μπορούμε εύκολα να πηγαίνουμε από τον έναν στον άλλο, αλλά τελικά πάλι λίγο κόσμο γνώρισα ουσιαστικά. Για την ακρίβεια δεν γνώρισα κανέναν ουσιαστικά, μόνο μίλησα αρκετά με εκείνους που ήδη ήξερα. Κάτι είναι και αυτό. Και από αυτό προκύπτει ο δεύτερος τύπος συζήτησης:

"Γεια, τι κάνεις; Με θυμάσαι;"
"Φυσικά, καλά είσαι;"
Μπούρου, μπούρου...

Εδώ ήταν το πιο ωραίο μέρος. Κάποιους ανθρώπους πλέον ψάχνω να τους βρω και θέλω να τους βλέπω. Το ακόμα πιο καλό όμως είναι να διευρύνεται συνεχώς ο κύκλος. Και επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως έχουμε τον τρίτο τύπο διαλόγου:

"Εσύ είπαμε είσαι..."
"Να σου πω, άμα με ξαναρωτήσεις θα σε δαγκώσω!"

Είχε δίκιο. Ήταν ή η τρίτη ή η τέταρτη φορά. Το ότι είχε μαζέψει τα μαλλιά της δεν μου δίνει κανένα άλλοθι, αφού, ακόμα και όταν τα άφησε, πάλι δεν τη θυμόμουν. Παρότι απάντησα "α, ναι βρε, σόρυ" μετά πήγα παραπέρα και ρώτησα. Ευτυχώς μου είπαν, οπότε έφυγα με όλο μου το κρέας στη θέση του. Έτσι, και με βάση πάντα την επανάληψη, ακολούθησε άλλος ένας ευτράπελος διάλογος:

"Εσύ ποια είσαι;"
"Η γκαρσόνα ηλίθιε, δεν βλέπεις που κουβαλάω ποτήρια;"

Ας κάνω μία παράκαμψη εδώ, ασχέτως αν είχε δίκιο ή όχι. Γενικώς το σέρβις ήταν απαράδεκτο. Είχα πολλά χρόνια να τσακωθώ για να πάρω τα ρέστα μου. Είχα πολλά χρόνια να ρωτήσω γιατί τη μια φορά το ποτό κάνει 8€ και την άλλη 10€. Είχα πολλά χρόνια να περιμένω τόση ώρα και για τα δύο (ποτό και ρέστα). Αλλά είχα και πολλά χρόνια να πάω σε μαγαζί τύπου MERCEDES. Μάλλον καλά έκανα. Άκου μόνο MILLER. Μπλιαχ!

Ήξερα ότι το μαγαζί είχε δύο χώρους με τον ένα πιο χαλαρό από τον άλλο, αλλά μπαίνοντας δεν είδα κάτι. Κάποια στιγμή, ψάχνοντας για τουαλέτα, τον βρήκα οπότε γυρνώντας λέω στο sofi-kουλίνι μου περιχαρής και κλείνω με τους διαλόγους:

"Βρήκα το chill out room!"
"Για μια στιγμή σκέφτηκα, ωχ αυτόν τον ξέρω, μετά κατάλαβα τι είπες!"

Και όντως, θα ήταν ένα πολύ καλό nick για blogger!

Because the night belongs to bloggers!

Σεξουαλικότης, πάντων αίτια

Θα προσπαθήσω σε αυτό το κείμενο να περιγράψω τη γνώμη μου για τον άνθρωπο και τη συμπεριφορά του. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για επιστημονικό κείμενο, μιας και δεν ασκώ καμία επιστήμη. Ο μόνος λόγος που πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί από κάποιον είναι ότι, η παρατήρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και η ανάλυση των αιτιών που οδηγούν σ' αυτήν, είναι μια ασχολία με την οποία καταπιάνομαι εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή η ασχολία με οδήγησε κατά καιρούς να διαβάσω κάποια -λίγα- πράγματα από φιλοσοφία και ψυχολογία, αλλά δεν έχω διαβάσει τίποτα σχετικό με ότι πρόκειται να γράψω. Ίσως και να μην ήθελα -για να μην επηρεαστώ; για να είναι πρωτογενές αυτό που θα γράψω; για να πιστεύω ότι το ανακάλυψα; δεν ξέρω. Πάντως είναι σίγουρα και μια προσπάθεια να ταξινομήσω τις σκέψεις μου πάνω σε ένα θέμα που με βασανίζει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι μας θεωρώ πολύ τυχερούς. Μέσα στο άπειρο του σύμπαντος έτυχε να υπάρξουμε σε ένα μέρος με συνθήκες κατάλληλες για επιβίωση -σωστή και πρέπουσα απόσταση από τον ήλιο, κατάλληλα στοιχεία σύνθεσης εδάφους και αέρος και πολλά άλλα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν έτυχε ποτέ να "συναντηθούμε" με κάποιον άλλο πλανήτη, κομήτη, αστεροειδή κλπ. Για αυτό και μόνο θα πρέπει να αισθανόμαστε ευγνώμονες.

Πολύ φυσικά λοιπόν, ένα τέτοιο μέρος εποικίστηκε, αρχικώς με πολύ μικρές μορφές ζωής και στη συνέχεια με πιο εξελιγμένες. Μέχρι που ένα είδος αποφάσισε, με συνοπτικές και καθόλου δημοκρατικές διαδικασίες, να κυριαρχήσει πάνω σε όλα τα άλλα. Ο άνθρωπος, παρόλα τα βήματα που έκανε μέχρι σήμερα, δεν πρέπει να ξεχνάει πως είναι ένα ον με έμφυτα ένστικτα κοινά σε όλα τα υπόλοιπα όντα, όπως της αναπαραγωγής και της επιβίωσης. Ακόμα και η κατηγοριοποίησή του δεν διαφέρει, είναι θηλαστικό. Τότε, τι ήταν εκείνο που τον έκανε να ξεχωρίσει;

Η γνώμη μου είναι πως η μόνη διαφορά μας με τα υπόλοιπα ζώα είναι στην αναπαραγωγή. Ο άνθρωπος ένιωθε απόλαυση με τη διαδικασία. Κάτι το οποίο λογικά είχε να κάνει με τον εγκέφαλό του. Αυτό και μόνο είναι υπεύθυνο για την μέχρι τώρα εξέλιξή μας. Και ο μηχανισμός πιστεύω ότι λειτούργησε ως εξής:

Σε όλα τα ζώα το θηλυκό ψάχνει να βρει το δυνατό αρσενικό για να ζευγαρώσει. Μόνο που, λόγω μη απόλαυσης, αυτό γίνεται σε κάποιες συγκεκριμένες περιόδους του χρόνου και για αναπαραγωγή και μόνο. Άρα, ένα αρσενικό, αρκεί, τη δεδομένη χρονική στιγμή, να κερδίσει μερικές μάχες που θα τον κάνουν τον "τυχερό" της εποχής. Οι άνθρωποι όμως, που ο εγκέφαλός τους τους επέβαλε πιο συχνές συνευρέσεις λόγω απόλαυσης, άρχισαν να εφευρίσκουν διάφορους τρόπους για να γίνουν πιο αρεστοί στο θηλυκό, πέραν της σωματικής δύναμης. Πλούτος και εξουσία συντροφεύουν την ανθρωπότητα από τα πρώτα της βήματα.

Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η άποψη ευσταθεί για τους πρώιμους ανθρώπους, αλλά, από όταν υπάρχει καταγεγραμμένη ιστορία και μετά, ο άνθρωπος βρισκόταν σε μία διαρκή αναζήτηση εξουσίας και κανείς δεν διαφωνεί ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακό. Οπότε οι δυνατοί είχαν εξασφαλισμένη την συχνή τους απόλαυση. Τι γίνεται όμως με τους πιο αδύναμους;

Στους αδύναμους αυτού του πλανήτη οφείλεται όλη η εξέλιξη. Αυτοί ήταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους. Μη μπορώντας ένας άνθρωπος να νικήσει με σωματική δύναμη, αναγκαστικά θα στρεφόταν προς την παρατήρηση, την μητέρα των επιστημών. Και ένας όχι και τόσο δυνατός αλλά ούτε και τέρας ευφυίας θα προσπαθούσε να γοητεύσει με την τέχνη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κάθε αρσενικός προσπαθούσε να έχει κάτι ώστε να κάνει ένα θηλυκό να τον κοιτάξει. Λογικά αυτός ήταν και ο λόγος και ο τρόπος που εξελίχθηκαν και οι πρώιμοι άνθρωποι.

Βγαίνοντας όμως, ο ανθρώπινος εγκέφαλος από την βαρετή διαδικασία γέννηση, επιβίωση, αναπαραγωγή, θάνατος απέκτησε αυτό που ο Φρόιντ περιέγραψε ως υποσυνείδητο και συνειδητό. Και αυτό συνέβη διότι πλέον, δεν του αρκούσε να μάθει πως θα επιβιώνει και τι θα τρώει που να μη τον βλάπτει, αλλά κυρίως, πως θα συμπεριφέρεται. Και αυτά τα δύο είναι που πολλές φορές αποπροσανατολίζουν έναν άνθρωπο από τον βασικό ασυνείδητο στόχο του, την ικανοποίηση της σεξουαλικότητάς του. Έτσι έχουμε περιπτώσεις ανθρώπων που χάνονται μέσα στην αναζήτησή τους με αποτελέσματα είτε λαμπρών επιστημόνων, είτε παλαβών τύπου Χίτλερ.

Όσο για τις γυναίκες που, λόγω κατασκευής, έχουν τον παθητικό ρόλο στην υπόθεση, η ζωή τους ήταν πάντα κατά πολύ ευκολότερη. Τους αρκούσε να ήταν όμορφες και εντυπωσιακές και είχαν εξασφαλισμένη την ικανοποίησή τους. Ένα καλοφτιαγμένο και περιποιημένο θηλυκό είναι αρεστό ακόμα και χωρίς κανένα άλλο πλεονέκτημα, άρα έχει και λιγότερα πράγματα να το απασχολούν. Ο συνδυασμός αυτός με την κατώτερη σωματική του δύναμη έφεραν και την εκμετάλλευση από το δυνατότερο και πιο πολυπράγμων αρσενικό. Οι γυναίκες όμως είναι σαφώς ανώτερες από τα άντρες. Πρώτον βάζουν τα αρσενικά να σφάζονται και να κάνουν όλη τη βρομοδουλειά για κάτι το οποίο θα ευχαριστηθούν αμφότεροι. Δεύτερον, παρότι ποτέ δεν φαίνονταν, είχαν πολύ συχνά τον τελευταίο λόγο στις διάφορες υποθέσεις με την ακατανίκητη πειθώ τους. Και τρίτον και σημαντικότερον, δεν έκαναν την επανάστασή τους παρά μόνο όταν ήταν σίγουρες ότι δεν επιβαρυνθούν με σωματική εργασία αφού η τεχνολογία είχε προχωρήσει αρκετά.

Ίδιος πιστεύω ότι είναι και ο λόγος μιας άλλης, μοναδικής για τα έμβια όντα, ιδιότητας του ανθρώπου, της θρησκευτικότητας. Η ιδιαιτερότητα αυτή του εγκεφάλου μας προκαλεί πιθανόν και κάποιες ασυνείδητες ενοχές. Γιαυτό και οι θεότητες της κάθε περιόδου είχαν άμεση σχέση με την εξέλιξη της σεξουαλικότητας. Η θεοποίηση των καιρικών φαινομένων είναι ο φόβος της τιμωρίας για αυτή την τροπή μας -τα άλλα ζώα απλώς κρύβονταν μέχρι να περάσει η καταιγίδα. Το δωδεκάθεο, με όλες τις "αρπαχτές" των θεών, περιείχε μια εξιλέωση -να και αυτοί το ίδιο κάνουν. Οι μοντέρνες θρησκείες, που πολέμησαν το σεξ όσο καμία παλιότερη, ήρθαν σαν αντιστάθμισμα σε καιρούς έξαρσης. Και, αν μη τι άλλο, συμφωνούν με την άποψή μου -τι άλλο είναι το μήλο της γνώσης του καλού και του κακού και γιατί μετά οι πρωτόπλαστοι θέλησαν να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα;

Αν δεχτούμε την άποψή μου ως σωστή, πιστεύω ότι απαντάται αυτόματα και ένα άλλο μεγάλο ερώτημα της ανθρωπότητας, το αν υπάρχει απόλυτη ευτυχία ή όχι. Και η απάντηση είναι σαφώς όχι. Η ιδιαιτερότητα του εγκεφάλου μας που μας επέτρεψε αφενός την πλήρη κυριαρχία μας στην γη και αφετέρου το μην αποτελούμε πλέον κρίκο της τροφικής αλυσίδας, είναι απόλυτα υπεύθυνη και για την αναζήτηση της ευτυχίας. Δεν νομίζω ότι κανένα ζώο είναι δυστυχισμένο, και αυτό συμβαίνει γιατί ζει κοντά στη φύση για την οποία πλάστηκε. Εμείς όμως, όπως και να το κάνουμε, έχουμε ξεφύγει πλήρως από την φύση και είμαστε αναγκασμένοι να αναζητούμε μια ουτοπία που λέγεται ευτυχία, για την οποία ο καθένας δίνει διάφορους ορισμούς.

Απαντάται ακόμα και το γιατί οι γυναίκες είναι ανώτερες από τους άντρες. Και οι δύο οργανισμοί γνωρίζουν τα όριά τους. Το αρσενικό, σε αντίθεση με το θηλυκό, έχει την ασφάλεια ότι μπορεί να διαιωνίσει το είδος του ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία. Αυτή η διαφορά κάνει το θηλυκό να έρχεται πολύ πιο κοντά στη φύση του και να μην του δίνει χρόνο για πολλά πολλά. Το βιολογικό ρολόι που τους επιβάλει να τεκνοποιήσουν νωρίς, λειτουργεί σαν βαρίδι που δεν τις αφήνει να αποκοπούν από τη φύση τους σε τέτοιο βαθμό σαν των αντρών.

Με βάση όλα τα παραπάνω ερμήνευα ανέκαθεν την συμπεριφορά των ανθρώπων, ακόμα και των παιδιών. Ένα παιδί, με μυαλό εντελώς άδειο από κώδικες συμπεριφοράς, είναι πολύ πιο κοντά στη φύση του. Και η φύση του του επιβάλει να προετοιμάζεται για την αναπαραγωγή του.

Ίσως να τα έγραψα αρκετά χοντροκομμένα (ίσως και να μην χρειάζεται καν το ίσως) αλλά θεωρώ τη σεξουαλικότητα του ανθρώπου υπεύθυνη για οτιδήποτε. Από το πως γελάει, το πως φέρεται, για τα χόμπι του, την διασκέδασή του, τα επιτεύγματά του, για το πως κουνάει το χέρι του, πως πίνει τον καφέ του και διαβάζει την εφημερίδα του, ακόμα και για την άρνησή της (ναι, πιστεύω πως όλες εκείνες οι θεούσες θείτσες που αντιδρούν σαν να τις τσίμπησε μέλισσα μόλις ακούσουν το οτιδήποτε σεξουαλικού περιεχομένου εκφράζουν και αυτές με τον τρόπο τους τη σεξουαλικότητά τους). Σίγουρα δεν κατάφερα να γράψω όλα όσα έχω σκεφτεί και έγραψα ελάχιστα παραδείγματα. Ελπίζω να επανέλθω.

7 σημερινά θανάσιμα αμαρτήματα

Όλοι γνωρίζουμε τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που μας διδάσκει η εκκλησία. Ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε ποια είναι αυτά, σίγουρα γνωρίζουμε ότι είναι 7. Σας τα θυμίζω λοιπόν για να τα έχετε πρόσφατα:

1. Λαιμαργία
2. Λαγνεία
3. Οκνηρία
4. Οργή
5. Φθόνος
6. Αλαζονεία
7. Απληστία

Πριν μια εβδομάδα ο γνωστός και μη εξαιρετέος pitsirikos έγραψε ένα κείμενο στο οποίο ανέλυε γιατί είναι θανάσιμα και πως να υποπέσουμε λίγο παραπάνω -μάλλον παραμέσα αφού είναι υποπέσουμε και όχι υποανέβουμε- σε αυτά. Εγώ με τη σειρά μου θα γράψω τα 7 σύγχρονα θανάσιμα αμαρτήματα, με βάση τι θεωρώ ότι ταλαιπωρεί την κοινωνία σήμερα.

1. Ανορεξία: Ακόμα και η Παπαρίζου (λέει ότι) αποφάσισε να χαλάσει τη σιλουέτα της για να αποφύγουν τα κοριτσάκια το σύνδρομο anorexia nervosa. Και γενικώς έχουμε δει πλέον πολλές καμπάνιες που προωθούν τις καμπύλες και τα πιασίματα, προκειμένου να ανοίξουν το στόμα τους όλα εκείνα τα ανορεξικά 16χρονα που το όνειρό τους είναι να βρίσκουν νούμερα στα βαφτιστικά.

2. Α-σεξουαλικότητα: Όλες οι γυναίκες ωρύονται ότι οι άντρες δεν τους την πέφτουν και γενικώς δεν πηδάνε. Όλοι οι άντρες παραπονιούνται ότι οι γυναίκες δεν τους κάθονται. Σε λίγο δεν θα γεννιούνται παιδιά και τα νεύρα μας θα είναι χειρότερα από κοκορέτσι. Make love, nothing else.

3. Υπερεργασία: Αμάρτημα που σχετίζεται άμεσα με το από πάνω, αλλά και για το οποίο ευθύνονται οι τεράστιες καταναλωτικές μας ανάγκες. Παρότι ο Όσκαρ ο Άγριος μας έχει προειδοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια ότι "η δουλειά είναι για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν", εμείς επιμένουμε να εργαζόμαστε ακατάπαυστα. Που καιρός για λαγνεία μετά... Η ΓΣΕΕ πρέπει επειγόντως να πετύχει το 7ωρο (εβδομαδιαίως).

4. Μαλθακότης: Ποια οργή; Μόνο οι φίλαθλοι έχουν πλέον λίγη οργή και αυτοί έχουν καταφέρει να σκοτώσουν μόνο έναν τα τελευταία, και εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια. Όσοι υποπίπτουν στο θανάσιμο αυτό αμάρτημα είναι καταδικασμένοι να πληρώνουν τα πάντα, να δουλεύουν συνέχεια, να μην πηδάνε ούτε τη χούφτα τους και γενικώς, αλυσιδωτά, να πέφτουν σε όλα τα άλλα σύγχρονα αμαρτήματα.

5. Αδιαφορία: Τελευταία ακούω συνέχεια την ατάκα "αυτά είναι για τους άλλους, που μπορούν, που ξέρουν τα κόλπα, που έχουν κύκλο, που είναι σε κυκλώματα" και διάφορα άλλα μίζερα. Ξύπνα Βασίλη! Θα πεθάνεις και δεν θα έχεις πάει ούτε μέχρι το Ξυλόκαστρο. Δεν πέφτεις στον φθόνο άμα δεις και λίγο παραέξω. Παραδειγματίσου.

6. Ηττοπάθεια: Περαιτέρω σχολιασμός καθίσταται περιττός. Αμάρτημα άμεσα σχετιζόμενο με το προηγούμενο, το οποίο με το προ προηγούμενο κλπ κλπ.

7. Ολιγάρκεια: Αμάρτημα το οποίο μετέτρεψε τη χώρα σε γκέτο δημοσίων υπαλλήλων. "Λίγα και καλά" είναι η ατάκα που ακούς πιο συχνά και από τον ήχο των κινητών. Η σιγουριά είναι εχθρός της προόδου.

+Μετανοείτε+

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά!

Μεγάλη Παρασκευή

Μελαγχολία. Τι ωραία. Είναι μια Μεγάλη Παρασκευή όπως πρέπει να είναι. Συννεφιασμένη και σκοτεινή. Η καμπάνα χτυπάει πένθιμα και ψιχαλίζει. Και ο Μελωδία, όπως κάθε χρόνο, παίζει τις μαυρίλες του.

Είσαι μικρός και δεν χωράς
τον αναστέναγμό μου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα απολαμβάνω πολύ να ακούω Μελωδία και ειδικά τον Ιωάννου ή τον Θωμαΐδη. Έχω ξαναγράψει για αυτό και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά σήμερα είναι κάτι ξεχωριστό. Από χθες το απόγευμα το πρόγραμμα έχει γίνει πένθιμο και παίζει μόνο μελαγχολικά τραγούδια, χωρίς καθόλου διαφημίσεις.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο μου το γάλα

Μέχρι και το σήμα, εκείνη η υπέροχη σύνθεση του Μικρούτσικου, έχει αλλάξει και έχει γίνει πένθιμο. (Ελπίζω να μην τους πειράζει που τους το έκλεψα.) Και εγώ, εξαντλημένος από την νηστεία, κάθομαι και προσπαθώ να συνέλθω από διάφορα που με τρώνε.

Δε ρώτησες τόσο καιρό για μένα
πως πέρασα τρελή στην ξενιτιά

Χθες δεν πήγα εκκλησία. Είναι η μοναδική μέρα του χρόνου που θέλω να πηγαίνω αλλά χθες δεν μου έκατσε. Σήμερον κρεμάται επί ξύλου / ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας / στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται / ο των αγγέλων βασιλεύς. Είναι πολύ ωραία στιγμή...

Χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες θα σε σταυρώσουν

Θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, ήμουν Μεγάλη Πέμπτη βραδάκι στο αυτοκίνητο και έκανα βόλτες μόνος στα Τουρκοβούνια. Και ο Μελωδία έπαιζε μια ηχογράφηση του Μάνου Κατράκη ο οποίος διάβαζε Λόρκα. Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Τι δυνατό συναίσθημα.

Όχι ότι είπα και τίποτα τόση ώρα που γράφω. Δεν μπόρεσα αλλά δεν ήθελα κιόλας. Απλώς έγραφα σκέψεις και αναμνήσεις ακούγοντας μουσική. Αν διαβάζοντάς το καταλάβεις κάτι ίσως να είναι αυτό που ήθελα να πω.

Καλή ανάσταση!!!

Χρόνια πολλά blogάκι μου!

Σήμερα γίνεσαι ενός έτους!

Πολύ σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

Πολύ σε αγαπάω!

Δεν ήμουν πάντα πολύ σωστός μαζί σου αλλά σε κράτησα.
Δεν σου έγραφα ένα post την εβδομάδα όπως σου υποσχέθηκα στην αρχή -θα έπρεπε να είχα 52 και μαζί με αυτό έχω 50- αλλά δεν τα πήγα και άσχημα. Στο κάτω κάτω πρέπει να το απολαμβάνεις κιόλας...

Πολύ ευχαριστώ και όσους περάσατε από εδώ. Τρελή χαρά κάθε που βλέπω σχόλιο! Και χάρηκα πάρα πολύ που κάποιους σας γνώρισα και από κοντά. Μου έχετε λείψει ήδη, να το ξανακάνουμε σύντομα. Και με το καλό να γνωριστούμε και τους υπόλοιπους.

Έκανες μια δύσκολη χρονιά πολύ πιο όμορφη. Πάμε για άλλο ένα χρόνο και βλέπουμε...

Πάρε έλα εσύ

Με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη και φέτος η μεγάλη παρέλαση κατασπατάλησης εθνικού πλούτου. Με αφορμή κάποια διαστρεβλωμένα και όπως-μας-γουστάρει-τοποθετημένα γεγονότα, αλλά και σε συνδυασμό με μια μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, σύσσωμη η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία του τόπου μας χαιρέτησε την χθεσινοβραδινή μας τεσσάρα.

Πρώτα, λόγο επικαιρότητας, παρέλασαν τα λεφτά των εκπαιδευτικών και των φοιτητών. Είναι τα χαμένα λεφτά με τα οποία θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε πολύ καλή παιδεία. Ακολούθησαν τα λεφτά της υγείας και κοινωνικής περίθαλψης. Τα τιμημένα λεφτά των δημόσιων νοσοκομείων που βρωμούν και ζέχνουν και των ράντζων στους διαδρόμους. Μαζί τους χαιρέτησαν τον πρόεδρο της δημοκρατίας και τα λεφτά των υπερσύγχρονων νοσοκομειακών μονάδων που παραμένουν κλειστές.

Η μεγάλη γιορτή του έθνους συνεχίστηκε με τα χρήματα των συνταξιούχων των 300 ευρώ. Περήφανα τοποθετημένα και αυτά, πέρασαν για να δώσουν τη θέση τους στα χρήματα γενικώς των φορολογούμενων πολιτών και να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης στο πλήθος που επευφημούσε.

Το show έκλεισε, ως συνήθως, με 5-6 από τους δεκάδες χιλιάδες έξυπνους που απολαμβάνουν σύνταξη αναπήρου πολέμου. Όσοι από αυτούς βρέθηκαν εκεί όντως πρέπει να έχουν πολεμήσει, οι υπόλοιποι τους παρακολούθησαν από την τηλεόραση χλευάζοντας που αναγκάστηκαν να μείνουν ανάπηροι για να πάρουν την αντίστοιχη σύνταξη. Αυτοί χρειάστηκαν μόνο έναν γνωστό.

Κατά τη δάρκεια της παρέλασης στον Αττικό ουρανό πετούσαν σε σχηματισμό δελτία του Πάμε Στοίχημα και του Κίνο. Είναι οι μοναδικές ελπίδες που δίνουν ανάταση στην ψυχή του Ελλήνα και που κάνουν τον ΟΠΑΠ την πιο κερδοφόρα ελληνική επιχείρηση.

Στο τέλος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχάρη τους διοργανωτές για την άψογη παράσταση διακωμώδησης φορολογουμένων και κυρίως για την συνεχή προσπάθειά τους να κρατούν την Ελλάδα στην πρώτη θέση στον κατάλογο των δαπανών για εξοπλισμούς. Συγχαρητήρια δέχτηκαν και από τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος εξέφρασε και την ελπίδα, του χρόνου να μπορεί επιτέλους και η εκκλησία να κάνει επίδειξη δύναμης και πλούτου όπως και το υπουργείο Επίθεσης και Εθνικισμού κάνει τόσα χρόνια.

Χρόνια πολλά Βαγγέλη μου!

Καημένα πόδια

Καημένα πόδια

Όλη τη μέρα όρθια
Να σηκώνετε το βάρος όλου του σώματος
Κλεισμένα μέσα σε υγρά στενά παπούτσια
Όχι πάντα αναπαυτικά και καλής ποιότητος
Τυλιγμένα σε υφάσματα
Σχεδόν ποτέ καλών υλικών

Καημένα πόδια

Σεις πρώτα αντιλαμβάνεστε την κούραση της ημέρας
Μα τρώτε και το πρώτο βρισίδι όταν βγάζουμε επιτέλους τα παπούτσια
Επειδή βρωμάτε
Λες και εσείς φταίτε που βρωμάτε
Σεις αναλαμβάνετε την εξυγίανση όλου του σώματος
-περπάτημα συστήνουν οι γιατροί-
και εσείς καταλήγετε άρρωστα, πληγιασμένα και με κάλους

Καημένα πόδια

Σεις θα αναγνωρίσετε την θερμοκρασία της θάλασσας
Για να απολαύσει το υπόλοιπο σώμα
Ή να την αποφύγει
Όχι όμως και εσείς
Εσείς πρέπει να δοκιμάσετε
Για το καλό των άλλων

Καημένα πόδια

Πάντα κρύα και απροστάτευτα
Τα πρώτα που εγκαταλείπετε τη μάχη με το γήρας
Το πρώτο σημάδι είστε της αδιαθεσίας
Το τελευταίο που επανέρχεται με την ανάρρωση

Καημένα πόδια

Ακόμα και εκείνη την ώρα του μπάνιου
Που όλο το κορμί ξεκουράζεται και ανασαίνει
Και καθαρίζει από τη σκόνη και των ιδρώτα όλης της μέρας
Εσείς, και θα πλυθείτε τελευταία
Ενώ σας βρίζουν που είστε τόσο μακριά
Και θα περάσει από πάνω σας όλη η βρωμιά του σώματος
Για να καθαριστείτε

Καημένα πόδια

Στα δύσκολα

Στο προηγούμενο post η θεά Aphrodite μου έβαλε δύσκολα. Δείτε σχόλιο:

Σηκώνω και εγώ το γάντι και απαντώ, εντάξει λοιπόν, αφού έτσι το θέλεις να γίνει. Ελπίζω να βγει καλό.

Ψωμάκι μου! Δεν μπορώ να βρω πιο γλυκιά λέξη για να σε πω. Είσαι ένα κάτασπρο, μαλακό και αφράτο ψωμάκι. Ζεστό και ευωδιαστό. Είσαι το μόνο πράγμα που δίνει άρωμα και γεύση στην ζωή μου. Είσαι το φραντζολάκι μου! Και εγώ το δικό σου φραντζολάκι. Από τότε που σε γνώρισα και είμαστε μαζί, είμαστε σαν δύο ψωμάκια που βγαίνουν από το φούρνο και είναι κολλημένα το ένα με το άλλο. Και τίποτα δεν μπορεί να τα χωρίσει!

Μόνο όταν δεν είσαι καλά δεν είσαι ψωμάκι. Όταν είσαι στεναχωρημένη και δακρύζεις γίνεσαι ένα μικρούλι σουσαμάκι. Και τότε θέλω να σε πιάσω με την άκρη του δαχτύλου μου και να σε βάλω στο στόμα μου να σου περάσουν όλα. Και να ξαναγίνεις το ψωμάκι μου. Γιατί αλλιώς θα γίνω και εγώ σουσαμάκι και τότε θα μας φάει και τους δύο κανένα άλλο στόμα. Να το ξέρεις, άμα δεν είμαστε κολλημένοι ο ένας στον άλλο, εγώ δεν είμαι καλά!

Σου άρεσε; Εσένα sofi-kουλίνι μου; 156 λέξεις ζυμαροαγάπης. Εμένα ποιος θα με κεράσει καφέ;

More games for your blog

Πρώτα ο φίλτατος Sakis aka Stavraetos και μετά η πάντα άπαιχτη Maika με κάλεσαν σε μια εξομολόγηση των 7 πιο αγαπημένων μου ταινιών (εδώ και εδώ αντίστοιχα). Επίσης το καλό μου sofi-kουλίνι με κάλεσε σε ένα παιχνίδι, στο οποίο εγώ πρέπει να φτιάξω ιστορία χρησιμοποιώντας 5 λέξεις που μου έχει δώσει εκείνη (εδώ).

Και επειδή στη ζωή υπάρχουν και προτεραιότητες, θα ξεκινήσω με το μωρό μου:

Απαλό χάδι
και μόνο η σκέψη σου,
η ύπαρξή σου
τόσο γλυκιά
σαν παιδική ζαβολιά,
μα εγώ ο γάιδαρος
απόψε δεν ήρθα
χωρίς κανένα λόγο,
έτσι ξαφνικά
μπαίνοντας σπίτι
απόμεινα πέτρινος
και δεν ξέρω αν θέλω να ξέρω το γιατί

Είμαι σε ποιητικό οίστρο απόψε, δεν μου βγαίνουν ιστορίες. Τώρα για τις ταινίες προβληματίζομαι λίγο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι όταν μου το ζητάνε -μπλοκάρω. Θα προσπαθήσω όμως τουλάχιστον με όσες μου έρχονται στο μυαλό τώρα.

1.) The Godfather
Για αυτή την ταινία δεν σκέφτηκα καθόλου. Ειδικά το No1 κοντεύω να το μάθω απέξω. Κάποια στιγμή θα κάνω και ειδικό post.

2.) Όλα είναι δρόμος
Σπονδυλωτή ελληνική ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Υπέροχη αλλά πολύ καταθλιπτική. Βέγγος και Αρμένης δίνουν ρέστα.

3.) Ρίτα Χέηγουορθ-Τελευταία έξοδος
Που είσαι βρε Andy; Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες που μου αρέσουν πολύ, την πέτυχα λίγο μετά την αρχή στην τηλεόραση και έκανα πόσους μήνες να μάθω ποια είναι.

4.) Θα σε κάνω βασίλισσα
Ο άλλος Βέγγος, ο γνωστός. Άλλη μια ταινία που κοντεύω να μάθω απέξω. Δεν υπάρχει περίπτωση να την πετύχω και να μην τη δω. "-Μα, με ποιον μοιάζεις βρε παιδί μου. -Άντε το βρήκες να ησυχάσουμε και οι δυο μας;"

5.) Άρωμα γυναίκας
Από τις λίγες παλιές ταινίες που έχω δει στο σινεμά. Αν και πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και παλιά version που είναι κλάσης ανώτερη αλλά θα επανέλθω όταν θα έχω προσωπική άποψη.

6.) Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών
Εδώ έχουμε θέμα. Είδα μόνο το No1 στο σινεμά και ψιλομπερδεύτηκα με όλα αυτά τα τέρατα και τα είδη ζωής της μέσης γης, οπότε τα παράτησα τα υπόλοιπα. Όμως το μωρό μου είναι πολύ fan και κάποια στιγμή κάτσαμε κάτω και τα είδαμε και τα τρία (και εννοείτε πως κάναμε συνέχεια pause για να μου εξηγεί) και από τότε μου αρέσει πολύ.

7.) Ανάλυσέ το
Από αυτήν υπάρχουν και πιο αγαπημένες μου σίγουρα αλλά την βάζω για 2 λόγους. Ο ένας είναι ότι έχει σχέση με το Νονό και ο δεύτερος ότι είχα γελάσει πολύ όταν την είδα. Α, και ότι αυτή μου ήρθε τώρα στο μυαλό.

Τώρα, που είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου, οι καλοί μου φίλοι ελπίζω να με συγχωρήσουν που δεν θα συνεχίσω το παιχνίδι, αλλά νομίζω ότι δεν έχει πολύ νόημα. Άλλωστε τώρα που θυμήθηκα εγώ να γράψω νομίζω πως θα έχουν γράψει όλοι, οπότε ας τελειώσει εδώ αυτό το θέμα. Αν υπάρχει κάποιος που με έχει καλέσει και δεν τον είδα ας αφήσει ένα comment και θα συμπεριληφθεί άμεσα.

Και κάτι άσχετο...
Όποιος περάσει από δω ας ευχηθεί και καλή τύχη σε κάποιον. Θα τη χρειαστεί αύριο το πρωί!

Καλή τύχη ρεεεεεεεεεεεεεεεε!!!

Ζούγκλα

Ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός. Κανονικά βέβαια, δεν θα έπρεπε να είναι. Είναι άλλωστε σαφής και ξεκάθαρος, αλλά τα πράγματα έχουν χαλάσει λίγο τα τελευταία χρόνια. Έτσι όταν κάποιος γράφει ένα κείμενο ή κάνει μια εκπομπή (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) με τον τίτλο ζούγκλα συνήθως είναι κάποιος καταστροφολόγος που θέλει να μας πείσει ότι όλοι συνωμοτούν εναντίων μας και όλοι (οι άλλοι πάντα) είναι κακοί.

Εμένα όμως οι προθέσεις μου είναι διαφορετικές. Δεν πρόκειται να γράψω για την ζούγκλα της σημερινής κοινωνίας αλλά για τις αρετές τις ζούγκλας, τις οποίες έχουμε ξεχάσει λίγο και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι αρκετά χρήσιμες. Για τις ανάγκες του post θα τα θεωρήσω όλα business, πράγμα το οποίο εγώ θεωρώ ούτως η άλλως, αλλά ο περισσότερος κόσμος έχει άλλη άποψη και το κείμενο δεν έχει και πολύ όρεξη για μια τέτοια αντιπαράθεση. Μάλλον, πιο σωστά θα έπρεπε να γράψω "προσπαθήστε να τα θεωρήσετε όλα business".

Αν ξεπεράσουμε τα παραπάνω και ξανασκεφτούμε τον όρο ζούγκλα το πιθανότερο είναι να μας έρθει στο μυαλό η φράση "ο δυνατότερος επιβιώνει". Κάτι το οποίο η μοντέρνα κοινωνία της τυποποίησης και των ίσων ευκαιριών για όλους, απεχθάνεται χειρότερα από όσο η Λουκά τον Πανούση. Και, δε λέω, έχει τα δίκια της. Πολλοί ωφελήθηκαν από μια τέτοια αντιμετώπιση. Ο κόσμος έγινε ομορφότερος από όταν σταμάτησαν οι βεντέτες, οι σφαγές, το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ καθημερινών ανθρώπων και, γενικότερα όλα εκείνα που έκαναν τον κόσμο να μοιάζει με ζούγκλα. Επειδή όμως όλα τα νομίσματα έχουν 2 όψεις, μαζί με αυτό ήρθε η υποταγή, η δουλοπρέπεια, και η μαλθακότης.

Ας μιλήσω πιο συγκεκριμένα όμως, γιατί το έχω γονατίσει λίγο το θέμα με τη γενικολογία. Όταν γίνεται μια συναλλαγή, οποιουδήποτε είδους, υπάρχει ένα προϊόν και ένα τίμημα. Συνήθως ο ένας δίνει το προϊόν και κανονίζει με τον άλλο πως θα πληρωθεί το τίμημα. Στην περίπτωση που πληρώνεται cash είναι όλα καλά. Στην περίπτωση του διακανονισμού αρχίζουν τα προβλήματα. Και το θέμα είναι: Ποιος έχει πρόβλημα σε μία συναλλαγή μεταχρονολογημένης πληρωμής;

Συνήθως οι άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και εγώ) λένε "έχω πρόβλημα, χρωστάω". Λάθος. Διότι εφόσον χρωστάς το χρήμα είναι στην τσέπη σου. Ακόμα και να μην είναι, απολαμβάνεις ήδη ένα προϊόν ή μια υπηρεσία χωρίς να έχεις πληρώσει. Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση το έχει αυτός που έχει δώσει χωρίς να έχει πάρει.

Αυτός λοιπόν, που έχει να λαμβάνει, είναι κατά κάποιο τρόπο σε δυσκολότερη θέση από αυτόν που του χρωστάει. Διότι έχει φτιάξει ή αγοράσει κάτι, το οποίο του έχει κοστίσει και με σκοπό το κέρδος, και δεν έχει εισπράξει. Άρα πρέπει να κάνει κάτι για να πάρει τα λεφτά του. Και τι είναι αυτό το κάτι; Διευκολύνσεις.

Πριν συνεχίσω θα το ρίξω και πάλι για λίγο στα θεωρητικά. Ο νόμος, παρότι συμπορεύεται με τη γενικότερη θέση της κοινωνίας (βλ. 3η παράγραφο) δεν ξεχνάει την άγρια καταγωγή του ανθρώπου. Έτσι το "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος" δεν είναι απλώς απόφθεγμα του λαού, είναι νομικός όρος. Όπως (άσχετο, αλλά όχι τελείως) δεν χαλάει η διαγωγή ενός κρατούμενου από μια προσπάθεια απόδρασης (ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί να είναι ελεύθερος, κάτι που ευτυχώς δεν ξεχνάει ο νομοθέτης).

Ο νόμος λοιπόν, προστατεύει τον αδύναμο. Αυτός που του χρωστάνε είναι εξ ορισμού δυνατός, έστω δυνατότερος από αυτόν που του χρωστάει. Και γνωρίζει πολύ καλά το νόμο. Οπότε ξέρει πολύ καλά ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην πάρει τίποτα. Άρα θα προσπαθήσει να πάρει όσα περισσότερα μπορεί.

Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία με τις ευνοϊκές ρυθμίσεις ασφαλιστικών ταμείων και εφορίας. Αρχικά οι επιχειρηματίες δεν πλήρωναν τις νόμιμες εισφορές τους. Τα ταμεία τους έβαζαν πρόστιμα. Άρα έβγαζαν περισσότερα. Όταν όμως σταμάτησαν να πληρώνουν και τα πρόστιμα, να κάνουν πτωχεύσεις και να μεταβιβάζουν περιουσίες, και τα ταμεία κατάλαβαν ότι δεν χρωστάνε μόνο σε αυτούς αλλά και σε πολλούς άλλους, τους είπαν "ελάτε εδώ, πόσα μπορείτε να δίνετε το μήνα, σε πόσους μήνες θέλετε να ξεχρεώσετε, πώς θέλετε να πληρώνετε". Και όχι μόνο αυτό. Αλλά και 50% κάτω οι προσαυξήσεις στο διακανονισμό και 80% κάτω στην εφάπαξ καταβολή.

Αυτό το πέτυχαν όμως επιχειρηματίες, κανείς άλλος. Και το πέτυχαν διότι είναι πιο κοντά στην έννοια της ζούγκλας (όχι και όλοι, και εκεί έχουν αρχίσει να χαλάνε τα πράγματα). Ο μέσος μισθωτός δεν χρωστάει σε ΙΚΑ και εφορία, αλλά χρωστάει σε τράπεζες. (Σε ένα παλιότερο post είχα γράψει σχετικά με αυτά τα χρέη και πόσο διαφωνώ με τους λόγους που δημιουργήθηκαν, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν μας απασχολεί εδώ). Έχει λοιπόν την εντύπωση ότι αν δεν πληρώσει, θα πάθει κάτι κακό. Και σίγουρα θα πάθει, αν δεν πληρώσει μόνο ένας. Αν δεν πληρώσει κανείς όμως;

Πολλές τράπεζες ενημερώνουν τους πελάτες τους ότι τους επιστρέφουν 10% των τόκων που, νόμιμα και σύμφωνα με την μεταξύ τους υπογεγραμμένη σύμβαση, πρέπει να πληρώνουν αν, απλώς πληρώνουν κανονικά! Αυτό, παρόλο που ο περισσότερος κόσμος δεν το έχει καταλάβει, είναι δείγμα αδυναμίας. Έβαλαν το πρώτο νερό στο κρασί τους. Αν λοιπόν, από αύριο σταματήσουν όλοι να πληρώνουν τις δόσεις των καταναλωτικών, τι θα κάνουν οι τράπεζες; Θα τους βάλουν όλους φυλακή -που σημαίνει ότι θα τους πληρώνουν και από πάνω; Θα κατασχέσουν τα ακίνητα όλης της Ελλάδας -που σημαίνει αφενός ότι θα τα απαξιώσουν οικονομικά και αφετέρου ότι δεν θα υπάρχει κανείς να τα αγοράσει; Όχι. Θα κάνουν διευκολύνσεις.

Όταν συναλλάσσεσαι με εμπόρους -μια κατηγορία ανθρώπων που, κατά τα άλλα, σέβομαι και θαυμάζω πάρα πολύ- πρέπει να είσαι και εσύ λίγο έμπορος για να τα βγάλεις πέρα. Και όπως ξέρεις να απολαμβάνεις τα αγαθά των καλών περιόδων και της ευρωστίας πρέπει να μάθεις ότι υπάρχουν και οι περίοδοι της κρίσης, και τότε μόνο οι πραγματικά δυνατοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Και δυνατός δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Με μώλωπες, εκδορές και γενικώς στραπατσάρισμα της αλαβάστρινης από το βόλεμα μάπας σου. O αρχηγός της αγέλης συνήθως έχει το πιο ταλαιπωρημένο σώμα.

Πήραμ'! Είδες;

Η αγαπητή συνblogέρισσα Debby μου έκανε την τιμή να με προσκαλέσει σε μια εξερεύνηση στην Blogγυπτο*, μετά από σχετική πρόταση που δέχτηκε και εκείνη. Στο ταξίδι μας θα συναντήσουμε τις πυραμίδες του Googleοπα**, οι οποίες είναι γεμάτες από bloogμιες***.

Να σοβαρευτούμε όμως, για να ανακτήσουμε το επίπεδό μας. (Αλλά πριν μια παρένθεση. Γιατί η Άννα να κτίσει επίπεδο αν ρευτούμε σοβά; Anyway...) Λοιπόν, η ταμπακιέρα έχει ως εξής. Γράφεις πέντε πράγματα για τον εαυτό σου που θέλεις να μαθουν οι άλλοι, αφού αποδεχθείς την πρόσκληση κάποιου, και κατόπιν, προσκαλείς εσύ άλλους πέντε για τους οποίους θέλεις να μάθεις κάτι παραπάνω. Κάτι σαν τα chain letters, μόνο που δεν τους τάζεις πενταπλό τζακ ποτ αν το κάνουν, ούτε τους απειλείς με 2 Κατρίνες πάνω από το κεφάλι τους αν δεν.

Και ξεκινάω ευθύς αμέσως:

1. Τρελαίνομαι για λογοπαίγνια
2. Είμαι σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα
3. Είχα γνωρίσει κάποτε τον Κραουνάκη και είχαμε βγει δυο-τρεις φορές (φιλιά Σταμ!)
4. Είμαι λίγο χρεωμένος (όσο πατάει ο Κραουνάκης)
5. Το κανονικό μου όνομα είναι Άγγελος

Και τώρα, σειρά έχουν οι προτεινόμενοι -άσχετη λέξη αλλά μοδάτη και πιασάρικη.

Sofi-kουλίνι

Last_Drive

Maika

Allu Fun Marx

Θεριό Ανήμερο

Αυτά από μένα! Σας χαιρετώ με μια πληροφορία. Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε τους ελληνικούς χαρακτήρες στην δεξιά στήλη του blog μου φταίνε μόνο τα μάτια σας. Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από την μετάβασή μου στον νέο blogger και μετά, ούτε και μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτά τα πολύχρωμα χαπάκια που μου δίνουν αυτοί οι κύριοι με τις άσπρες μπλούζες δις ημερησίως, αλλά φαίνεται πως με έπεισαν ότι το blog μου δείχνει μια χαρά!


________________
*Χώρα. Αν είχε χάρτη το internet θα βρισκόταν στην Άκρα Δύση (όπως λέμε Μέση Ανατολή)
**Αρχιτέκτων. Εκ του Χέοπας και Google
***Εμείς. Οι bloggers θα μπορούσαμε να μοιάζουμε με μούμιες τυλιγμένες με καλώδια, και σαρκοφάγους τις καρέκλες του υπολογιστή

Τι να πεις

Τον τελευταίο καιρό δεν τα πάω και πολύ καλά με το blogging. Δεν έχω όρεξη να γράψω ή δεν μου αρέσουν αυτά που γράφω, δεν έχω όρεξη να διαβάσω άλλους ή να τους αφήσω σχόλια, γενικά δεν έχω όρεξη. Τι φταίει δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω. Θα περάσει, είναι το μόνο σίγουρο. Πάντα περνάει, τώρα θα μου κάτσει στο λαιμό;

Όμως στεναχωριέμαι πολύ που δεν μου βγαίνει γιατί εδώ και 11 μήνες είναι η καλύτερή μου διασκέδαση. Απ' την άλλη δεν λέει και να το ζορίσεις -τι σόι διασκέδαση είναι αυτή με το ζόρι. Για αυτό είπα να κάτσω να γράψω την παρούσα κατάσταση και αν μου βγει να το δημοσιεύσω κιόλας. Αλλιώς, άλλο ένα draft...

Καλά ήταν μέχρι εδώ, τώρα τι λέμε; Μισό, η κατάσταση χρειάζεται ενισχύσεις. Πάω να βάλω ένα ουισκάκι και ξανακάθομαι...




Άργησα; Συγνώμη άλλα έβαλα και πυτζάμες. Από τις εξήμισι είμαι στο σπίτι ο άχρηστος και τώρα αξιώθηκα να βγάλω το παντελόνι. Πάλι καλά που έβγαλα και τα παπούτσια όταν ήρθα. Αλλά τώρα έκατσα στη θέση μου.

Έκατσα. Μμμ, να μια ωραία λέξη. Τον τελευταίο καιρό όλο κάθομαι. Δύο ώρες πήγαινε-έλα στη δουλειά, οχτώ ώρες στο γραφείο, και τις υπόλοιπες στον υπολογιστή στο σπίτι. Μα τι κάθομαι (πάλι κάθομαι;) και γράφω...

Άλλο θέμα.






Ας μιλήσουμε για τη σέξι κυρία της φωτογραφίας. Αλλά τι να πούμε και για αυτήν; Άσε που μπορεί να είναι και κύριος. Άσε, επίσης, που από πάνω λέω κάθομαι και μπορεί να της (του;;;) μπει καμιά ιδέα να μας κάτσει. Και μην το παίρνετε σεξουαλικά, μόνο πάνω σου να κάτσει την έκατσες.

Πω πω, πολύ καθισιό βρε παιδί μου, τι πράμα είναι αυτό σήμερα. Δεν υπάρχει παράγραφος που να μην έχει κάτι με καθισμα. Ας το κάνουμε ποιηματάκι, μπορεί να είναι πιο διασκεδαστικό.

Κάτσε κατσίκα κατσαρή,
κάτσε στην κατσαρίδα.
Μα αν σε catch τσακωτή,
ουτ' άκουσα, ουτ' είδα.

Πφφ, μα τι άνθρωπος. Τόση ώρα έχω γράψει πιο πολλά καθίσματα και από το Ολυμπιακό Στάδιο και με το που είπα να τα κάνω ποίηση, έγραψα μόνο ένα. Αλλά έτσι ήμουνα πάντα, ήθελα αυτό που δεν είχα...

Είμαι πολύ μπερδεμένος!

("Είμαι πολύ μπερδεμένος". Θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος αυτού του κειμένου. Αλλά και το "τι να πεις" μου αρέσει. Δεν ξέρω ποιο θα κρατήσω, θα δούμε. Και το "θα δούμε" είναι ωραίος τίτλος. Εσύ όμως ξέρεις ήδη, γιατί το βλέπεις τελειωμένο. Αλλά δεν θυμάσαι. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζοντας αυτή την παράγραφο, ξαναγύρισες στην αρχή να θυμηθείς τον τίτλο. Δεν είναι περίεργο, όμως, πόσο γρήγορα ξεχάστηκε αυτό που σε έκανε να φτάσεις μέχρι εδώ; Μήπως πάντα ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε; Αλλά πάλι, έφτασες μέχρι εδώ; Εεεεεε, ακούει κανείς;)

Α, ωραία, άκουσα ένα ναι από την άκρη στης αίθουσας. Κάποιος κάθεται ακόμα εδώ. Οπότε συνεχίζω το παραλήρημά μου. Θα κάνω άλλη μια προσπάθεια ποίησης, μπας και βάλω κάνα κάτσε παραπάνω.

Κάτσε στην κατσαρόλα σου,
κατσούφα κατσιβέλα,
στο Κατσιμίδι απάντησα,
τη βοηθείας χέρα.

Ουπς! Μόλις θυμήθηκα ότι δεν έχω κάνει italic τα γράμματα στο προηγούμενο post με ποίημα (αυτό με το blogging και την ψυχανάλυση). Κάτσε μια στιγμή, το διορθώνω και επιστρέφω. Προς το παρόν αυτό θα το κάνω draft (που είναι και η πιθανότερη κατάληξή του, αλλά ποτέ δεν ξέρεις).



Να 'μαι πάλι. Το διόρθωσα. Δεν μπορείς να πεις, δεν άργησα καθόλου. Κάθεσαι καλά; Ωραία, συνεχίζω. Δηλαδή δεν συνεχίζω, έναν επίλογο θα γράψω και τέλος. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει αυτή παραληρηματική αφήγηση μοναχικών στιγμών. Λοιπόν, το ξαναδιάβασα, μου άρεσε και σας το σερβίρω. Ελπίζω να ζωγραφίστηκε ένα μικρό γελάκι στο χαριτωμένο σας μουτράκι.

Όπα, για κάτσε. Δεν τελειώσαμε ακόμα. Ξέχασα μία λέξη: Κατσαβίδι! Το μοναδικό που δεν χρησιμοποίησα στα ποιήματά μου. Τώρα είμαστε ok! Κατσανύχτα!

ASCII Art

Ανακάλυψα φοβερό καλλιτεχνικό site! Είναι το chris.com του Christofer Johnson και είναι γεμάτο ASCII Art. Απολαύστε!

Εδώ!

Καλό βράδυ!!!

Update 6/2/07:

Σήμερα το πρωί είδα το blog μου από άλλο υπολογιστή και ήταν διαλυμένο. Οπότε βγάζω τις εικόνες και αφήνω μόνο το link, όπου και περισσότερα θα δείτε, και το blog μου θα ξαναγίνει ανθρώπινο.

Είναι το bloging ψυχανάλυση;

Κάποτε, θεωρώντας ότι δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα μόνος μου μετά από πολλά στραπάτσα και κάποιες ατυχείς ερωτικές συνευρέσεις (ε, μωρό μου δεν ξέρω τι να πω, πρώτη φορά μου συμβαίνει) δοκίμασα να πάω σε ψυχολόγο. Όπου τελικά δεν μπορούσα να εκφραστώ, γιατί μου ερχόταν να μιλήσω όταν τελείωνε το πενηντάλεπτο που είχα στη διάθεσή μου -καθώς και το πενηντάευρω που θα είχε σε λίγο στη διάθεσή του. Άσε αυτό το μια φορά την εβδομάδα, συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Το πρόγραμμα είναι ο θάνατός μου. Όπως καταλαβαίνεις δεν μου πήρε περισσότερο από (περιμένεις κάτι σε χρόνο εσύ τώρα, αλλά θα σου το πω αλλιώς), δεν μου πήρε, λοιπόν, περισσότερο από 350 ευρώ (χα χα, είμαι υλιστής και γουστάρω) για να σταματήσω. Αργότερα έμαθα ότι η ψυχανάλυση είναι σαν το αυτοκίνητο: Όσα πιο πολλά λεφτά έχεις, τόσο καλύτερο αμάξι παίρνεις. Και αν είναι να οδηγήσεις στο Μέγα Βραβείο (Grand Prix) της ψυχής σου, τότε δικαιούσαι μια Άσε τον Μαρτίνο (Aston Martin). Αν όμως αυτό δεν μπορείς να το afford (κοινώς, δεν παίρνεις ούτε μεταχειρισμένο Ford), τότε καλύτερα να ξεχάσεις το Monaco και να κάτσεις μοναχό, με μόνη συντροφιά το γιο του Δημήτρη (δηλαδή το Jameson, ε, νισάφι πια με το Γιάννη που περπατάει).

Αν όμως ίσως
είσαι ένας Κροίσος
τότ' έχεις λύση
σαν σου 'ρθει κρίση!

Τότε άφοβα μπορείς να ξεκινήσεις για τον ψυχαναλυτικό καναπέ και να ξεδιπλώσεις τα κουρελιασμένα εσώψυχά σου (όπως λέμε τα κουρελιασμένα εσώρουχά σου, τώρα που το σκέφτομαι τα εσώψυχα βγαίνουν και σε string;). Αλλά και εδώ, my dear, υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Όπως ότι δεν έχουμε προσωπικές σχέσεις με τον ψυχαναλυτή μας...

...

Και φτάνω επιτέλους στο θέμα για το οποίο μάλλον διαβάζεις αυτό το post. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι ακόμα αλλά ο τίτλος, που, πιθανότατα σε έβαλε σε αυτήν την ταλαιπωρία, λέει "Είναι το blogging ψυχανάλυση;". Και έρχομαι να σου απαντήσω με πλήρη βεβαιότητα: Δεν ξέρω.

Θα έλεγα και είναι και δεν είναι. Είναι γιατί βγάζεις πράγματα που θες να πεις και δε λες εύκολα, δεν είναι γιατί πολλές φορές τα στολίζεις με λογοτεχνικότητα. Είναι γιατί μπορείς να ξεσπάσεις, δεν είναι γιατί περιμένεις ανταπόκριση (βλέπε σχόλια, και μη μου πεις όχι, αμα ήταν έτσι κανείς δεν θα τα άφηνε ανοιχτά). Είναι, δεν είναι...

Επειδή όμως στη ζωή δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο αλλά όλα είναι αποχρώσεις του γκρι (δεν το λέω πεσιμιστικά, απλώς βαριέμαι να αναλύσω όλη τη χρωματική παλέτα του μοντέλου RGB true colour) θα έλεγα πως και είναι, και δεν είναι. Και τώρα θα τα αναλύσω χωριστά.

ΕΙΝΑΙ:
Εφόσον είναι, δεν πρέπει να έχω σχέσεις με τον ψυχαναλυτή μου. Και μπορεί να είναι το blog μου ο ψυχαναλυτής μου, αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο του, υπάρχουν και οι αναγνώστες του (οι ατελείωτοι!!!). Αρά δικαίως ένιωσα κάπως ξεβράκωτος χθες μπροστά σε 25 bloggers που ήξεραν κάποια πολύ προσωπικά μου πράγματα, βασιζόμενος στην ασφάλεια της απόστασης και της ανωνυμίας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ:
Πέρασα πολύ καλά! Πότε θα το ξανακάνουμε;

Αφιερωμένο: Αυτός που περίσσευε

Όσοι παρακολουθείτε το blog μου, θα έχετε δει ότι αν αφήσεις το mouse για λίγη ώρα πάνω από τα links του blogroll, εμφανίζεται ένα μικρό σχόλιο για τον καθένα -για τους τέσσερις πρώτους τουλάχιστον, στους άλλους έχω απλά το όνομα του blog τους. Στο όνομα Σπύρος -για να μη σας παιδεύω- εμφανίζεται "ο λόγος που άρχισα να γράφω".

Δεν θα το αναλύσω αυτό ιδιαίτερα, είναι αρκετά προσωπικό. Υπάρχει όμως κάτι που δεν το γράφω και είναι και αυτό σημαντικό. Ο Σπύρος είναι ο άνθρωπος που μου έμαθε τα blogs. Σε μια από τις μαραθώνιες συζητήσεις που είχαμε στο σπίτι του, μου πρωτομίλησε για κάποια site που ο καθένας γράφει την καθημερινότητά του, και μετά μπαίνουν άλλοι και σχολιάζουν. Δεν μου έκανε καμία εντύπωση τότε. Πιο σωστά, μου έκανε αρνητική εντύπωση. Επειδή όμως ο άνθρωπος είναι περίεργο ζώο, άρχισα και εγώ να τα σκαλίζω, και τελικά, έφτιαξα το δικό μου.

Κάπου εκεί αλλάξαμε στρατόπεδα. Εγώ άρχισα να τον παροτρύνω να φτιάξει blog και εκείνος να αρνείται παρότι ανέκαθεν έγραφε αρκετά. Αυτή η συζήτηση δεν είχε πολύ μέλλον όμως, διότι είχε επιχείρημα. Στα blogs -τουλάχιστον στα περισσότερα- γράφονται πιασάρικα θέματα, και δεν είναι το στυλ του.

Εκείνος γράφει αλλιώς από μας. Στο μυαλό του γυρνάνε καταραμένοι ήρωες με εσωτερικές συγκρούσεις. Άνθρωποι που πετάμε έξω από την καθημερινότητά μας, άνθρωποι διαφορετικοί. Ασχολείται με σκέψεις που κουράζουν, και που οι περισσότεροι άνθρωποι τις απομακρύνουν, γιατί αλλιώς σηκώνονται μέσα στη νύχτα να αλλάξουν φανελάκι. Τον στοιχειώνουν πράγματα όπως η ηθική τελειότητα και η πνευματική ολοκλήρωση, και ταλαιπωρεί τους πρωταγωνιστές του σκληρά.

Αλλά γράφει ωραία! Κείμενα γεμάτα λυρισμό και λογοτεχνικότητα που σου γεννάνε συναισθήματα. Διηγήματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως τελικά δεν είσαι τόσο καλός όσο νόμιζες. Ενίοτε δύσκολα, αλλά πάντα όμορφα, χωρίς ποτέ να λείπει το χιούμορ. Δικαίως ξεχώρισε σε όλες του τις προσπάθειες στο χώρο. Και ήταν σκληρές προσπάθειες, αφού πάντα δούλευε.

Κάποια στιγμή έφτιαξε ένα blog, κυρίως για να σχολιάζει. Εδώ μέσα τον ξέρετε ως Last_Drive. Και χθες αποφάσισε να ανεβάσει και ένα διήγημα του. Όχι από τα εύκολα, από εκείνα που πρέπει να σκεφτείς πολύ για να καταλάβεις τι έγινε. (Εγώ πάντως, που δεν φημίζομαι και για την εξυπνάδα μου, τον πήρα τηλέφωνο). Πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσετε.

Φίλε, δεν ξέρω αν θα σου κάνει καλό στα σχέδιά σου το να συνεχίσεις το blogging, αλλά το να γράφεις που και που για το blog σου θα κάνει σίγουρα καλό στο blogging.

Υ.Γ. Αν δεν το καταλάβετε πάρτε τον τηλέφωνο. Το τηλέφωνό του είναι στον χρυσό οδηγό. Το όνομά του επίσης.