Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007

Χρόνια πολλά blogάκι μου!

Σήμερα γίνεσαι ενός έτους!

Πολύ σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

Πολύ σε αγαπάω!

Δεν ήμουν πάντα πολύ σωστός μαζί σου αλλά σε κράτησα.
Δεν σου έγραφα ένα post την εβδομάδα όπως σου υποσχέθηκα στην αρχή -θα έπρεπε να είχα 52 και μαζί με αυτό έχω 50- αλλά δεν τα πήγα και άσχημα. Στο κάτω κάτω πρέπει να το απολαμβάνεις κιόλας...

Πολύ ευχαριστώ και όσους περάσατε από εδώ. Τρελή χαρά κάθε που βλέπω σχόλιο! Και χάρηκα πάρα πολύ που κάποιους σας γνώρισα και από κοντά. Μου έχετε λείψει ήδη, να το ξανακάνουμε σύντομα. Και με το καλό να γνωριστούμε και τους υπόλοιπους.

Έκανες μια δύσκολη χρονιά πολύ πιο όμορφη. Πάμε για άλλο ένα χρόνο και βλέπουμε...

buzz it!

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2007

Πάρε έλα εσύ

Με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη και φέτος η μεγάλη παρέλαση κατασπατάλησης εθνικού πλούτου. Με αφορμή κάποια διαστρεβλωμένα και όπως-μας-γουστάρει-τοποθετημένα γεγονότα, αλλά και σε συνδυασμό με μια μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, σύσσωμη η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία του τόπου μας χαιρέτησε την χθεσινοβραδινή μας τεσσάρα.

Πρώτα, λόγο επικαιρότητας, παρέλασαν τα λεφτά των εκπαιδευτικών και των φοιτητών. Είναι τα χαμένα λεφτά με τα οποία θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε πολύ καλή παιδεία. Ακολούθησαν τα λεφτά της υγείας και κοινωνικής περίθαλψης. Τα τιμημένα λεφτά των δημόσιων νοσοκομείων που βρωμούν και ζέχνουν και των ράντζων στους διαδρόμους. Μαζί τους χαιρέτησαν τον πρόεδρο της δημοκρατίας και τα λεφτά των υπερσύγχρονων νοσοκομειακών μονάδων που παραμένουν κλειστές.

Η μεγάλη γιορτή του έθνους συνεχίστηκε με τα χρήματα των συνταξιούχων των 300 ευρώ. Περήφανα τοποθετημένα και αυτά, πέρασαν για να δώσουν τη θέση τους στα χρήματα γενικώς των φορολογούμενων πολιτών και να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης στο πλήθος που επευφημούσε.

Το show έκλεισε, ως συνήθως, με 5-6 από τους δεκάδες χιλιάδες έξυπνους που απολαμβάνουν σύνταξη αναπήρου πολέμου. Όσοι από αυτούς βρέθηκαν εκεί όντως πρέπει να έχουν πολεμήσει, οι υπόλοιποι τους παρακολούθησαν από την τηλεόραση χλευάζοντας που αναγκάστηκαν να μείνουν ανάπηροι για να πάρουν την αντίστοιχη σύνταξη. Αυτοί χρειάστηκαν μόνο έναν γνωστό.

Κατά τη δάρκεια της παρέλασης στον Αττικό ουρανό πετούσαν σε σχηματισμό δελτία του Πάμε Στοίχημα και του Κίνο. Είναι οι μοναδικές ελπίδες που δίνουν ανάταση στην ψυχή του Ελλήνα και που κάνουν τον ΟΠΑΠ την πιο κερδοφόρα ελληνική επιχείρηση.

Στο τέλος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχάρη τους διοργανωτές για την άψογη παράσταση διακωμώδησης φορολογουμένων και κυρίως για την συνεχή προσπάθειά τους να κρατούν την Ελλάδα στην πρώτη θέση στον κατάλογο των δαπανών για εξοπλισμούς. Συγχαρητήρια δέχτηκαν και από τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος εξέφρασε και την ελπίδα, του χρόνου να μπορεί επιτέλους και η εκκλησία να κάνει επίδειξη δύναμης και πλούτου όπως και το υπουργείο Επίθεσης και Εθνικισμού κάνει τόσα χρόνια.

Χρόνια πολλά Βαγγέλη μου!

buzz it!

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2007

Καημένα πόδια

Καημένα πόδια

Όλη τη μέρα όρθια
Να σηκώνετε το βάρος όλου του σώματος
Κλεισμένα μέσα σε υγρά στενά παπούτσια
Όχι πάντα αναπαυτικά και καλής ποιότητος
Τυλιγμένα σε υφάσματα
Σχεδόν ποτέ καλών υλικών

Καημένα πόδια

Σεις πρώτα αντιλαμβάνεστε την κούραση της ημέρας
Μα τρώτε και το πρώτο βρισίδι όταν βγάζουμε επιτέλους τα παπούτσια
Επειδή βρωμάτε
Λες και εσείς φταίτε που βρωμάτε
Σεις αναλαμβάνετε την εξυγίανση όλου του σώματος
-περπάτημα συστήνουν οι γιατροί-
και εσείς καταλήγετε άρρωστα, πληγιασμένα και με κάλους

Καημένα πόδια

Σεις θα αναγνωρίσετε την θερμοκρασία της θάλασσας
Για να απολαύσει το υπόλοιπο σώμα
Ή να την αποφύγει
Όχι όμως και εσείς
Εσείς πρέπει να δοκιμάσετε
Για το καλό των άλλων

Καημένα πόδια

Πάντα κρύα και απροστάτευτα
Τα πρώτα που εγκαταλείπετε τη μάχη με το γήρας
Το πρώτο σημάδι είστε της αδιαθεσίας
Το τελευταίο που επανέρχεται με την ανάρρωση

Καημένα πόδια

Ακόμα και εκείνη την ώρα του μπάνιου
Που όλο το κορμί ξεκουράζεται και ανασαίνει
Και καθαρίζει από τη σκόνη και των ιδρώτα όλης της μέρας
Εσείς, και θα πλυθείτε τελευταία
Ενώ σας βρίζουν που είστε τόσο μακριά
Και θα περάσει από πάνω σας όλη η βρωμιά του σώματος
Για να καθαριστείτε

Καημένα πόδια

buzz it!

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007

Στα δύσκολα

Στο προηγούμενο post η θεά Aphrodite μου έβαλε δύσκολα. Δείτε σχόλιο:




Σηκώνω και εγώ το γάντι και απαντώ, εντάξει λοιπόν, αφού έτσι το θέλεις να γίνει. Ελπίζω να βγει καλό.

Ψωμάκι μου! Δεν μπορώ να βρω πιο γλυκιά λέξη για να σε πω. Είσαι ένα κάτασπρο, μαλακό και αφράτο ψωμάκι. Ζεστό και ευωδιαστό. Είσαι το μόνο πράγμα που δίνει άρωμα και γεύση στην ζωή μου. Είσαι το φραντζολάκι μου! Και εγώ το δικό σου φραντζολάκι. Από τότε που σε γνώρισα και είμαστε μαζί, είμαστε σαν δύο ψωμάκια που βγαίνουν από το φούρνο και είναι κολλημένα το ένα με το άλλο. Και τίποτα δεν μπορεί να τα χωρίσει!

Μόνο όταν δεν είσαι καλά δεν είσαι ψωμάκι. Όταν είσαι στεναχωρημένη και δακρύζεις γίνεσαι ένα μικρούλι σουσαμάκι. Και τότε θέλω να σε πιάσω με την άκρη του δαχτύλου μου και να σε βάλω στο στόμα μου να σου περάσουν όλα. Και να ξαναγίνεις το ψωμάκι μου. Γιατί αλλιώς θα γίνω και εγώ σουσαμάκι και τότε θα μας φάει και τους δύο κανένα άλλο στόμα. Να το ξέρεις, άμα δεν είμαστε κολλημένοι ο ένας στον άλλο, εγώ δεν είμαι καλά!


Σου άρεσε; Εσένα sofi-kουλίνι μου; 156 λέξεις ζυμαροαγάπης. Εμένα ποιος θα με κεράσει καφέ;

buzz it!

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

More games for your blog

Πρώτα ο φίλτατος Sakis aka Stavraetos και μετά η πάντα άπαιχτη Maika με κάλεσαν σε μια εξομολόγηση των 7 πιο αγαπημένων μου ταινιών (εδώ και εδώ αντίστοιχα). Επίσης το καλό μου sofi-kουλίνι με κάλεσε σε ένα παιχνίδι, στο οποίο εγώ πρέπει να φτιάξω ιστορία χρησιμοποιώντας 5 λέξεις που μου έχει δώσει εκείνη (εδώ).

Και επειδή στη ζωή υπάρχουν και προτεραιότητες, θα ξεκινήσω με το μωρό μου:

Απαλό χάδι
και μόνο η σκέψη σου,
η ύπαρξή σου
τόσο γλυκιά
σαν παιδική ζαβολιά,
μα εγώ ο γάιδαρος
απόψε δεν ήρθα
χωρίς κανένα λόγο,
έτσι ξαφνικά
μπαίνοντας σπίτι
απόμεινα πέτρινος
και δεν ξέρω αν θέλω να ξέρω το γιατί

Είμαι σε ποιητικό οίστρο απόψε, δεν μου βγαίνουν ιστορίες. Τώρα για τις ταινίες προβληματίζομαι λίγο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι όταν μου το ζητάνε -μπλοκάρω. Θα προσπαθήσω όμως τουλάχιστον με όσες μου έρχονται στο μυαλό τώρα.

1.) The Godfather
Για αυτή την ταινία δεν σκέφτηκα καθόλου. Ειδικά το No1 κοντεύω να το μάθω απέξω. Κάποια στιγμή θα κάνω και ειδικό post.

2.) Όλα είναι δρόμος
Σπονδυλωτή ελληνική ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Υπέροχη αλλά πολύ καταθλιπτική. Βέγγος και Αρμένης δίνουν ρέστα.

3.) Ρίτα Χέηγουορθ-Τελευταία έξοδος
Που είσαι βρε Andy; Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες που μου αρέσουν πολύ, την πέτυχα λίγο μετά την αρχή στην τηλεόραση και έκανα πόσους μήνες να μάθω ποια είναι.

4.) Θα σε κάνω βασίλισσα
Ο άλλος Βέγγος, ο γνωστός. Άλλη μια ταινία που κοντεύω να μάθω απέξω. Δεν υπάρχει περίπτωση να την πετύχω και να μην τη δω. "-Μα, με ποιον μοιάζεις βρε παιδί μου. -Άντε το βρήκες να ησυχάσουμε και οι δυο μας;"

5.) Άρωμα γυναίκας
Από τις λίγες παλιές ταινίες που έχω δει στο σινεμά. Αν και πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και παλιά version που είναι κλάσης ανώτερη αλλά θα επανέλθω όταν θα έχω προσωπική άποψη.

6.) Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών
Εδώ έχουμε θέμα. Είδα μόνο το No1 στο σινεμά και ψιλομπερδεύτηκα με όλα αυτά τα τέρατα και τα είδη ζωής της μέσης γης, οπότε τα παράτησα τα υπόλοιπα. Όμως το μωρό μου είναι πολύ fan και κάποια στιγμή κάτσαμε κάτω και τα είδαμε και τα τρία (και εννοείτε πως κάναμε συνέχεια pause για να μου εξηγεί) και από τότε μου αρέσει πολύ.

7.) Ανάλυσέ το
Από αυτήν υπάρχουν και πιο αγαπημένες μου σίγουρα αλλά την βάζω για 2 λόγους. Ο ένας είναι ότι έχει σχέση με το Νονό και ο δεύτερος ότι είχα γελάσει πολύ όταν την είδα. Α, και ότι αυτή μου ήρθε τώρα στο μυαλό.

Τώρα, που είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου, οι καλοί μου φίλοι ελπίζω να με συγχωρήσουν που δεν θα συνεχίσω το παιχνίδι, αλλά νομίζω ότι δεν έχει πολύ νόημα. Άλλωστε τώρα που θυμήθηκα εγώ να γράψω νομίζω πως θα έχουν γράψει όλοι, οπότε ας τελειώσει εδώ αυτό το θέμα. Αν υπάρχει κάποιος που με έχει καλέσει και δεν τον είδα ας αφήσει ένα comment και θα συμπεριληφθεί άμεσα.

Και κάτι άσχετο...
Όποιος περάσει από δω ας ευχηθεί και καλή τύχη σε κάποιον. Θα τη χρειαστεί αύριο το πρωί!

Καλή τύχη ρεεεεεεεεεεεεεεεε!!!


buzz it!

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2007

Ζούγκλα

Ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός. Κανονικά βέβαια, δεν θα έπρεπε να είναι. Είναι άλλωστε σαφής και ξεκάθαρος, αλλά τα πράγματα έχουν χαλάσει λίγο τα τελευταία χρόνια. Έτσι όταν κάποιος γράφει ένα κείμενο ή κάνει μια εκπομπή (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) με τον τίτλο ζούγκλα συνήθως είναι κάποιος καταστροφολόγος που θέλει να μας πείσει ότι όλοι συνωμοτούν εναντίων μας και όλοι (οι άλλοι πάντα) είναι κακοί.

Εμένα όμως οι προθέσεις μου είναι διαφορετικές. Δεν πρόκειται να γράψω για την ζούγκλα της σημερινής κοινωνίας αλλά για τις αρετές τις ζούγκλας, τις οποίες έχουμε ξεχάσει λίγο και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι αρκετά χρήσιμες. Για τις ανάγκες του post θα τα θεωρήσω όλα business, πράγμα το οποίο εγώ θεωρώ ούτως η άλλως, αλλά ο περισσότερος κόσμος έχει άλλη άποψη και το κείμενο δεν έχει και πολύ όρεξη για μια τέτοια αντιπαράθεση. Μάλλον, πιο σωστά θα έπρεπε να γράψω "προσπαθήστε να τα θεωρήσετε όλα business".

Αν ξεπεράσουμε τα παραπάνω και ξανασκεφτούμε τον όρο ζούγκλα το πιθανότερο είναι να μας έρθει στο μυαλό η φράση "ο δυνατότερος επιβιώνει". Κάτι το οποίο η μοντέρνα κοινωνία της τυποποίησης και των ίσων ευκαιριών για όλους, απεχθάνεται χειρότερα από όσο η Λουκά τον Πανούση. Και, δε λέω, έχει τα δίκια της. Πολλοί ωφελήθηκαν από μια τέτοια αντιμετώπιση. Ο κόσμος έγινε ομορφότερος από όταν σταμάτησαν οι βεντέτες, οι σφαγές, το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ καθημερινών ανθρώπων και, γενικότερα όλα εκείνα που έκαναν τον κόσμο να μοιάζει με ζούγκλα. Επειδή όμως όλα τα νομίσματα έχουν 2 όψεις, μαζί με αυτό ήρθε η υποταγή, η δουλοπρέπεια, και η μαλθακότης.

Ας μιλήσω πιο συγκεκριμένα όμως, γιατί το έχω γονατίσει λίγο το θέμα με τη γενικολογία. Όταν γίνεται μια συναλλαγή, οποιουδήποτε είδους, υπάρχει ένα προϊόν και ένα τίμημα. Συνήθως ο ένας δίνει το προϊόν και κανονίζει με τον άλλο πως θα πληρωθεί το τίμημα. Στην περίπτωση που πληρώνεται cash είναι όλα καλά. Στην περίπτωση του διακανονισμού αρχίζουν τα προβλήματα. Και το θέμα είναι: Ποιος έχει πρόβλημα σε μία συναλλαγή μεταχρονολογημένης πληρωμής;

Συνήθως οι άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και εγώ) λένε "έχω πρόβλημα, χρωστάω". Λάθος. Διότι εφόσον χρωστάς το χρήμα είναι στην τσέπη σου. Ακόμα και να μην είναι, απολαμβάνεις ήδη ένα προϊόν ή μια υπηρεσία χωρίς να έχεις πληρώσει. Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση το έχει αυτός που έχει δώσει χωρίς να έχει πάρει.

Αυτός λοιπόν, που έχει να λαμβάνει, είναι κατά κάποιο τρόπο σε δυσκολότερη θέση από αυτόν που του χρωστάει. Διότι έχει φτιάξει ή αγοράσει κάτι, το οποίο του έχει κοστίσει και με σκοπό το κέρδος, και δεν έχει εισπράξει. Άρα πρέπει να κάνει κάτι για να πάρει τα λεφτά του. Και τι είναι αυτό το κάτι; Διευκολύνσεις.

Πριν συνεχίσω θα το ρίξω και πάλι για λίγο στα θεωρητικά. Ο νόμος, παρότι συμπορεύεται με τη γενικότερη θέση της κοινωνίας (βλ. 3η παράγραφο) δεν ξεχνάει την άγρια καταγωγή του ανθρώπου. Έτσι το "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος" δεν είναι απλώς απόφθεγμα του λαού, είναι νομικός όρος. Όπως (άσχετο, αλλά όχι τελείως) δεν χαλάει η διαγωγή ενός κρατούμενου από μια προσπάθεια απόδρασης (ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί να είναι ελεύθερος, κάτι που ευτυχώς δεν ξεχνάει ο νομοθέτης).

Ο νόμος λοιπόν, προστατεύει τον αδύναμο. Αυτός που του χρωστάνε είναι εξ ορισμού δυνατός, έστω δυνατότερος από αυτόν που του χρωστάει. Και γνωρίζει πολύ καλά το νόμο. Οπότε ξέρει πολύ καλά ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην πάρει τίποτα. Άρα θα προσπαθήσει να πάρει όσα περισσότερα μπορεί.

Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία με τις ευνοϊκές ρυθμίσεις ασφαλιστικών ταμείων και εφορίας. Αρχικά οι επιχειρηματίες δεν πλήρωναν τις νόμιμες εισφορές τους. Τα ταμεία τους έβαζαν πρόστιμα. Άρα έβγαζαν περισσότερα. Όταν όμως σταμάτησαν να πληρώνουν και τα πρόστιμα, να κάνουν πτωχεύσεις και να μεταβιβάζουν περιουσίες, και τα ταμεία κατάλαβαν ότι δεν χρωστάνε μόνο σε αυτούς αλλά και σε πολλούς άλλους, τους είπαν "ελάτε εδώ, πόσα μπορείτε να δίνετε το μήνα, σε πόσους μήνες θέλετε να ξεχρεώσετε, πώς θέλετε να πληρώνετε". Και όχι μόνο αυτό. Αλλά και 50% κάτω οι προσαυξήσεις στο διακανονισμό και 80% κάτω στην εφάπαξ καταβολή.

Αυτό το πέτυχαν όμως επιχειρηματίες, κανείς άλλος. Και το πέτυχαν διότι είναι πιο κοντά στην έννοια της ζούγκλας (όχι και όλοι, και εκεί έχουν αρχίσει να χαλάνε τα πράγματα). Ο μέσος μισθωτός δεν χρωστάει σε ΙΚΑ και εφορία, αλλά χρωστάει σε τράπεζες. (Σε ένα παλιότερο post είχα γράψει σχετικά με αυτά τα χρέη και πόσο διαφωνώ με τους λόγους που δημιουργήθηκαν, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν μας απασχολεί εδώ). Έχει λοιπόν την εντύπωση ότι αν δεν πληρώσει, θα πάθει κάτι κακό. Και σίγουρα θα πάθει, αν δεν πληρώσει μόνο ένας. Αν δεν πληρώσει κανείς όμως;

Πολλές τράπεζες ενημερώνουν τους πελάτες τους ότι τους επιστρέφουν 10% των τόκων που, νόμιμα και σύμφωνα με την μεταξύ τους υπογεγραμμένη σύμβαση, πρέπει να πληρώνουν αν, απλώς πληρώνουν κανονικά! Αυτό, παρόλο που ο περισσότερος κόσμος δεν το έχει καταλάβει, είναι δείγμα αδυναμίας. Έβαλαν το πρώτο νερό στο κρασί τους. Αν λοιπόν, από αύριο σταματήσουν όλοι να πληρώνουν τις δόσεις των καταναλωτικών, τι θα κάνουν οι τράπεζες; Θα τους βάλουν όλους φυλακή -που σημαίνει ότι θα τους πληρώνουν και από πάνω; Θα κατασχέσουν τα ακίνητα όλης της Ελλάδας -που σημαίνει αφενός ότι θα τα απαξιώσουν οικονομικά και αφετέρου ότι δεν θα υπάρχει κανείς να τα αγοράσει; Όχι. Θα κάνουν διευκολύνσεις.

Όταν συναλλάσσεσαι με εμπόρους -μια κατηγορία ανθρώπων που, κατά τα άλλα, σέβομαι και θαυμάζω πάρα πολύ- πρέπει να είσαι και εσύ λίγο έμπορος για να τα βγάλεις πέρα. Και όπως ξέρεις να απολαμβάνεις τα αγαθά των καλών περιόδων και της ευρωστίας πρέπει να μάθεις ότι υπάρχουν και οι περίοδοι της κρίσης, και τότε μόνο οι πραγματικά δυνατοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Και δυνατός δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Με μώλωπες, εκδορές και γενικώς στραπατσάρισμα της αλαβάστρινης από το βόλεμα μάπας σου. O αρχηγός της αγέλης συνήθως έχει το πιο ταλαιπωρημένο σώμα.

buzz it!