Σάββατο, 29 Ιουλίου 2006

Συγχαρητήρια Σπύρο aka last drive

Είμαστε πολύ υπερήφανοι που είμαστε φίλοι σου!

Προχώρα γερά. Είμαστε σίγουροι για σένα!

Πάμε να οδηγήσουμε την πνευματική ζωή του τόπου!

Το ταλέντο σου είναι αναμφισβήτητο. Καιρός να το μάθει όλη η Ελλάδα!

Περιμένουμε το πρώτο σου βιβλίο (Μέχρι τότε ένα post δε θα μας χάλαγε).

We love yououououououou!!!

aggelos-x-aggelos
sofi-k

buzz it!

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2006

Για όλα αυτά που δεν θα γράψω

Αυτό το κείμενο δεν είναι σαν τα άλλα

Αυτό το κείμενο δεν διαβάζεται

Αυτό το κείμενο μπορεί να κάνει διάφορα άλλα πράγματα

Είναι σουρεάλ

Δεν είναι σουρεάλ, είναι όνειρο

Και εφιάλτης μαζί

Αυτό το κείμενο τώρα βλέπει ειδήσεις

Και σε λίγο θα σηκωθεί να πάει για μπάνιο

Αυτό το κείμενο ψάχνει τα κλειδιά του (πάντα τα χάνει)

Τα βράδια τα πίνει (και βρίσκει τα κλειδιά του)

Δεν το διαβάζεις –σε διαβάζει

Αν και δεν διαβάζει πολύ

Αλλά ούτε και ζει

Ψάχνει το τι θα έκανε

Αν… αν

Αυτό το κείμενο ανάβει την πίπα του

Δεν έχει τι να κάνει

Και όταν έχει δεν το κάνει

Αυτό το κείμενο δεν ασχολείται

Δεν είναι εδώ

Ναι, αυτό το κείμενο δεν είναι σε αυτό το blog

Δεν είναι πουθενά

Αυτό το κείμενο κοιμάται

Και όταν ξυπνάει παίζει με τις λέξεις

Γιατί δεν είναι δικές του –δεν είναι κείμενο, θυμάσαι– και δεν το νοιάζει

Αυτό το κείμενο πεινάει

Αυτό το κείμενο πονάει

Για το προηγούμενο θα φάει ένα σάντουιτς –πριν πάει για μπάνιο

Εξ’ αιτίας του τελευταίου υπάρχει





Αυτό το κείμενο δεν υπάρχει

buzz it!

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2006

Τα όχι που με κούρασαν

Χθες το βράδυ διάβαζα το blog του φίλου Αβεσσαλωμ και συγκεκριμένα το post με τίτλο Αβεσσαλώμ ο βρομόστομος! και είπα να συνεχίσω το έργο του.

Ο φίλος αυτός λοιπόν, περιγράφει -με ολίγον άκομψο τρόπο, αλλά πλήρως δικαιολογημένο- πως καταστράφηκε ο μεσημεριανός του ύπνος από τηλεφωνήματα για promotion. Σκέφτηκα λοιπόν ότι υπάρχουν και πιο απλά πράγματα που μας ταλαιπωρούν καθημερινά απλά και μόνο επειδή κάποιος πρέπει να μας δημιουργήσει μια ανάγκη ή επειδή έτσι ζει.

Και ας αρχίσουμε από το καφεδάκι μας σε μια πλατεία. Πρώτοι και καλύτεροι οι μαυρούληδες με τα CD τους. Οι πιο διακριτικοί όλων, είναι η αλήθεια. Πρώτο όχι. Μετά -σπανιότερα πλέον- ο λαχειοπώλης. Δεύτερο όχι. Ακολουθούν οι κάθε λογής και εθνικότητος μικροπωλητές με τις κάθε λογής αηδιούλες τους που είναι και τρομερά εκνευριστικοί γιατί αυτά που πουλάνε κάνουν και θόρυβο (έχετε δει τελευταίως κάτι οβάλ μπαλίτσες που κάνουν θόρυβο όταν τις πετάς στον αέρα; Είναι η τελευταία λέξη της μόδας). Πολλά όχι.

Η πλήρης καταστροφή του καφέ, βέβαια (ως διαδικασία, όχι του υγρού), έρχεται όταν εμφανιστεί κάποιο γυφτάκι. Εκεί δεν ξεμπερδεύεις με ένα όχι. Συνήθως δε, επειδή είναι και μικρά, όλο και κάποιος από την παρέα θα πει καμιά ατάκα τύπου βρε καλώς το, που είσαι εσύ βρε, τι κάνεις βρε φάτσα (ναι όλα έχουν μέσα βρε) και εκεί είναι που δεν ξεκολλάει το μικρό με τίποτα. Και καλά άμα μόνο μιλάει, αλλά συνήθως κάνουν και άλλα εκνευριστικά. Παίρνουν αναπτήρες, κινητά, πορτοφόλια, πετάνε κάτω τσάντες και κλειδιά, και διάφορα άλλα ευφάνταστα. Τώρα εδώ δεν έχουμε μόνο όχι. Έχουμε "όχι, όχι μη αυτό, αφού σου είπα δεν θέλω, μη θα μου το σπάσεις, άσε κάτω τα μαλλιά της κοπέλας" κλπ.

Μετά θα σκάσει και ο κλασικός πρεζάκιας, ο οποίος ανέβασε το διαχρονικό "φιλαράκο μήπως έχεις κάνα κατοστάρικο" κατευθείαν σε ευρώ, από την πρώτη κιόλας μέρα (που 'σαι Σημίτη με τη σιγουριά σου για τις ανατιμήσεις). Και εκεί το πιο εκνευριστικό είναι οι δικαιολογίες (να πάρω εισιτήριο, πορτοκαλάδα, φάρμακα). Τελευταίο όχι με την τελευταία γουλιά καφέ.

Πας λοιπόν να πάρεις το δρόμο για σπίτι. Θέλεις μια τσάντα μόνο για τα φυλλάδια που θα μαζέψεις στη διαδρομή. Πόσα φροντιστήρια και γυμναστήρια έχει η Αθήνα; Ε, τόσα θα είναι και τα φυλλάδια. Και τα όχι! Μα πάρε. Μα δεν θέλω. Μα είναι τσάμπα. Και ότι είναι τσάμπα δηλαδή πρέπει να το παίρνω;

Και φτάνουμε έξω από την πόρτα ενός κέντρου αδυνατίσματος... Έ ρε γλέντια λέμε. Σκάει η κουκλάρα και αρχίζει "Καλημέρα σας, από τα ινστιτούτα ομορφιάς τάδε, σας κάνουμε αυτό το δωράκι ΜΟΝΟ για σήμερα αρκεί να έρθετε πάνω για μια ενημέρωση μπρλμπρλμπρλμπρλμπρλ..." και καταλήγει στο ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να αγοράσεις. Λες και δεν το ήξερα εγώ και πρέπει να μου το πει. Λες και εγώ είμαι με το χέρι στην τσέπη και ό,τι μου πουλάνε κατευθείαν το αγοράζω. Εδώ δεν ξεμπερδεύεις με ένα όχι. Στην καλύτερη με "α παράτα μας κοριτσάκι μου" στη χειρότερη... άστο.

Μπαίνεις στο σπίτι και ανοίγεις την τηλεόραση. Και αρχίζουν όλοι αυτοί οι τρισευτυχισμένοι ηλίθιοι που λιώνουν σε κάποιο μηχάνημα για sexy κοιλιακούς να χαμογελούν λες και έχουν πιει τα καλύτερα ναρκωτικά (λες;). Εδώ το όχι το λες με το off. Κάτι είναι και αυτό. Αλλά μετά πέφτεις λίγο να κοιμηθείς και (...) τι άλλο να πω εγώ; Τα είπε όλα ο βρομόστομος. Εκεί όντως βρίζεις, δεν αρκεί το όχι.

Το χειρότερο όμως είναι αυτά τα ηχογραφημένα μηνύματα. Τα οποία ξεκινούν με το ακόμα χεορότερο ¨αυτό το μήνυμα δεν έχει χρέωση". Τι λες ρε; Υπήρχε περίπτωση να με πάρεις τηλέφωνο και να χρεωθώ; Και γιατί μου το λες; Για να σε πάρω με καλό μάτι, σαν την άλλη που δεν με υποχρεώνει να αγοράσω; Εκεί δεν μπορείς να βρίσεις κιόλας και την πληρώνει το καημένο το τηλέφωνο.

Κάτι πρέπει να γίνει με αυτό το θέμα. Μήπως να χρεώναμε τα όχι;



Σημαντική προσθήκη από την αγαπημένη μου sofi-k (Παρασκευή 14/6/06).

Υπάρχει ένας αριθμός, το 210-6475600, στον οποίο μπορεί ο καθένας να απευθυνθεί και να δηλώσει ότι εκνευρίζεται όταν του τηλεφωνούν για οποιοδήποτε διαφημιστικό μήνυμα. Και δεν τον ξανακαλούν. Έτσι λένε τουλάχιστον...

Ένα blog γίνεται ενδιαφέρον όταν έχει ενδιαφέροντες αναγνώστες!

buzz it!

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2006

Φονιάδες των λαών, Pink Floyd!

We don't need more education φώναζαν πριν από περίπου 30 χρόνια οι Pink Floyd και είχαν δίκιο. Η εκπαίδευση, όπως είχε καταντήσει τότε, ήταν από μόνη της λόγος για επανάσταση. Οι καθηγητές -όπως και ο κάθε ένας που έχει την οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, παντού και πάντα- είχαν διαφθαρεί και είχαν πάρει το ρόλο του τιμωρού αντί για αυτόν του δασκάλου. Η εκπαίδευση είχε γίνει ένα είδος ιεράς εξέτασης (τουλάχιστον στην Ελλάδα).

Τότε με αυτό το τραγούδι-σύνθημα ξεσηκώνονταν όλοι. Εναντίον των πάντων. Για εμάς που γεννηθήκαμε λίγο αργότερα (είμαι μόλις τρία χρόνια μεγαλύτερος από το τραγούδι) τα πράγματα ήρθαν και λίγο πιο φουσκωμένα, βέβαια, αλλά χωρίς αλλοίωση -ελπίζω- του αρχικού -και αναρχικού- τους νοήματος. Έτσι, λοιπόν, η παιδεία άλλαξε, το τοίχος έπεσε, ακόμα και οι ανθρακωρύχοι νομίζω ότι το χρησιμοποίησαν. Και πάντα έφερνε έμπνευση.

Αλλά -καημένε Πανούση, εσείς είσαστε η αδικημένη γενιά; η γενιά του 60; για γύρνα δες τη γενιά του 80- κάθε γενιά μάλλον χρειάζεται την επανάστασή της. Και σήμερα, που η παιδεία έχει πάλι τα χάλια της (τουλάχιστον στην Ελλάδα), οι φοιτητές αποφάσισαν να αντιδράσουν ξανά.

Πριν εξετάσουμε αν έχουν δίκιο ή άδικο ας δούμε γιατί έγινε χάλια η παιδεία. Σε ποιανού τα χέρια είναι τα Πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια; Ποιοι κάνουν κουμάντο μέσα σε αυτό το περιβόητο άσυλο; Πως διαχειρίζονται τις κρίσεις;

Οι απαντήσεις εν τάχη:
Στων φοιτητών.
Όλοι (κατά πως τους συμφέρει).
Δεν τις διαχειρίζονται (ωχ αδερφέ, εγώ θα την πληρώσω τη στέγη του Πολυτεχνείου;).

Δηλαδή τι έγινε; Η πανέξυπνη δημοκρατία μας τους έδωσε το μέγα αναλγητικό των πόνων της καταπίεσης. Τους έδωσε απόλυτη και ατιμώρητη εξουσία! Κάντε ότι θέλετε! Κάντε φοιτητικές εκλογές (υπό τη σκέπη των κομμάτων μας πάντα, αλήθεια ΔΑΠίτες και ΠΑΣΠίτες, δεν μιλάνε σαν να είναι όλοι ΚΝίτες)! Σπάστε! Καταστρέψτε! Δεν θα σας πιάσει κανείς! Έχετε άσυλο! Διαλύστε γραφεία και εργασίες αυτών που έχουν το θράσος να διαφωνούν μαζί σας! Ταλαιπωρηθήκατε αρκετά επί χούντας, τώρα δεν σας μιλάει κανείς! Κρατήστε καθηγητές ομήρους μέχρι να συμφωνήσουν με ότι θέλετε! Κρεμάστε όσους δεν συμφωνήσουν!

Και η εξουσία που πάντοτε διέφθειρε κατέφαγε και πάλι τα κόκαλα της δημοκρατίας. Και, σαν κανονικά πρόβατα, όλοι τρέχουν από πίσω από παλιές και δοκιμασμένες ιδεολογίες. Χωρίς φαντασία (καημένε και συ Σιδηρόπουλε, με τη "φαντασία στην εξουσία" σου, που όλοι το τραγουδάνε ειρωνικά, και δεν καταλαβαίνουν ότι πλέον μιλάει για τους ίδιους), χωρίς νέο όραμα. Παπαγαλίζουν λέξεις πειστήρια του αναμφισβήτητου δίκιου τους όπως παγκοσμιοποίηση, κεκτημένα, δημοκρατία κ.α. και δεν καταλαβαίνουν ότι το ναρκωτικό της εξουσίας τους έχει κάψει ολόκληρους και το μόνο που δεν πρέπει να ζητάνε είναι το πρώτο που ζητάνε: Να μην αλλάξει τίποτα. Μωρέ, αίτημα επαναστάτη!

Και αφήνουν την εκάστοτε κυβέρνηση να συνεχίζει ανενόχλητη να κρατάει σίγουρη την Ελλάδα στην τρίτη θέση παγκοσμίως στις δαπάνες για τον εξοπλισμό. Τραγουδώντας πάντα we don't need more ejucation. Μάλλον το μήνυμα ήταν πολύ δυνατό για να σβήσει τόσο εύκολα. Γι αυτό λέω φονιάδες των λαών τους Pink Floyd. Γιατί η βόμβα που έφτιαξαν το '79 σπέρνει ακόμα το θάνατο αλλά από την αντίπερα όχθη αυτή τη φορά.

Θα μου πεις, που να ήξεραν και αυτοί ότι ο κόσμος θα γίνει τόσο άμυαλος ώστε να μην ξεχωρίζει τη διαφορά της εκπαίδευσης το '79 με τη σημερινή...

Φονιάδες των Pink Floyd, λαοί!

(Οι πηγές έμπνευσης για αυτό το post ήταν:

buzz it!