Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

Σοβαρή ενημέρωση

Παρακολουθήστε σοβαρή ενημέρωση τα κανάλια μας!

Ώρα 22:12, 24/8/07. Δεν είναι μοντάζ, είναι ζάπινγκ.





Σε περίπτωση που δεν μπορείτε να το διακρίνετε, καλά σας το γράφω.

Την ίδια στιγμή τα κανάλια έδειχναν τα εξής:

ΝΕΤ 16 ΝΕΚΡΟΙ
ALPHA 17 ΝΕΚΡΟΙ
ANT1 18 ΝΕΚΡΟΙ
MEGA 19 ΝΕΚΡΟΙ

Γουστάρω διασταυρωμένες πληροφορίες!

buzz it!

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Κοτέτσι για παλάτι

Προσέξετε τώρα: Στη θέση του παλατιού, ας υποθέσουμε πως βρίσκεται ένα κοτέτσι, και αρχίζει να βρέχει· είναι πολύ πιθανό να μπω μέσα στο κοτέτσι για να μη βραχώ· μα δεν θα πάρω ποτέ το κοτέτσι για παλάτι από ευγνωμοσύνη, επειδή με προστάτεψε από τη βροχή. Γελάτε. Λέτε μάλιστα πως σε μια τέτοια περίσταση κοτέτσι και παλάτι είναι το ίδιο. Ναι, θα απαντήσω, αν ζει κανείς μόνο για να μη βρέχεται.

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
από το βιβλίο "Το υπόγειο"
Μετάφραση Γιώργης Σημηριώτης

buzz it!

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2007

Γιατί δεν θα ψηφίσω

Θέλω να γράψω μερικά πράγματα για τις εκλογές που έρχονται, αλλά είναι πολλά μέσα στο μυαλό μου και είναι όλα πολύ μπερδεμένα.

Το κυριότερο όμως που θέλω να πω είναι το ότι δεν θα ψηφίσω. Και θα προσπαθήσω να περιοριστώ μόνο σε αυτό. (Αν ξεφύγω και λίγο, παρακαλώ την επιείκειά σας.)

Ξέρω ότι αυτό είναι κόκκινο πανί για κάποιους. Τα επιχειρήματα που υπάρχουν κατά της μη άσκησης του εκλογικού δικαιώματος είναι πολλά και, σαφώς, έχουν τη βάση τους. Οπωσδήποτε σέβομαι αυτούς που έδωσαν το αίμα τους για να μπορώ εγώ σήμερα να ψηφίζω και σίγουρα πιστεύω ότι η ψήφος είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας.

Όμως, η πολιτική κατάσταση είναι κάτι, το οποίο -πιστεύω- ότι πρέπει να αναθεωρείται συνεχώς. Πολύ μικρή σημασία έχει αν πριν από περισσότερα από τριάντα χρόνια που εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία στη χώρα μας ήταν το μεγαλύτερο αγαθό. Σήμερα τι είναι; Είναι τελικά η Δημοκρατία, η Δημοκρατία με την παρούσα μορφή, η αντιπροσωπευτική, η πανάκεια που ονειρεύονταν οι αντιστασιακοί της χούντας;

Συνήθως οι διανοούμενοι χρησιμοποιούν τη φράση του Τσώρτσιλ "η Δημοκρατία είναι ένα άθλιο πολίτευμα, άλλα είναι το καλύτερο από όσα έχουμε", φράση με την οποία συμφωνώ. Το θέμα είναι όμως πόσα χρόνια θα βολευόμαστε με το μη χείρον. (Είναι πάντως αξιοπερίεργο το γιατί οι πολιτικές επιστήμες έχουν μείνει τόσο πίσω, ενώ όλες οι άλλες επιστήμες έχουν κάνει φοβερά άλματα τα τελευταία χρόνια.)

Όμως η τρωτότητα της Δημοκρατίας δεν είναι ο μοναδικός λόγος που δεν θα ψηφίσω -θα έλεγα ότι είναι ο τελευταίος. Ένας άλλος, πολύ βασικός, είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζονται ακόμα τα κόμματα. Δεν είναι δυνατόν σήμερα να μιλάμε για δεξιά, αριστερά και λοιπά παρωχημένα. Ένα τραγικά απλό παράδειγμα είναι η παρούσα κυβέρνηση της Ν.Δ. σε σχέση με την προηγούμενη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Οι μεν θέλουν να λέγονται δεξιοί και οι δε κεντροαριστεροί αλλά δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά στον τρόπο διακυβέρνησης. Να σημειώσω εδώ ότι δεν μιλάω για κλισέ τύπου "όλοι είναι ίδιοι" και "όλοι μας κλέβουν", αλλά για πραγματικό σύστημα διακυβέρνησης. Σε μία χώρα ενταγμένη σε ένα σύνολο σαν αυτό της Ε.Ε. τέτοιες ιδεολογίες είναι παντελώς άχρηστες. Η πολιτική που θα ακολουθηθεί, θα πρέπει να συμφωνεί στο γενικότερο πλαίσιο συμφερόντων των εταίρων μας και εκεί η όποια δεξιά ή αριστερή διαφωνία είναι τουλάχιστον αστεία, αν όχι εγκληματική. Αν τα δύο μεγάλα κόμματα απέφευγαν την ταύτιση με ιδεολογίες, θα σκεφτόμουν σοβαρά έναν από τους δύο.

Ο αντίλογος στα παραπάνω είναι η στροφή στα μικρά κόμματα, όχι τόσο για διακυβέρνηση, όσο για πολυφωνία στη βουλή. Εδώ οι επιλογές γίνονται ακόμα πιο λίγες. Από τη μία τα κόμματα μιας μπερδεμένης αριστεράς. Μιας αριστεράς που επιμένει να σέρνει το πτώμα του κομμουνισμού στο όνομα της διαφωνίας για τα πάντα, υιοθετώντας ενίοτε και θέσεις διαμετρικά αντίθετες του δόγματός της. Πως να εμπιστευτώ ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάνει διαμαρτυρία για την αποποινικοποίηση της κάνναβης, και μετά τις δηλώσεις Παπανδρέου ότι θα πρέπει να το συζητήσουμε το θέμα, έχουν κάνει διαμαρτυρία για την μη αποποινικοποίηση; Και ας μην σχολιάσω καλύτερα τις θέσεις τους σε θέματα όπως το Μακεδονικό. Πλήρης ταύτιση με την άκρα δεξιά, για την οποία απλώς θα πω ότι δεν με κέρδισε ποτέ. Επίσης θα ήθελα να τονίσω ότι η περιβόητη πολυκομματική βουλή με κόμματα σαν το ΛΑ.Ο.Σ. μου φαίνεται πολύ επικίνδυνη.

Αν θα είχε χρήση μια ιδεολογία σήμερα, αυτή θα ήταν μόνο η οικολογία. Το περιβάλλον είναι το βασικό μας πρόβλημα, όχι ο καπιταλισμός ή ο κομμουνισμός. Αλλά και εκεί συνήθως τα κάνουμε χάλια. Συνήθως όποιος ασχοληθεί με το θέμα, ή θα περιοριστεί στις κατάρες για το που έπεσε η στάχτη του τσιγάρου, ή θα έχει το επίπεδο και τη σοβαρότητα του Βεργή.

Ας αφήσω στην άκρη και τις ιδεολογίες για να περάσω σε πιο πρακτικά θέματα. Θα ψήφιζα ένα κόμμα που θα υποσχόταν διαχωρισμό κράτους εκκλησίας. Είναι πολλά τα λεφτά που πηγαίνουν στην ήδη πάμπλουτη ελληνική εκκλησία και θα έσωζαν πολλούς άλλους τομείς. Θα ψήφιζα ένα κόμμα που θα κατέγραφε την περιουσία της εκκλησίας και βεβαίως θα την φορολογούσε. Από που και ως που αυτή η περιουσία παραμένει πάντα ανέγγιχτη; Θα κέρδιζε την ψήφο μου ένα κόμμα που θα μείωνε το κονδύλι για το στρατό. Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πόλεμος με την Τουρκία. Δεν λέω να μείνουμε τελείως άοπλοι, αλλά αυτός ο αγώνας δρόμου που κάνουμε με τους εξοπλισμούς μας έχει φέρει, μια κουτσουλιά γη, στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στην κατάταξη των χωρών που χαλάνε τα περισσότερα λεφτά για όπλα.

Αυτά τα δύο και μόνο να διόρθωνε κάποιος -εκκλησία και στρατός- θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη θέση. Όμως υπάρχουν και αλλού προβλήματα. Πρέπει κάποτε κάποιος να ασχοληθεί με την αξιολόγηση και την παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Το οποίο φυσικά σημαίνει άρση της μονιμότητας. Και μέσα στο δημόσιο τομέα είναι βέβαια και η παιδεία. Δεν ξέρω κανέναν ο οποίος να ήταν φοιτητής και να μην έχει να διηγηθεί τουλάχιστον μία ιστορία για αυθαιρεσία καθηγητή. Ο ένας διδάσκει υποχρεωτικά το βιβλίο που έχει γράψει ο ίδιος πριν από σαράντα χρόνια και δεν περνάει κανέναν άμα δεν το αγοράσει, ο άλλος κόβει το 90% των υποψηφίων γιατί έτσι γουστάρει, και γενικά ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει, γιατί δεν τον ελέγχει κανένας. Η παιδεία έχει καταντήσει ένας μαραθώνιος αποστήθισης άχρηστων πραγμάτων για την είσοδο το πανεπιστήμιο, και μετά το χάος. Δεν θα επεκταθώ για τα προβλήματα της παιδείας γιατί έχω ξαναγράψει σχετικά. Όμως θα ήθελα να πω ότι θα εμπιστευόμουν για πολιτικό έναν άνθρωπο ο οποίος θα ανέθετε να γραφτεί ένα σοβαρό βιβλίο ιστορίας και θα είχε σοβαρά αντιπολιτευτικά επιχειρήματα όταν άνοιγε η συζήτηση για τα πανεπιστήμια.

Θα ψήφιζα έναν άνθρωπο που θα ολοκλήρωνε εκείνο το έρημο το κτηματολόγιο, πριν καεί και το τελευταίο ραδίκι. Θα ψήφιζα κάποιον ο οποίος θα ασχολούνταν πραγματικά με τη χώρα που μένει και όχι μόνο με τις προσωπικές του φιλοδοξίες, ή την καλοπέρασή του. Θα ψήφιζα έστω κάποιον ο οποίος θα απαντούσε σε μία ερώτηση, και δεν θα ξέφευγε με υπεκφυγές, ξύλινη γλώσσα και "αφήστε με να ολοκληρώσω". Θα χαιρόμουν να έβλεπα έναν σοβαρό αρχηγό κόμματος, με νέο επώνυμο, εκτός των φεουδαρχών που κυβερνάνε τόσες δεκαετίες.

Όμως δυστυχώς, στην πολιτική σκηνή σήμερα δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Γι αυτό και δεν θα ψηφίσω. Όχι θα ρίξω άκυρο ή λευκό, δεν θα πάω να ψηφίσω. Αφενός γιατί είναι πολύ μπλεγμένο τελικά το υπέρ ποιου πάνε τα Α/Λ και αφετέρου διότι το να μην ψηφίσεις είναι παράνομο, άρα επαναστατικό. Μπορεί να μην εφαρμόζονται πλέον οι κυρώσεις, αλλά όταν θέλεις να αλλάξεις κάτι πρέπει να το κάνεις με ένα λίγο φωναχτό τρόπο.

Για ένα πράγμα μόνο στεναχωριόμουν, αλλά και αυτό άρχισε να διορθώνεται. Τα τελευταία χρόνια η αποχή όλο και μεγαλώνει, όμως αυτό όλοι απέφευγαν να το σχολιάσουν. Κανέναν πολιτικό δεν τον συμφέρει να φαίνεται αποχή, γιατί έτσι επιβεβαιώνεται η απαξίωση. Όμως τώρα είμαι blogger! Όπως και πολλοί άλλοι. Και μπορεί να μην πραγματοποιηθεί το όνειρό μου να μαζευτεί όλος ο κόσμος έξω από τα εκλογικά κέντρα, αρνούμενος να μπει μέσα να ψηφίσει αν δεν αλλάξει κάτι, αλλά σίγουρα οι απέχοντες σήμερα έχουν ένα τρόπο να φανούν.

buzz it!

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Ως τι θα επέστρεφες;

Μέχρι οι εκπρόσωποι των απανταχού θρησκειών να συμφωνήσουν μεταξύ τους για το αν υπάρχει ή όχι η μετεμψύχωση, νομίζω ότι εμείς οι υπόλοιποι άτυπα την έχουμε δεχτεί. Και, εδώ που τα λέμε, γιατί να την απορρίψουμε; Έτσι και αλλιώς επιστημονική απάντηση δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, άρα δεν πρόκειται ποτέ να αποδειχθεί ότι κάνουμε λάθος. Οπότε, μεταξύ συζητήσεων για ζώδια και άλλα κουλτουριάρικα, πετάμε και ένα "στην προηγούμενη ζωή μου, θα πρέπει να ήμουν..." ό,τι να 'ναι.

Το περίεργο όμως είναι ότι πιο συχνά ασχολούμαστε με την προηγούμενη ζωή μας και το τι κάναμε ή τι ήμασταν εκεί, παρά με το τι θα θέλαμε να γίνουμε στην επόμενη. Και αυτό είναι λάθος, γιατί αν η μετεμψύχωση εξυπηρετεί έναν σκοπό, αυτός δεν είναι άλλος από την συνέχεια της ύπαρξης, απαλλαγμένη όμως από πράσινα λιβάδια, βουνά από πιλάφι και καζάνια που κοχλάζουν. Για αυτό και εγώ σήμερα θα ασχοληθώ με το ως τι θα ήθελα να επιστέψω.





Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και εν γνώση των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, δηλώνω υπεύθυνα ότι θα ήθελα να επιστρέψω ως αμοιβάδα και μόνο ως αμοιβάδα!!!





Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Καταρχάς, η αμοιβάδα είναι ένας μονοκύτταρος οργανισμός. Άρα δεν υπάρχει ποτέ πιθανότητα καρκίνου. Για να φάει δεν χρησιμοποιεί στόμα -δεν έχει στόμα- απλά "τυλίγει" την τροφή της, σχηματίζοντας ψευδοπόδια με το σώμα της. Που σημαίνει ότι εφόσον κάνει το σώμα της ότι θέλει, δεν έχει ποτέ πρόβλημα παχυσαρκίας ή προβλήματα τύπου στραβή μύτη και μεγάλα αυτιά. Άσε που δεν χρειάζεται να πλένει τα δόντια της -είπαμε δεν έχει στόμα.

Πάμε σε πιο σοβαρά πλεονεκτήματα. Η αμοιβάδα είναι ένα παρασιτικό πρωτόζωο. Είναι δηλαδή από τη φύση της φτιαγμένη να μην δουλεύει. Και κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει για τεμπελιά αν γεννηθείς παράσιτο, μόνο αν γίνεις. Εδώ είχα σκεφτεί να γράψω και άλλο ένα πλεονέκτημα αλλά το ξέχασα, οπότε περνάω άμεσα στο κυριότερο των αιτίων που με οδήγησαν στην απόφαση αυτή.

Η αμοιβάδα πολλαπλασιάζεται με διαίρεση του εαυτού της. Αυτός ο μεγαλειώδης τρόπος αναπαραγωγής εξασφαλίζει την αθανασία και ταυτόχρονα την σιγουριά ότι η πρώτη αμοιβάδα που γεννήθηκε ποτέ, ζει ακόμα και σήμερα! (Επειδή όμως η αμοιβάδα δεν αφήνει απολιθώματα καθώς δεν έχει κόκαλα, δεν θα μάθουμε ποτέ πριν πόσα χρόνια εμφανίστηκε αυτή η πρώτη αμοιβάδα επί γης. Ίσως και να υπήρχαν ανέκαθεν αμοιβάδες στη γη ή να έκαναν ντεμπούτο λίγα μόλις λεπτά πριν τις ανακαλύψει ο Antonie van Leeuwenhoek -προφέρεται Λέβενχουκ- το 1647.) Και επειδή είμαι σίγουρος ότι με το που ακούτε αναπαραγωγή το μυαλό σας πάει στο σεξ, θα έρθω αμέσως και σ' αυτό.

Προφανώς οι αμοιβάδες δεν κάνουν σεξ. Η διαίρεση φρόντισε να τις απαλλάξει από αυτή τη διαδικασία. Άρα είναι ταυτόχρονα απαλλαγμένες από φύλο, οπότε και από ανωτερότητες ή κατωτερότητες, αφροδίσια νοσήματα, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, βιασμούς, περίοδο, ανικανότητα κλπ. Ίσως τελικά να είναι βαρύ το τίμημα που πληρώνουμε για μερικά δευτερόλεπτα σπασμών ηδονής. Όμως, πραγματικά οι αμοιβάδες χάνουν όλη την απόλαυση;

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως όχι. Και για να γίνω πιο σαφής θα φέρω ένα παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι κάθεσαι και τον παίζεις. Ως αμοιβάδα θα είναι το μόνο που θα κάνεις και κανείς δεν θα μπορεί να σε πει και μαλάκα, αφού δεν έχεις φύλο. Και τη στιγμή της κορύφωσης, αντί να τα κάνεις όλα χάλια, να εμφανίζεται ένας... εσύ! Ε λοιπόν, αποκλείεται να μην δημιουργεί ηδονή αυτό το πράγμα.

Ξαναδιαβάζοντας αυτό που μόλις έγραψα, νομίζω ότι είναι τουλάχιστον άκομψο να αποκαλούμε τις αμοιβάδες κατώτερα όντα με τόσες αρετές που διαθέτουν. Άσε που έχουν και υπέροχο όνομα στα αγγλικά. Φαντάζεσαι να σε έλεγαν Amoeba;

Εσείς ως τι θα επιστρέφατε;

Υ.Γ. Στην παράγραφο που γράφω για εκείνο τον Αντώνη με το δύσκολο όνομα, έκλεψα λίγο το φίλο μου τον Tom Robbins.

buzz it!