Παρασκευή, 7 Απριλίου 2006

"Μια γυναίκα κλαίει" (σχόλιο)

Άλλο ένα σχόλιό μου από το blog του Νίκου Δήμου με τίτλο "Μιά γυναίκα κλαίει" στις 4/4/06 μαζί με μία απάντηση από την Titika, καθώς και μια δικιά μου απάντηση στην xenia. Ατελείωτοι αναγνώστες μου μη φοβάστε. Θα έρθει και το post σύντομα.

"Ένας άνθρωπος για να φτάσει στο κλάμα έχει περάσει από τρία στάδια.

Το πρώτο είναι το "όχι, δεν μου συμβαίνει εμένα" με κάποια αδιαφορία.
Το δεύτερο "δε μπορεί να μου συμβαίνει εμένα" με έντονο εκνευρισμό.
Το τρίτο είναι της απελπισίας "ας μη μου συμβαίνει εμένα αυτό".(αν κάποιος θυμάται πως ορίζονται στην ψυχολογία ας το γράψει γιατί μου διαφεύγει)

Κάπου εκεί έρχεται το κλάμα. Και δεν θέλεις κανείς να σε παρηγορήσει ούτε να ακούσεις κουβέντα. Δεν υπάρχει κόσμος γύρω σου -γι αυτό άραγε τα δάκρυα να θολώνουν τα μάτια, για να τον κρύψουν; Το κλάμα δεν είναι πάντα ανακουφιστικό. Όταν έχεις κάτι βαρύ που σε τρώει μετά το κλάμα είσαι ένα ράκος. Δεν έχεις όρεξη ούτε τα μάτια, ούτε τη μύτη να σκουπίσεις. Θέλεις να κάτσεις ακίνητος και να κοιτάς χωρίς να βλέπεις. Καρφωμένα και ακίνητα μάτια σε ένα σημείο. Και το μυαλό να τρέχει. Και μόλις ξεκουραστείς λίγο να αρχίσεις πάλι. Πιο δυνατά. Και να ουρλιάζεις μέχρι να σκιστεί ο λαιμός σου. Και μετά ο ύπνος. Συνήθως ευχάριστος αλλά βαρύς. Και το ξύπνημα δύσκολο, σχεδόν ό,τι χειρότερο μετά το κακό που σε βρήκε.

Και είναι μόνο η αρχή. Αυτό που βλέπει ο περαστικός. Τα δύσκολα έρχονται μετά. Η καθημερινότητα. Το ίδιο και αύριο, και κάθε μέρα. Και μόνη σωτηρία ο ύπνος. Που μακάρι να υπάρχει δηλαδή. Γιατί αν δεν υπάρχει και αυτός...

Και όλοι θα πουν ότι έπιασες πάτο. Και θα έχουν δίκαιο. Αλλά δεν θα ξέρουν ότι ο πάτος δεν είναι επίπεδος. Έχει ψηλά και χαμηλά σημεία. Και δυστυχώς πρέπει να φτάσεις στο χαμηλότερο σημείο του πάτου για να ανέβεις.

Αισιόδοξο κλείσιμο:ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΧΑΜΗΛΑ, ΦΟΡΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ!!!"

Η διαφωτιστική απάντηση της Titika.

"Μιλάς για τα στάδια του θρήνου που περιέγραψε η καταπληκτική Elizabeth Kubler Ross. Αν θυμάμαι καλά είναι τα εξής:
ΑΡΝΗΣΗ
ΘΥΜΟΣ
ΠΑΖΑΡΕΜΑ (BARGAINING)
ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
ΑΠΟΔΟΧΗ

Αυτά τα στάδια τα περνάμε κυρίως με αυτή τη σειρά και αφορά τη διαδικασία θρήνου για την απώλεια της δικής μας ζωής, κάποιου δικού μας προσώπου αλλά και για το "χάσιμο" άλλων, πιο καθημερινών πραγμάτων (μιας σχέσης κλπ)."

Και η ελαφρώς λανθασμένη απάντησή μου σε ένα σχόλιο της xenia.

"Ο πόνος της μάνας που χάνει ένα παιδί πρέπει όντως να είναι ο μεγαλύτερος πόνος που υπάρχει (χωρίς αυτό να υποβιβάζει τον πόνο του πατέρα ο οποίος πρέπει να είναι εξίσου μεγάλος και φυσικά το δικό σου). Ο θάνατος όμως είναι μία στατική κατάσταση. Πέθανε, δεν γυρίζει πίσω. Η κάθε μέρα που περνάει τον αφήνει όλο και πιο πίσω με αποτέλεσμα αυτό να 'γλυκαίνει' λίγο μετά από καιρό (προσωπική εμπειρία).

Υπάρχουν όμως και καταστάσεις όπου όταν ξεκινάει ένα κακό σιγά σιγά γίνεται μεγαλύτερο και κάθε μέρα έχεις να αντιμετωπίσεις και μια διαφορετική πτυχή του. Δεν έχω καταλήξει τι είναι χειρότερο. Η σταθερή και μη αναστρέψιμή κατάσταση ή το να μην ξέρεις τι άλλο θα σου έρθει στο επόμενο βήμα (και από που)."

Τουλάχιστον έχω αρχές. Δεν τα ανεβάζω πριν αλάξει post ο συγγραφέας...

buzz it!

12 αξιόλογες σκέψεις:

xenia είπε...

Γειά σου aggelos-x-aggelos. Σε χάσαμε από το blog του Νίκου Δήμου. Απέχεις για λίγο;

Θέλω να σου ευχηθώ καλή επιτυχία σε αυτή σου την απόπειρα, την απόπειρα φιλοσοφίας καθημερινών πραγμάτων... Γιατί, πολύ σωστά, μάλλον εδώ κρύβεται όλη η σοφία του κόσμου (ή τουλάχιστον σημαντικό μέρος της): στα μικρά και καθημερινά πράγματα, σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και δίπλα μας. Δόξα τω Θεώ, με τα "μεγάλα" έχουμε (και κυρίως, έχουν) ασχοληθεί αρκούντως εις τους αιώνες...

Καλή αρχή, λοιπόν, και καλή συνέχεια.

Και... για τώρα... καλό βράδυ!

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
aggelos-x-aggelos είπε...

Είπα να κάνω και καμιά δουλειά γιατί τα έχω παρατήσει όλα εδώ και κανά δυο βδομάδες. Πολύ χάρηκα που το κατάλαβε κάποιος!!! Με την ευκαιρία σε δικαιώνω κιόλας σε αυτό που μου είχες γράψει στο blog του Δήμου. Ήμουν όντως λίγο υπερβολικός...

Καλημέρα!!!

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
xenia είπε...

Καλημέρα,

μα ούτως ή άλλως aggelos δεν διαφώνησα μαζί σου, απλώς από την δική μου σκοπιά, αυτές οι δύο έννοιες και καταστάσεις που εξέφραζες ταυτίζονταν απόλυτα (ειδικά για το θέμα που κουβεντιάζαμε). Κατά τ' άλλα (δηλαδή για όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις που μπορώ τώρα να σκεφτώ), συμφωνώ μαζί σου και τις θεωρώ εντελώς ξεχωριστές και μεμονωμένες.

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
xenia είπε...

Επί τη ευκαιρία, μπήκες καθόλου στον Δήμου εχθές, στο χθεσινό του θέμα ("Ο Ιούδας τώρα δικαιώνεται!"); Από κάποιο σημείο και μετά έγινε π-ά-ν-ι-κ-ο-ς...

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
aggelos-x-aggelos είπε...

Τα διάβασα σήμερα, ήταν ωραία συζήτηση. Και η σημερινή είναι ωραία. Τώρα προσπαθώ -μιας και περί σάτυρας ο λόγος- να φτιάξω μια ιστοριούλα που θα τους μπερδεύει όλους, αλλά να είναι και λίγο σατυρική.

Για να δω θα μου βγει;

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
xenia είπε...

Και το σχόλιο σου στο "Τζίνι" post ήταν πολύ πετυχημένο ("Τα σημερινά σχόλια είναι μια μικρογραφία των Ελλήνων. [...]Κρίμα ρε παιδιά...
"). Πολύ αληθινό. Τα δε δύο είδη ζήλειας μου θύμισαν τα δύο είδη αντίδρασης όταν συναντώ κάποιον για τον οποίο μιλάω εκείνη την στιγμή! Το καλό ("πολλά χρόνια θα ζήσει") και το κακό ("κατά φωνή κι ο γάϊδαρος")!

Keep on writing. Γράψε και για την σάτιρα. Θα σου βγεί μια χαρά.

Εγώ για αυτό το σ/κ λέω να αποτινάξω από πάνω μου οποιαδήποτε blogοκατάσταση (αν τα καταφέρω δηλαδή).

Χαιρετώ.

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
aphrodite είπε...

σ'ευχαριστώ για το σημερινό ("το παράκανες")- είσαι από τους λίγους gentlemen εκεί μέσα, ιπποσύνη με τα όλα της (και όποτε χρειάζεται ρίχνεις και τις ξανάστροφές σου!).
Σε διαβάζω κανονικά, συνέχισε με φόρα!

χχχχχχχχχχχχχχχχχ

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
cynthia είπε...

Το πιο άσχημο νομίζω πως είναι μία μη αναστρέψιμη κατάσταση.Αυτήν στην οποία δεν υπάρχει ελπίδα για βελτίωση.Και ο πόνος γίνεται ρουτίνα.Άσχημη...
Ακόμη κι έτσι όμως,με το χρόνο οι πληγές κλείνουν.Πάντα μένει μία ουλή να σου θυμίζει τον πόνο σου,αλλά με τον καιρό γίνεται ανεπαίσθητη.Την νιώθεις πια μόνο όταν την αναζητήσεις.Ίσως,πάντα,να υπάρχει κάτι χειρότερο που μπορεί να συμβεί.Ίσως όμως,απ'την μια στιγμή να συμβεί κάτι καλό στη ζωή σου!Ένας σύντροφος,ένας φίλος,μια αχτίδα ελπίδας,ότι κάτι καλό σε περιμένει στη γωνία!Δεν σταματάς να ζεις.Σταματάς να ζεις μόνο όταν είσαι νεκρός.Και η ζωή είναι ωραία για να την απαρνηθείς...
Όταν νιώθω χάλια,όταν κάτι πραγματικά άσχημο μου χει συμβει,κλαίω...Κλαίω μέχρι να μην μπορώ πια να ελέγξω τους μυς του σώματός μου από την εξάντληση.Κι όταν πλέον ξεθολώσουν τα μάτια,τότε ανοίγω το παράθυρο να αναπνεύσω καθαρό αέρα.Βγαίνω στους δρόμους και περπατάω ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους.Και τότε σιγά σιγά το μυαλό καθαρίζει.Δε γίνονται όλα ξαφνικά ξεκάθαρα.Όμως η άκρη του νήματος είναι κάπου εκεί και μας περιμένει να την ανακαλύψουμε και να την ξετυλίξουμε...

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
aggelos-x-aggelos είπε...

@aphrodite
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Δεν αξίζει τίποτα λιγότερο σε μια κυρία σαν εσένα!

@cynthia
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που ακόμα και τα θλιμένα σχόλια τα κλείνουν αισιόδοξα. Να είσαι καλά!
Γιατί δεν δουλεύει το blog σου;

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
cynthia είπε...

Δεν έχω ασχοληθεί με το blog μου.Δεν έχω και χρόνο...
Απλώς το άνοιξα για να μπορώ να συμμετέχω επώνυμα με κάποια σχόλιά μου.

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
Ανώνυμος είπε...

Your are Nice. And so is your site! Maybe you need some more pictures. Will return in the near future.
»

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/
Ανώνυμος είπε...

Looks nice! Awesome content. Good job guys.
»

http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com/