Ο κόσμος, άλλοτε και τώρα

Η αγαπημένη κουβέντα των μεγάλων -με την παιδική έννοια της λέξης, αλλά μιλάω για μεγάλους κάθε ηλικίας- είναι:

"Εμείς τότε δεν ήμασταν έτσι. Εγώ στην ηλικία σου..." οτιδήποτε. Για τα πάντα.

Δεν χάνουν ευκαιρία να βρουν κάτι να σου την πουν. Από τα ρούχα (φαρδιά, στενά, μαύρα, πολύχρωμα, ακριβά, σκισμένα, προκλητικά, για όλα έχουν μια καλή κουβέντα), τον τρόπο, την ποσότητα και την ποιότητα της διασκέδασης (όλη μέρα είσαι στους δρόμους, ξεκόλλα από το internet να βγεις και λίγο έξω, είναι τραγούδια αυτά που ακούς, πως μπορείς όλο το βράδυ μες τη βαβούρα με ένα ποτό στο χέρι, πουθενά δεν τους βρίσκεις), την εκπαίδευση (κάτσε να διαβάσεις και λίγο, σχολείο είναι αυτό, δάσκαλοι είναι αυτοί, ε ρε βέργα που σας λείπει, και άλλα δημοκρατικά), τη ζωή γενικώς (τα έχετε όλα και τρώγεστε, εμείς πεινάγαμε, δεν έχεις δει πόλεμο/χούντα/εμφύλιο, εμείς άμα δεν είχαμε λεφτά δεν ψωνίζαμε, ούτε ψωμί δεν παίρναμε να φάμε, και διάφορα για τα οποία αγωνίστηκαν να έχουμε, αλλά τώρα φταίμε που τα έχουμε).

Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Και ας αρχίσω από το τέλος, μιας και ήταν η αφορμή για αυτό το κείμενο.

Πολύ συχνά ακούω από μεγαλύτερους ότι τα παλιά καλά χρόνια δεν ψωνίζανε παρά μόνο όταν είχαν λεφτά. Και αν δεν είχαν ούτε που έτρωγαν. Δεν έτρεχαν στις τράπεζες με το παραμικρό για δάνειο, να το χρωστάνε για όλη τους τη ζωή. Και σκέφτομαι και εγώ, "μπράβο σας, έτσι έπρεπε να κάνετε, αλλά είχατε τράπεζες για να δανειστείτε, και οι τράπεζες που υπήρχαν τότε είχαν τον όρο καταναλωτική πίστη;". Και βέβαια όχι, αλλά και πάλι πίσω δεν έμεναν. Αλλιώς τι νόημα είχε η λέξη δοσατζής; Αυτό δεν ήταν ένας δανεισμός; Δώστο μου τώρα και θα σου δίνω 20 δραχμές το μήνα. Δηλαδή τι σας πειράζει, που τώρα το λένε άτοκες δόσεις; Και τι άλλο είπατε, δεν τρώγατε; Και το τεφτέρι του μπακάλη τι ήταν; Ας είχατε cash advantage και θα σας έλεγα εγώ αν σας είχε μείνει υπόλοιπο... Πως είπατε, φτώχεια; Φτώχεια είναι 600€ μισθός με 400€ ενοίκιο, συν άλλα πόσα έξοδα που δεν είχατε τότε. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Αν το ψάξει κανείς βαθιά θα βρει ένα δίκιο στους μεγάλους. Η διαφορά με τότε είναι ότι στο δοσατζή και στο μπακάλη μπορούσες και να μην τον πληρώσεις ποτέ για ότι του είχες πάρει, ενώ η τράπεζα σου παίρνει το σπίτι. Δηλαδή όλη η ακεραιότητα της παλιάς εποχής ήταν ο τσαμπουκάς του αθάνατου ελληνικού "και τι θα μου κάνει;".

Με τα παραπάνω δεν θέλω σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω τους αξιολύπητους σημερινούς δανειολήπτες -και όσοι διαβάζουν συχνά αυτό το blog το ξέρουν καλά, αλλά θα το ξαναβάλω το link με την άποψή μου για το θέμα- απλά θέλω να εξηγήσω ότι ο σημερινός κόσμος δεν είναι διαφορετικός από παλιότερα, απλώς βρήκε τις λύσεις που έψαχναν και δεν έβρισκαν οι παλιότεροι. Πιο απλά δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε κύριοι διότι είστε χειρότεροι από τους πιο νέους. Δεν μπορεί κανείς να καυχιέται για ηθικότητα επειδή δεν του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει ανήθικος.

Και για να σχολιάσω και λίγο τα υπόλοιπα ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες από γονείς για ένα παντελόνι καμπάνα που το βρήκε ο πατέρας του (ο παππούς σου δηλαδή) και το έκανε κομμάτια γιατί εμένα ο γιος μου δεν θα γίνει γιεγιές. Η από μανάδες που έκρυβαν το κραγιόν από τους γονείς τους για να μην τους βγάλουν το όνομα στη γειτονιά. Αλλά σήμερα που πρόκειται για σένα πρέπει να τα κρίνουμε όλα. Ποιος πατέρας δεν περιγράφει με υπερηφάνεια για τα παιδικά του χρόνια στις αλάνες όλη μέρα με τα άλλα παιδιά και τις κοπάνες από το σχολείο ή τις πλάκες στους δασκάλους. Σήμερα όμως τα παιδιά με το παραμικρό είναι αλήτες. Τα σημερινά παιδιά που είναι, από τότε που γεννήθηκαν, κλεισμένα σε 4 τοίχους και καταδικασμένα σε αιώνιο διάβασμα και άρα με τεράστια αποθέματα ενέργειας, αν κάνουν ένα γκράφιτι είναι τσόγλανοι. Άσε η παιδεία που μας έδωσαν κολλημένοι στην τηλεόραση, και μετά γιατί οι νέοι δεν διαβάζουν βιβλία.

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω, είμαι σίγουρος ότι στο μυαλό του καθενός ήρθαν τα πράγματα που του σπάνε χρόνια τα νεύρα και ας μην είναι στη λίστα. Απλά θα ξαναπώ ότι ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Και θα προσθέσω ότι δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον όχι από εμάς τους συν πλην 30 -τους οποίους και εκπροσωπώ ως αδικημένους στο post. Γιατί αν ήταν να τον αλλάζαμε εμείς δεν θα καθόμασταν να σχολιάζουμε ότι "τα μαλακισμένα σήμερα στο σχολείο θέλουν και κινητό, εμείς είχαμε ρε φίλε;". Όχι ηλίθιε, κινητό δεν είχες, αλλά όχι από λακωνικότητα, επειδή δεν υπήρχε. Εσύ είχες walkman.

Προυστ από δω

Η καλή μου φίλη synas με προσκάλεσε σε άλλο ένα blogοπαίχνιδο που έγινε της μόδας τελευταίως. Και μου υποσχέθηκε ότι αν το κάνω θα με κοκκινίσει! Προς το παρόν έχω κοκκινίσει από μόνος μου που δεν το έχω κάνει τόσο καιρό και δεν θα επικαλεστώ και πάλι τα προβλήματα που είχα με το internet, αφού σε αυτά τα θέματα είμαι πάντα αργόστροφος. Για να καταλάβεις ακόμα χρωστάω ιστορία με λέξεις στον diastimata.

Πριν όμως ξεκινήσω θα ήθελα να πω δυο πράγματα. Είμαι κατά των τηλεγραφικών απαντήσεων. Η κάθε ερώτηση θα μπορούσε να είναι ένα κείμενο από μόνη της και, τελικά, μάλλον μόνο έτσι έχει νόημα. Συνήθως εκνευρίζομαι όταν διαβάζω συνεντεύξεις διάσημων τέτοιου τύπου. Πιστεύω ότι αυτά αλλάζουν από μέρα σε μέρα και σε καμία περίπτωση δεν σκιαγραφούν το χαρακτήρα κανενός, και απορώ πως ένας άνθρωπος μπορεί να δεχτεί να εκτεθεί τόσο. Αυτά για τους διάσημους. Τώρα στα δικά μας, που, όπως να το κάνεις μεταξύ μας είμαστε, πάλι δεν είναι η καλύτερή μου, αλλά δεν έχω και τόσο πρόβλημα. Απλά να ξέρει όποιος το διαβάσει ότι γράφτηκε με τη διάθεση της στιγμής και μέχρι να έρθει το πρώτο comment μπορεί να έχουν αλλάξει τα μισά.


Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να κοιτάζω πίσω και να βλέπω ότι δεν άφησα στιγμή να πάει χαμένη. Δεν έχει σημασία αν πήγαν καλά ή όχι τα πράγματα, το θέμα είναι να θυμάσαι την ψυχοσύνθεση της στιγμής που σε έκανε να πάρεις αυτή την απόφαση κι ας κλαις μετά. Άμα θυμάσαι πως σκεφτόσουν έχεις και μία αίσθηση ικανοποίησης, σου μένει και το αρχικό καλό συναίσθημα. Και συνήθως θυμάμαι. Και αυτό είναι άλλη μια ευτυχία. Να συνεχίσω να θυμάμαι πως αισθανόμουν σε κάθε περίπτωση.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Συνήθως τίποτα. Απλά σηκώνομαι.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Στο τελευταίο αστείο που είπα προσπαθώντας να κάνω τους άλλους να γελάσουν. Συνήθως διασκεδάζω μόνο τον εαυτό μου και εκνευρίζω τους γύρω (εγώ και ο Τσάντλερ) αλλά who cares;

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η αστάθεια, η κυκλοθυμικότητα, και το ζουζούνισμα.

Το βασικό ελάττωμά σας;
Πολλά. Ανασφαλής, απειθάρχητος, νευρικός, επιρρεπής στις καταχρήσεις... Και άλλα που μου διαφεύγουν. Αλλά τα αγαπάω όλα.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που διορθώνονται και σε αυτά που δεν διορθώνονται. Σε αυτά που γίνονται από άγνοια.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με το Don Corleone.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο Don Corleone.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Corleone, Sicily.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Tom Robbins και ο Νίκος Δήμου. Τουλάχιστον μόνο από αυτούς έχω διαβάσει αρκετά πράγματα. Τώρα να γράψω ότι μου αρέσει ο Κάφκα και να έρθεις σπίτι μου και να βρεις μόνο ένα βιβλίο, είναι ωραίο πράγμα αυτό;

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Τη συμβουλή που έδινε ο Αϊνστάιν στους νέους επιστήμονες. Να σκέφτεστε διαφορετικά από τους άλλους. Και αυτό που έλεγε ο Don Corleone για τον εαυτό του. Αρνήθηκα να γίνω μαριονέτα κανενός. Και κυρίως να μην ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος. Ούτε ένας...

... και σε μια γυναίκα;
Τη μη γκρίνια.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Θάνος Μικρούτσικος. Και ο Σταμάτης Κραουνάκης, αλλά αυτός πιο πολύ σαν άνθρωπος.

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Τώρα συγνώμη, είναι ερώτηση αυτή; Ποιος μπορεί να σφυρίξει κάνοντας ντους; Αν, τέλος πάντων, εννοεί "τραγουδάτε", συνήθως αυτό που άκουσα τελευταίο πριν μπω. Όταν τραγουδάω, γιατί είμαι και φάλτσος. Αλλά απίστευτα πολύ.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
"Ο Ζήνωνας και η χελώνα" του Nicholas Fearn. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά ήταν το πρώτο βιβλίο φιλοσοφίας που διάβασα και από τότε έχει αλλάξει αρκετά η ζωή μου.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Τα ίδια θα λέμε; "The Godfather".

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Τουλούζ Λοτρέκ. Κυρίως για τη ζωή του και λιγότερο για τα έργα του. Δεν έχω και τόσο καλή σχέση με αυτού του είδους την τέχνη.

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κάποτε ήταν το μοβ και το μαύρο. Τώρα δεν έχω. Εκτός αν μιλάμε για συγκεκριμένα πράγματα, όπως ας πούμε το αγαπημένο χρώμα για αυτοκίνητο (κόκκινο, μαύρο) κλπ.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την αποτυχία μου. Την αγαπάω πολύ την καταστροφή μου, με έμαθε πολλά πράγματα για μένα και για τους άλλους. Νομίζω ότι ίσως και να μην την άλλαζα, αλλά δεν λέω και μεγάλη κουβέντα.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Μπύρες και ουίσκι. Από μπύρες πολλές, από ουίσκι το Glenfiddich 18yo.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όσα δεν μου επέτρεψα να κάνω από ανόητα κολλήματα. Ποτέ ξανά.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την κακομοιριά και το κουτσομπολιό.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Χα, καλό. Λες και όλη μέρα δεν κάνω άλλη δουλειά παρά να γράφω. Πολλά πράγματα μου αρέσουν αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Διάβασμα, θέατρο, μπιλιάρδο, blogging, μπαρότσαρκες κλπ...

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Το να κοιτάξω πίσω και να μην είμαι ικανοποιημένος.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Μάλλον όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν κάνω τέτοια συνήθως αλλά ένα που μου έρχεται στο μυαλό τώρα είναι το "πετυχαίνεις μηδέν βολές από αυτές που δεν βάρεσες"

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μεγάλος και γρήγορα. Δεν μπορώ τον πόνο.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Καλά, έχεις καταπληκτικό blog, σε διαβάζω πάντα".

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Είμαι πολύ μπερδεμένος!


Αυτά! Τώρα που το ξαναδιαβάζω, βλέπω ότι δεν είπα και πολλά καινούρια πράγματα. Τα περισσότερα τα ξέρατε ήδη.

Τις ει χωρίς αλτ, ούτε control

Έγινε λοιπόν και αυτό. Περί του πάρτι ο λόγος. Και βεβαίως πήγαμε. Και περάσαμε καλά.

Με πιάνει ένα τρελό κέφι σε κάθε μάζωξη των bloggers. Το τι κούραση είχα εκείνη την ημέρα δεν περιγράφεται. Αλλά σιγά που δεν θα πήγαινα. Και άρχισαν τα ωραία! Ποια ωραία; Τα "ποιος είσαι εσύ". Τελικά είμαστε χωριό. Έχεις πάει ποτέ σε χωριό και να μη σε ρωτήσουν "τίνος είσ' ησύ"; Έτσι και στο bloggοχωριό αρχίσαμε να ψαχνόμαστε, μόνο που εδώ δεν ήταν εκνευριστικά. Και οι διάλογοι είχαν τους εξής τύπους:

"Γεια ποιος είσαι;"
"Είμαι ο τάδε!"
"Α, τι καλά και εγώ ο τάδε!"
"Α, πόσο χάρηκα! Να τα πούμε πάλι!"
"Ναι, ναι, οπωσδήποτε!"

Αυτή ήταν μία συζήτηση η οποία σπανίως είχε συνέχεια. Γενικώς, μία μάζωξη bloggers τη φανταζόμουν κάπως έτσι, να είμαστε όρθιοι δηλαδή ώστε να μπορούμε εύκολα να πηγαίνουμε από τον έναν στον άλλο, αλλά τελικά πάλι λίγο κόσμο γνώρισα ουσιαστικά. Για την ακρίβεια δεν γνώρισα κανέναν ουσιαστικά, μόνο μίλησα αρκετά με εκείνους που ήδη ήξερα. Κάτι είναι και αυτό. Και από αυτό προκύπτει ο δεύτερος τύπος συζήτησης:

"Γεια, τι κάνεις; Με θυμάσαι;"
"Φυσικά, καλά είσαι;"
Μπούρου, μπούρου...

Εδώ ήταν το πιο ωραίο μέρος. Κάποιους ανθρώπους πλέον ψάχνω να τους βρω και θέλω να τους βλέπω. Το ακόμα πιο καλό όμως είναι να διευρύνεται συνεχώς ο κύκλος. Και επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως έχουμε τον τρίτο τύπο διαλόγου:

"Εσύ είπαμε είσαι..."
"Να σου πω, άμα με ξαναρωτήσεις θα σε δαγκώσω!"

Είχε δίκιο. Ήταν ή η τρίτη ή η τέταρτη φορά. Το ότι είχε μαζέψει τα μαλλιά της δεν μου δίνει κανένα άλλοθι, αφού, ακόμα και όταν τα άφησε, πάλι δεν τη θυμόμουν. Παρότι απάντησα "α, ναι βρε, σόρυ" μετά πήγα παραπέρα και ρώτησα. Ευτυχώς μου είπαν, οπότε έφυγα με όλο μου το κρέας στη θέση του. Έτσι, και με βάση πάντα την επανάληψη, ακολούθησε άλλος ένας ευτράπελος διάλογος:

"Εσύ ποια είσαι;"
"Η γκαρσόνα ηλίθιε, δεν βλέπεις που κουβαλάω ποτήρια;"

Ας κάνω μία παράκαμψη εδώ, ασχέτως αν είχε δίκιο ή όχι. Γενικώς το σέρβις ήταν απαράδεκτο. Είχα πολλά χρόνια να τσακωθώ για να πάρω τα ρέστα μου. Είχα πολλά χρόνια να ρωτήσω γιατί τη μια φορά το ποτό κάνει 8€ και την άλλη 10€. Είχα πολλά χρόνια να περιμένω τόση ώρα και για τα δύο (ποτό και ρέστα). Αλλά είχα και πολλά χρόνια να πάω σε μαγαζί τύπου MERCEDES. Μάλλον καλά έκανα. Άκου μόνο MILLER. Μπλιαχ!

Ήξερα ότι το μαγαζί είχε δύο χώρους με τον ένα πιο χαλαρό από τον άλλο, αλλά μπαίνοντας δεν είδα κάτι. Κάποια στιγμή, ψάχνοντας για τουαλέτα, τον βρήκα οπότε γυρνώντας λέω στο sofi-kουλίνι μου περιχαρής και κλείνω με τους διαλόγους:

"Βρήκα το chill out room!"
"Για μια στιγμή σκέφτηκα, ωχ αυτόν τον ξέρω, μετά κατάλαβα τι είπες!"

Και όντως, θα ήταν ένα πολύ καλό nick για blogger!

Because the night belongs to bloggers!

Σεξουαλικότης, πάντων αίτια

Θα προσπαθήσω σε αυτό το κείμενο να περιγράψω τη γνώμη μου για τον άνθρωπο και τη συμπεριφορά του. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για επιστημονικό κείμενο, μιας και δεν ασκώ καμία επιστήμη. Ο μόνος λόγος που πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί από κάποιον είναι ότι, η παρατήρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και η ανάλυση των αιτιών που οδηγούν σ' αυτήν, είναι μια ασχολία με την οποία καταπιάνομαι εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή η ασχολία με οδήγησε κατά καιρούς να διαβάσω κάποια -λίγα- πράγματα από φιλοσοφία και ψυχολογία, αλλά δεν έχω διαβάσει τίποτα σχετικό με ότι πρόκειται να γράψω. Ίσως και να μην ήθελα -για να μην επηρεαστώ; για να είναι πρωτογενές αυτό που θα γράψω; για να πιστεύω ότι το ανακάλυψα; δεν ξέρω. Πάντως είναι σίγουρα και μια προσπάθεια να ταξινομήσω τις σκέψεις μου πάνω σε ένα θέμα που με βασανίζει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι μας θεωρώ πολύ τυχερούς. Μέσα στο άπειρο του σύμπαντος έτυχε να υπάρξουμε σε ένα μέρος με συνθήκες κατάλληλες για επιβίωση -σωστή και πρέπουσα απόσταση από τον ήλιο, κατάλληλα στοιχεία σύνθεσης εδάφους και αέρος και πολλά άλλα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν έτυχε ποτέ να "συναντηθούμε" με κάποιον άλλο πλανήτη, κομήτη, αστεροειδή κλπ. Για αυτό και μόνο θα πρέπει να αισθανόμαστε ευγνώμονες.

Πολύ φυσικά λοιπόν, ένα τέτοιο μέρος εποικίστηκε, αρχικώς με πολύ μικρές μορφές ζωής και στη συνέχεια με πιο εξελιγμένες. Μέχρι που ένα είδος αποφάσισε, με συνοπτικές και καθόλου δημοκρατικές διαδικασίες, να κυριαρχήσει πάνω σε όλα τα άλλα. Ο άνθρωπος, παρόλα τα βήματα που έκανε μέχρι σήμερα, δεν πρέπει να ξεχνάει πως είναι ένα ον με έμφυτα ένστικτα κοινά σε όλα τα υπόλοιπα όντα, όπως της αναπαραγωγής και της επιβίωσης. Ακόμα και η κατηγοριοποίησή του δεν διαφέρει, είναι θηλαστικό. Τότε, τι ήταν εκείνο που τον έκανε να ξεχωρίσει;

Η γνώμη μου είναι πως η μόνη διαφορά μας με τα υπόλοιπα ζώα είναι στην αναπαραγωγή. Ο άνθρωπος ένιωθε απόλαυση με τη διαδικασία. Κάτι το οποίο λογικά είχε να κάνει με τον εγκέφαλό του. Αυτό και μόνο είναι υπεύθυνο για την μέχρι τώρα εξέλιξή μας. Και ο μηχανισμός πιστεύω ότι λειτούργησε ως εξής:

Σε όλα τα ζώα το θηλυκό ψάχνει να βρει το δυνατό αρσενικό για να ζευγαρώσει. Μόνο που, λόγω μη απόλαυσης, αυτό γίνεται σε κάποιες συγκεκριμένες περιόδους του χρόνου και για αναπαραγωγή και μόνο. Άρα, ένα αρσενικό, αρκεί, τη δεδομένη χρονική στιγμή, να κερδίσει μερικές μάχες που θα τον κάνουν τον "τυχερό" της εποχής. Οι άνθρωποι όμως, που ο εγκέφαλός τους τους επέβαλε πιο συχνές συνευρέσεις λόγω απόλαυσης, άρχισαν να εφευρίσκουν διάφορους τρόπους για να γίνουν πιο αρεστοί στο θηλυκό, πέραν της σωματικής δύναμης. Πλούτος και εξουσία συντροφεύουν την ανθρωπότητα από τα πρώτα της βήματα.

Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η άποψη ευσταθεί για τους πρώιμους ανθρώπους, αλλά, από όταν υπάρχει καταγεγραμμένη ιστορία και μετά, ο άνθρωπος βρισκόταν σε μία διαρκή αναζήτηση εξουσίας και κανείς δεν διαφωνεί ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακό. Οπότε οι δυνατοί είχαν εξασφαλισμένη την συχνή τους απόλαυση. Τι γίνεται όμως με τους πιο αδύναμους;

Στους αδύναμους αυτού του πλανήτη οφείλεται όλη η εξέλιξη. Αυτοί ήταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους. Μη μπορώντας ένας άνθρωπος να νικήσει με σωματική δύναμη, αναγκαστικά θα στρεφόταν προς την παρατήρηση, την μητέρα των επιστημών. Και ένας όχι και τόσο δυνατός αλλά ούτε και τέρας ευφυίας θα προσπαθούσε να γοητεύσει με την τέχνη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κάθε αρσενικός προσπαθούσε να έχει κάτι ώστε να κάνει ένα θηλυκό να τον κοιτάξει. Λογικά αυτός ήταν και ο λόγος και ο τρόπος που εξελίχθηκαν και οι πρώιμοι άνθρωποι.

Βγαίνοντας όμως, ο ανθρώπινος εγκέφαλος από την βαρετή διαδικασία γέννηση, επιβίωση, αναπαραγωγή, θάνατος απέκτησε αυτό που ο Φρόιντ περιέγραψε ως υποσυνείδητο και συνειδητό. Και αυτό συνέβη διότι πλέον, δεν του αρκούσε να μάθει πως θα επιβιώνει και τι θα τρώει που να μη τον βλάπτει, αλλά κυρίως, πως θα συμπεριφέρεται. Και αυτά τα δύο είναι που πολλές φορές αποπροσανατολίζουν έναν άνθρωπο από τον βασικό ασυνείδητο στόχο του, την ικανοποίηση της σεξουαλικότητάς του. Έτσι έχουμε περιπτώσεις ανθρώπων που χάνονται μέσα στην αναζήτησή τους με αποτελέσματα είτε λαμπρών επιστημόνων, είτε παλαβών τύπου Χίτλερ.

Όσο για τις γυναίκες που, λόγω κατασκευής, έχουν τον παθητικό ρόλο στην υπόθεση, η ζωή τους ήταν πάντα κατά πολύ ευκολότερη. Τους αρκούσε να ήταν όμορφες και εντυπωσιακές και είχαν εξασφαλισμένη την ικανοποίησή τους. Ένα καλοφτιαγμένο και περιποιημένο θηλυκό είναι αρεστό ακόμα και χωρίς κανένα άλλο πλεονέκτημα, άρα έχει και λιγότερα πράγματα να το απασχολούν. Ο συνδυασμός αυτός με την κατώτερη σωματική του δύναμη έφεραν και την εκμετάλλευση από το δυνατότερο και πιο πολυπράγμων αρσενικό. Οι γυναίκες όμως είναι σαφώς ανώτερες από τα άντρες. Πρώτον βάζουν τα αρσενικά να σφάζονται και να κάνουν όλη τη βρομοδουλειά για κάτι το οποίο θα ευχαριστηθούν αμφότεροι. Δεύτερον, παρότι ποτέ δεν φαίνονταν, είχαν πολύ συχνά τον τελευταίο λόγο στις διάφορες υποθέσεις με την ακατανίκητη πειθώ τους. Και τρίτον και σημαντικότερον, δεν έκαναν την επανάστασή τους παρά μόνο όταν ήταν σίγουρες ότι δεν επιβαρυνθούν με σωματική εργασία αφού η τεχνολογία είχε προχωρήσει αρκετά.

Ίδιος πιστεύω ότι είναι και ο λόγος μιας άλλης, μοναδικής για τα έμβια όντα, ιδιότητας του ανθρώπου, της θρησκευτικότητας. Η ιδιαιτερότητα αυτή του εγκεφάλου μας προκαλεί πιθανόν και κάποιες ασυνείδητες ενοχές. Γιαυτό και οι θεότητες της κάθε περιόδου είχαν άμεση σχέση με την εξέλιξη της σεξουαλικότητας. Η θεοποίηση των καιρικών φαινομένων είναι ο φόβος της τιμωρίας για αυτή την τροπή μας -τα άλλα ζώα απλώς κρύβονταν μέχρι να περάσει η καταιγίδα. Το δωδεκάθεο, με όλες τις "αρπαχτές" των θεών, περιείχε μια εξιλέωση -να και αυτοί το ίδιο κάνουν. Οι μοντέρνες θρησκείες, που πολέμησαν το σεξ όσο καμία παλιότερη, ήρθαν σαν αντιστάθμισμα σε καιρούς έξαρσης. Και, αν μη τι άλλο, συμφωνούν με την άποψή μου -τι άλλο είναι το μήλο της γνώσης του καλού και του κακού και γιατί μετά οι πρωτόπλαστοι θέλησαν να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα;

Αν δεχτούμε την άποψή μου ως σωστή, πιστεύω ότι απαντάται αυτόματα και ένα άλλο μεγάλο ερώτημα της ανθρωπότητας, το αν υπάρχει απόλυτη ευτυχία ή όχι. Και η απάντηση είναι σαφώς όχι. Η ιδιαιτερότητα του εγκεφάλου μας που μας επέτρεψε αφενός την πλήρη κυριαρχία μας στην γη και αφετέρου το μην αποτελούμε πλέον κρίκο της τροφικής αλυσίδας, είναι απόλυτα υπεύθυνη και για την αναζήτηση της ευτυχίας. Δεν νομίζω ότι κανένα ζώο είναι δυστυχισμένο, και αυτό συμβαίνει γιατί ζει κοντά στη φύση για την οποία πλάστηκε. Εμείς όμως, όπως και να το κάνουμε, έχουμε ξεφύγει πλήρως από την φύση και είμαστε αναγκασμένοι να αναζητούμε μια ουτοπία που λέγεται ευτυχία, για την οποία ο καθένας δίνει διάφορους ορισμούς.

Απαντάται ακόμα και το γιατί οι γυναίκες είναι ανώτερες από τους άντρες. Και οι δύο οργανισμοί γνωρίζουν τα όριά τους. Το αρσενικό, σε αντίθεση με το θηλυκό, έχει την ασφάλεια ότι μπορεί να διαιωνίσει το είδος του ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία. Αυτή η διαφορά κάνει το θηλυκό να έρχεται πολύ πιο κοντά στη φύση του και να μην του δίνει χρόνο για πολλά πολλά. Το βιολογικό ρολόι που τους επιβάλει να τεκνοποιήσουν νωρίς, λειτουργεί σαν βαρίδι που δεν τις αφήνει να αποκοπούν από τη φύση τους σε τέτοιο βαθμό σαν των αντρών.

Με βάση όλα τα παραπάνω ερμήνευα ανέκαθεν την συμπεριφορά των ανθρώπων, ακόμα και των παιδιών. Ένα παιδί, με μυαλό εντελώς άδειο από κώδικες συμπεριφοράς, είναι πολύ πιο κοντά στη φύση του. Και η φύση του του επιβάλει να προετοιμάζεται για την αναπαραγωγή του.

Ίσως να τα έγραψα αρκετά χοντροκομμένα (ίσως και να μην χρειάζεται καν το ίσως) αλλά θεωρώ τη σεξουαλικότητα του ανθρώπου υπεύθυνη για οτιδήποτε. Από το πως γελάει, το πως φέρεται, για τα χόμπι του, την διασκέδασή του, τα επιτεύγματά του, για το πως κουνάει το χέρι του, πως πίνει τον καφέ του και διαβάζει την εφημερίδα του, ακόμα και για την άρνησή της (ναι, πιστεύω πως όλες εκείνες οι θεούσες θείτσες που αντιδρούν σαν να τις τσίμπησε μέλισσα μόλις ακούσουν το οτιδήποτε σεξουαλικού περιεχομένου εκφράζουν και αυτές με τον τρόπο τους τη σεξουαλικότητά τους). Σίγουρα δεν κατάφερα να γράψω όλα όσα έχω σκεφτεί και έγραψα ελάχιστα παραδείγματα. Ελπίζω να επανέλθω.

7 σημερινά θανάσιμα αμαρτήματα

Όλοι γνωρίζουμε τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που μας διδάσκει η εκκλησία. Ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε ποια είναι αυτά, σίγουρα γνωρίζουμε ότι είναι 7. Σας τα θυμίζω λοιπόν για να τα έχετε πρόσφατα:

1. Λαιμαργία
2. Λαγνεία
3. Οκνηρία
4. Οργή
5. Φθόνος
6. Αλαζονεία
7. Απληστία

Πριν μια εβδομάδα ο γνωστός και μη εξαιρετέος pitsirikos έγραψε ένα κείμενο στο οποίο ανέλυε γιατί είναι θανάσιμα και πως να υποπέσουμε λίγο παραπάνω -μάλλον παραμέσα αφού είναι υποπέσουμε και όχι υποανέβουμε- σε αυτά. Εγώ με τη σειρά μου θα γράψω τα 7 σύγχρονα θανάσιμα αμαρτήματα, με βάση τι θεωρώ ότι ταλαιπωρεί την κοινωνία σήμερα.

1. Ανορεξία: Ακόμα και η Παπαρίζου (λέει ότι) αποφάσισε να χαλάσει τη σιλουέτα της για να αποφύγουν τα κοριτσάκια το σύνδρομο anorexia nervosa. Και γενικώς έχουμε δει πλέον πολλές καμπάνιες που προωθούν τις καμπύλες και τα πιασίματα, προκειμένου να ανοίξουν το στόμα τους όλα εκείνα τα ανορεξικά 16χρονα που το όνειρό τους είναι να βρίσκουν νούμερα στα βαφτιστικά.

2. Α-σεξουαλικότητα: Όλες οι γυναίκες ωρύονται ότι οι άντρες δεν τους την πέφτουν και γενικώς δεν πηδάνε. Όλοι οι άντρες παραπονιούνται ότι οι γυναίκες δεν τους κάθονται. Σε λίγο δεν θα γεννιούνται παιδιά και τα νεύρα μας θα είναι χειρότερα από κοκορέτσι. Make love, nothing else.

3. Υπερεργασία: Αμάρτημα που σχετίζεται άμεσα με το από πάνω, αλλά και για το οποίο ευθύνονται οι τεράστιες καταναλωτικές μας ανάγκες. Παρότι ο Όσκαρ ο Άγριος μας έχει προειδοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια ότι "η δουλειά είναι για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν", εμείς επιμένουμε να εργαζόμαστε ακατάπαυστα. Που καιρός για λαγνεία μετά... Η ΓΣΕΕ πρέπει επειγόντως να πετύχει το 7ωρο (εβδομαδιαίως).

4. Μαλθακότης: Ποια οργή; Μόνο οι φίλαθλοι έχουν πλέον λίγη οργή και αυτοί έχουν καταφέρει να σκοτώσουν μόνο έναν τα τελευταία, και εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια. Όσοι υποπίπτουν στο θανάσιμο αυτό αμάρτημα είναι καταδικασμένοι να πληρώνουν τα πάντα, να δουλεύουν συνέχεια, να μην πηδάνε ούτε τη χούφτα τους και γενικώς, αλυσιδωτά, να πέφτουν σε όλα τα άλλα σύγχρονα αμαρτήματα.

5. Αδιαφορία: Τελευταία ακούω συνέχεια την ατάκα "αυτά είναι για τους άλλους, που μπορούν, που ξέρουν τα κόλπα, που έχουν κύκλο, που είναι σε κυκλώματα" και διάφορα άλλα μίζερα. Ξύπνα Βασίλη! Θα πεθάνεις και δεν θα έχεις πάει ούτε μέχρι το Ξυλόκαστρο. Δεν πέφτεις στον φθόνο άμα δεις και λίγο παραέξω. Παραδειγματίσου.

6. Ηττοπάθεια: Περαιτέρω σχολιασμός καθίσταται περιττός. Αμάρτημα άμεσα σχετιζόμενο με το προηγούμενο, το οποίο με το προ προηγούμενο κλπ κλπ.

7. Ολιγάρκεια: Αμάρτημα το οποίο μετέτρεψε τη χώρα σε γκέτο δημοσίων υπαλλήλων. "Λίγα και καλά" είναι η ατάκα που ακούς πιο συχνά και από τον ήχο των κινητών. Η σιγουριά είναι εχθρός της προόδου.

+Μετανοείτε+

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά!

Μεγάλη Παρασκευή

Μελαγχολία. Τι ωραία. Είναι μια Μεγάλη Παρασκευή όπως πρέπει να είναι. Συννεφιασμένη και σκοτεινή. Η καμπάνα χτυπάει πένθιμα και ψιχαλίζει. Και ο Μελωδία, όπως κάθε χρόνο, παίζει τις μαυρίλες του.

Είσαι μικρός και δεν χωράς
τον αναστέναγμό μου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα απολαμβάνω πολύ να ακούω Μελωδία και ειδικά τον Ιωάννου ή τον Θωμαΐδη. Έχω ξαναγράψει για αυτό και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά σήμερα είναι κάτι ξεχωριστό. Από χθες το απόγευμα το πρόγραμμα έχει γίνει πένθιμο και παίζει μόνο μελαγχολικά τραγούδια, χωρίς καθόλου διαφημίσεις.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο μου το γάλα

Μέχρι και το σήμα, εκείνη η υπέροχη σύνθεση του Μικρούτσικου, έχει αλλάξει και έχει γίνει πένθιμο. (Ελπίζω να μην τους πειράζει που τους το έκλεψα.) Και εγώ, εξαντλημένος από την νηστεία, κάθομαι και προσπαθώ να συνέλθω από διάφορα που με τρώνε.

Δε ρώτησες τόσο καιρό για μένα
πως πέρασα τρελή στην ξενιτιά

Χθες δεν πήγα εκκλησία. Είναι η μοναδική μέρα του χρόνου που θέλω να πηγαίνω αλλά χθες δεν μου έκατσε. Σήμερον κρεμάται επί ξύλου / ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας / στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται / ο των αγγέλων βασιλεύς. Είναι πολύ ωραία στιγμή...

Χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες θα σε σταυρώσουν

Θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, ήμουν Μεγάλη Πέμπτη βραδάκι στο αυτοκίνητο και έκανα βόλτες μόνος στα Τουρκοβούνια. Και ο Μελωδία έπαιζε μια ηχογράφηση του Μάνου Κατράκη ο οποίος διάβαζε Λόρκα. Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Τι δυνατό συναίσθημα.

Όχι ότι είπα και τίποτα τόση ώρα που γράφω. Δεν μπόρεσα αλλά δεν ήθελα κιόλας. Απλώς έγραφα σκέψεις και αναμνήσεις ακούγοντας μουσική. Αν διαβάζοντάς το καταλάβεις κάτι ίσως να είναι αυτό που ήθελα να πω.

Καλή ανάσταση!!!

Χρόνια πολλά blogάκι μου!

Σήμερα γίνεσαι ενός έτους!

Πολύ σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

Πολύ σε αγαπάω!

Δεν ήμουν πάντα πολύ σωστός μαζί σου αλλά σε κράτησα.
Δεν σου έγραφα ένα post την εβδομάδα όπως σου υποσχέθηκα στην αρχή -θα έπρεπε να είχα 52 και μαζί με αυτό έχω 50- αλλά δεν τα πήγα και άσχημα. Στο κάτω κάτω πρέπει να το απολαμβάνεις κιόλας...

Πολύ ευχαριστώ και όσους περάσατε από εδώ. Τρελή χαρά κάθε που βλέπω σχόλιο! Και χάρηκα πάρα πολύ που κάποιους σας γνώρισα και από κοντά. Μου έχετε λείψει ήδη, να το ξανακάνουμε σύντομα. Και με το καλό να γνωριστούμε και τους υπόλοιπους.

Έκανες μια δύσκολη χρονιά πολύ πιο όμορφη. Πάμε για άλλο ένα χρόνο και βλέπουμε...

Πάρε έλα εσύ

Με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη και φέτος η μεγάλη παρέλαση κατασπατάλησης εθνικού πλούτου. Με αφορμή κάποια διαστρεβλωμένα και όπως-μας-γουστάρει-τοποθετημένα γεγονότα, αλλά και σε συνδυασμό με μια μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, σύσσωμη η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία του τόπου μας χαιρέτησε την χθεσινοβραδινή μας τεσσάρα.

Πρώτα, λόγο επικαιρότητας, παρέλασαν τα λεφτά των εκπαιδευτικών και των φοιτητών. Είναι τα χαμένα λεφτά με τα οποία θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε πολύ καλή παιδεία. Ακολούθησαν τα λεφτά της υγείας και κοινωνικής περίθαλψης. Τα τιμημένα λεφτά των δημόσιων νοσοκομείων που βρωμούν και ζέχνουν και των ράντζων στους διαδρόμους. Μαζί τους χαιρέτησαν τον πρόεδρο της δημοκρατίας και τα λεφτά των υπερσύγχρονων νοσοκομειακών μονάδων που παραμένουν κλειστές.

Η μεγάλη γιορτή του έθνους συνεχίστηκε με τα χρήματα των συνταξιούχων των 300 ευρώ. Περήφανα τοποθετημένα και αυτά, πέρασαν για να δώσουν τη θέση τους στα χρήματα γενικώς των φορολογούμενων πολιτών και να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης στο πλήθος που επευφημούσε.

Το show έκλεισε, ως συνήθως, με 5-6 από τους δεκάδες χιλιάδες έξυπνους που απολαμβάνουν σύνταξη αναπήρου πολέμου. Όσοι από αυτούς βρέθηκαν εκεί όντως πρέπει να έχουν πολεμήσει, οι υπόλοιποι τους παρακολούθησαν από την τηλεόραση χλευάζοντας που αναγκάστηκαν να μείνουν ανάπηροι για να πάρουν την αντίστοιχη σύνταξη. Αυτοί χρειάστηκαν μόνο έναν γνωστό.

Κατά τη δάρκεια της παρέλασης στον Αττικό ουρανό πετούσαν σε σχηματισμό δελτία του Πάμε Στοίχημα και του Κίνο. Είναι οι μοναδικές ελπίδες που δίνουν ανάταση στην ψυχή του Ελλήνα και που κάνουν τον ΟΠΑΠ την πιο κερδοφόρα ελληνική επιχείρηση.

Στο τέλος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχάρη τους διοργανωτές για την άψογη παράσταση διακωμώδησης φορολογουμένων και κυρίως για την συνεχή προσπάθειά τους να κρατούν την Ελλάδα στην πρώτη θέση στον κατάλογο των δαπανών για εξοπλισμούς. Συγχαρητήρια δέχτηκαν και από τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος εξέφρασε και την ελπίδα, του χρόνου να μπορεί επιτέλους και η εκκλησία να κάνει επίδειξη δύναμης και πλούτου όπως και το υπουργείο Επίθεσης και Εθνικισμού κάνει τόσα χρόνια.

Χρόνια πολλά Βαγγέλη μου!

Καημένα πόδια

Καημένα πόδια

Όλη τη μέρα όρθια
Να σηκώνετε το βάρος όλου του σώματος
Κλεισμένα μέσα σε υγρά στενά παπούτσια
Όχι πάντα αναπαυτικά και καλής ποιότητος
Τυλιγμένα σε υφάσματα
Σχεδόν ποτέ καλών υλικών

Καημένα πόδια

Σεις πρώτα αντιλαμβάνεστε την κούραση της ημέρας
Μα τρώτε και το πρώτο βρισίδι όταν βγάζουμε επιτέλους τα παπούτσια
Επειδή βρωμάτε
Λες και εσείς φταίτε που βρωμάτε
Σεις αναλαμβάνετε την εξυγίανση όλου του σώματος
-περπάτημα συστήνουν οι γιατροί-
και εσείς καταλήγετε άρρωστα, πληγιασμένα και με κάλους

Καημένα πόδια

Σεις θα αναγνωρίσετε την θερμοκρασία της θάλασσας
Για να απολαύσει το υπόλοιπο σώμα
Ή να την αποφύγει
Όχι όμως και εσείς
Εσείς πρέπει να δοκιμάσετε
Για το καλό των άλλων

Καημένα πόδια

Πάντα κρύα και απροστάτευτα
Τα πρώτα που εγκαταλείπετε τη μάχη με το γήρας
Το πρώτο σημάδι είστε της αδιαθεσίας
Το τελευταίο που επανέρχεται με την ανάρρωση

Καημένα πόδια

Ακόμα και εκείνη την ώρα του μπάνιου
Που όλο το κορμί ξεκουράζεται και ανασαίνει
Και καθαρίζει από τη σκόνη και των ιδρώτα όλης της μέρας
Εσείς, και θα πλυθείτε τελευταία
Ενώ σας βρίζουν που είστε τόσο μακριά
Και θα περάσει από πάνω σας όλη η βρωμιά του σώματος
Για να καθαριστείτε

Καημένα πόδια

Στα δύσκολα

Στο προηγούμενο post η θεά Aphrodite μου έβαλε δύσκολα. Δείτε σχόλιο:

Σηκώνω και εγώ το γάντι και απαντώ, εντάξει λοιπόν, αφού έτσι το θέλεις να γίνει. Ελπίζω να βγει καλό.

Ψωμάκι μου! Δεν μπορώ να βρω πιο γλυκιά λέξη για να σε πω. Είσαι ένα κάτασπρο, μαλακό και αφράτο ψωμάκι. Ζεστό και ευωδιαστό. Είσαι το μόνο πράγμα που δίνει άρωμα και γεύση στην ζωή μου. Είσαι το φραντζολάκι μου! Και εγώ το δικό σου φραντζολάκι. Από τότε που σε γνώρισα και είμαστε μαζί, είμαστε σαν δύο ψωμάκια που βγαίνουν από το φούρνο και είναι κολλημένα το ένα με το άλλο. Και τίποτα δεν μπορεί να τα χωρίσει!

Μόνο όταν δεν είσαι καλά δεν είσαι ψωμάκι. Όταν είσαι στεναχωρημένη και δακρύζεις γίνεσαι ένα μικρούλι σουσαμάκι. Και τότε θέλω να σε πιάσω με την άκρη του δαχτύλου μου και να σε βάλω στο στόμα μου να σου περάσουν όλα. Και να ξαναγίνεις το ψωμάκι μου. Γιατί αλλιώς θα γίνω και εγώ σουσαμάκι και τότε θα μας φάει και τους δύο κανένα άλλο στόμα. Να το ξέρεις, άμα δεν είμαστε κολλημένοι ο ένας στον άλλο, εγώ δεν είμαι καλά!

Σου άρεσε; Εσένα sofi-kουλίνι μου; 156 λέξεις ζυμαροαγάπης. Εμένα ποιος θα με κεράσει καφέ;

More games for your blog

Πρώτα ο φίλτατος Sakis aka Stavraetos και μετά η πάντα άπαιχτη Maika με κάλεσαν σε μια εξομολόγηση των 7 πιο αγαπημένων μου ταινιών (εδώ και εδώ αντίστοιχα). Επίσης το καλό μου sofi-kουλίνι με κάλεσε σε ένα παιχνίδι, στο οποίο εγώ πρέπει να φτιάξω ιστορία χρησιμοποιώντας 5 λέξεις που μου έχει δώσει εκείνη (εδώ).

Και επειδή στη ζωή υπάρχουν και προτεραιότητες, θα ξεκινήσω με το μωρό μου:

Απαλό χάδι
και μόνο η σκέψη σου,
η ύπαρξή σου
τόσο γλυκιά
σαν παιδική ζαβολιά,
μα εγώ ο γάιδαρος
απόψε δεν ήρθα
χωρίς κανένα λόγο,
έτσι ξαφνικά
μπαίνοντας σπίτι
απόμεινα πέτρινος
και δεν ξέρω αν θέλω να ξέρω το γιατί

Είμαι σε ποιητικό οίστρο απόψε, δεν μου βγαίνουν ιστορίες. Τώρα για τις ταινίες προβληματίζομαι λίγο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι όταν μου το ζητάνε -μπλοκάρω. Θα προσπαθήσω όμως τουλάχιστον με όσες μου έρχονται στο μυαλό τώρα.

1.) The Godfather
Για αυτή την ταινία δεν σκέφτηκα καθόλου. Ειδικά το No1 κοντεύω να το μάθω απέξω. Κάποια στιγμή θα κάνω και ειδικό post.

2.) Όλα είναι δρόμος
Σπονδυλωτή ελληνική ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Υπέροχη αλλά πολύ καταθλιπτική. Βέγγος και Αρμένης δίνουν ρέστα.

3.) Ρίτα Χέηγουορθ-Τελευταία έξοδος
Που είσαι βρε Andy; Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες που μου αρέσουν πολύ, την πέτυχα λίγο μετά την αρχή στην τηλεόραση και έκανα πόσους μήνες να μάθω ποια είναι.

4.) Θα σε κάνω βασίλισσα
Ο άλλος Βέγγος, ο γνωστός. Άλλη μια ταινία που κοντεύω να μάθω απέξω. Δεν υπάρχει περίπτωση να την πετύχω και να μην τη δω. "-Μα, με ποιον μοιάζεις βρε παιδί μου. -Άντε το βρήκες να ησυχάσουμε και οι δυο μας;"

5.) Άρωμα γυναίκας
Από τις λίγες παλιές ταινίες που έχω δει στο σινεμά. Αν και πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και παλιά version που είναι κλάσης ανώτερη αλλά θα επανέλθω όταν θα έχω προσωπική άποψη.

6.) Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών
Εδώ έχουμε θέμα. Είδα μόνο το No1 στο σινεμά και ψιλομπερδεύτηκα με όλα αυτά τα τέρατα και τα είδη ζωής της μέσης γης, οπότε τα παράτησα τα υπόλοιπα. Όμως το μωρό μου είναι πολύ fan και κάποια στιγμή κάτσαμε κάτω και τα είδαμε και τα τρία (και εννοείτε πως κάναμε συνέχεια pause για να μου εξηγεί) και από τότε μου αρέσει πολύ.

7.) Ανάλυσέ το
Από αυτήν υπάρχουν και πιο αγαπημένες μου σίγουρα αλλά την βάζω για 2 λόγους. Ο ένας είναι ότι έχει σχέση με το Νονό και ο δεύτερος ότι είχα γελάσει πολύ όταν την είδα. Α, και ότι αυτή μου ήρθε τώρα στο μυαλό.

Τώρα, που είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου, οι καλοί μου φίλοι ελπίζω να με συγχωρήσουν που δεν θα συνεχίσω το παιχνίδι, αλλά νομίζω ότι δεν έχει πολύ νόημα. Άλλωστε τώρα που θυμήθηκα εγώ να γράψω νομίζω πως θα έχουν γράψει όλοι, οπότε ας τελειώσει εδώ αυτό το θέμα. Αν υπάρχει κάποιος που με έχει καλέσει και δεν τον είδα ας αφήσει ένα comment και θα συμπεριληφθεί άμεσα.

Και κάτι άσχετο...
Όποιος περάσει από δω ας ευχηθεί και καλή τύχη σε κάποιον. Θα τη χρειαστεί αύριο το πρωί!

Καλή τύχη ρεεεεεεεεεεεεεεεε!!!

Ζούγκλα

Ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός. Κανονικά βέβαια, δεν θα έπρεπε να είναι. Είναι άλλωστε σαφής και ξεκάθαρος, αλλά τα πράγματα έχουν χαλάσει λίγο τα τελευταία χρόνια. Έτσι όταν κάποιος γράφει ένα κείμενο ή κάνει μια εκπομπή (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) με τον τίτλο ζούγκλα συνήθως είναι κάποιος καταστροφολόγος που θέλει να μας πείσει ότι όλοι συνωμοτούν εναντίων μας και όλοι (οι άλλοι πάντα) είναι κακοί.

Εμένα όμως οι προθέσεις μου είναι διαφορετικές. Δεν πρόκειται να γράψω για την ζούγκλα της σημερινής κοινωνίας αλλά για τις αρετές τις ζούγκλας, τις οποίες έχουμε ξεχάσει λίγο και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι αρκετά χρήσιμες. Για τις ανάγκες του post θα τα θεωρήσω όλα business, πράγμα το οποίο εγώ θεωρώ ούτως η άλλως, αλλά ο περισσότερος κόσμος έχει άλλη άποψη και το κείμενο δεν έχει και πολύ όρεξη για μια τέτοια αντιπαράθεση. Μάλλον, πιο σωστά θα έπρεπε να γράψω "προσπαθήστε να τα θεωρήσετε όλα business".

Αν ξεπεράσουμε τα παραπάνω και ξανασκεφτούμε τον όρο ζούγκλα το πιθανότερο είναι να μας έρθει στο μυαλό η φράση "ο δυνατότερος επιβιώνει". Κάτι το οποίο η μοντέρνα κοινωνία της τυποποίησης και των ίσων ευκαιριών για όλους, απεχθάνεται χειρότερα από όσο η Λουκά τον Πανούση. Και, δε λέω, έχει τα δίκια της. Πολλοί ωφελήθηκαν από μια τέτοια αντιμετώπιση. Ο κόσμος έγινε ομορφότερος από όταν σταμάτησαν οι βεντέτες, οι σφαγές, το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ καθημερινών ανθρώπων και, γενικότερα όλα εκείνα που έκαναν τον κόσμο να μοιάζει με ζούγκλα. Επειδή όμως όλα τα νομίσματα έχουν 2 όψεις, μαζί με αυτό ήρθε η υποταγή, η δουλοπρέπεια, και η μαλθακότης.

Ας μιλήσω πιο συγκεκριμένα όμως, γιατί το έχω γονατίσει λίγο το θέμα με τη γενικολογία. Όταν γίνεται μια συναλλαγή, οποιουδήποτε είδους, υπάρχει ένα προϊόν και ένα τίμημα. Συνήθως ο ένας δίνει το προϊόν και κανονίζει με τον άλλο πως θα πληρωθεί το τίμημα. Στην περίπτωση που πληρώνεται cash είναι όλα καλά. Στην περίπτωση του διακανονισμού αρχίζουν τα προβλήματα. Και το θέμα είναι: Ποιος έχει πρόβλημα σε μία συναλλαγή μεταχρονολογημένης πληρωμής;

Συνήθως οι άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και εγώ) λένε "έχω πρόβλημα, χρωστάω". Λάθος. Διότι εφόσον χρωστάς το χρήμα είναι στην τσέπη σου. Ακόμα και να μην είναι, απολαμβάνεις ήδη ένα προϊόν ή μια υπηρεσία χωρίς να έχεις πληρώσει. Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση το έχει αυτός που έχει δώσει χωρίς να έχει πάρει.

Αυτός λοιπόν, που έχει να λαμβάνει, είναι κατά κάποιο τρόπο σε δυσκολότερη θέση από αυτόν που του χρωστάει. Διότι έχει φτιάξει ή αγοράσει κάτι, το οποίο του έχει κοστίσει και με σκοπό το κέρδος, και δεν έχει εισπράξει. Άρα πρέπει να κάνει κάτι για να πάρει τα λεφτά του. Και τι είναι αυτό το κάτι; Διευκολύνσεις.

Πριν συνεχίσω θα το ρίξω και πάλι για λίγο στα θεωρητικά. Ο νόμος, παρότι συμπορεύεται με τη γενικότερη θέση της κοινωνίας (βλ. 3η παράγραφο) δεν ξεχνάει την άγρια καταγωγή του ανθρώπου. Έτσι το "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος" δεν είναι απλώς απόφθεγμα του λαού, είναι νομικός όρος. Όπως (άσχετο, αλλά όχι τελείως) δεν χαλάει η διαγωγή ενός κρατούμενου από μια προσπάθεια απόδρασης (ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί να είναι ελεύθερος, κάτι που ευτυχώς δεν ξεχνάει ο νομοθέτης).

Ο νόμος λοιπόν, προστατεύει τον αδύναμο. Αυτός που του χρωστάνε είναι εξ ορισμού δυνατός, έστω δυνατότερος από αυτόν που του χρωστάει. Και γνωρίζει πολύ καλά το νόμο. Οπότε ξέρει πολύ καλά ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην πάρει τίποτα. Άρα θα προσπαθήσει να πάρει όσα περισσότερα μπορεί.

Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία με τις ευνοϊκές ρυθμίσεις ασφαλιστικών ταμείων και εφορίας. Αρχικά οι επιχειρηματίες δεν πλήρωναν τις νόμιμες εισφορές τους. Τα ταμεία τους έβαζαν πρόστιμα. Άρα έβγαζαν περισσότερα. Όταν όμως σταμάτησαν να πληρώνουν και τα πρόστιμα, να κάνουν πτωχεύσεις και να μεταβιβάζουν περιουσίες, και τα ταμεία κατάλαβαν ότι δεν χρωστάνε μόνο σε αυτούς αλλά και σε πολλούς άλλους, τους είπαν "ελάτε εδώ, πόσα μπορείτε να δίνετε το μήνα, σε πόσους μήνες θέλετε να ξεχρεώσετε, πώς θέλετε να πληρώνετε". Και όχι μόνο αυτό. Αλλά και 50% κάτω οι προσαυξήσεις στο διακανονισμό και 80% κάτω στην εφάπαξ καταβολή.

Αυτό το πέτυχαν όμως επιχειρηματίες, κανείς άλλος. Και το πέτυχαν διότι είναι πιο κοντά στην έννοια της ζούγκλας (όχι και όλοι, και εκεί έχουν αρχίσει να χαλάνε τα πράγματα). Ο μέσος μισθωτός δεν χρωστάει σε ΙΚΑ και εφορία, αλλά χρωστάει σε τράπεζες. (Σε ένα παλιότερο post είχα γράψει σχετικά με αυτά τα χρέη και πόσο διαφωνώ με τους λόγους που δημιουργήθηκαν, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν μας απασχολεί εδώ). Έχει λοιπόν την εντύπωση ότι αν δεν πληρώσει, θα πάθει κάτι κακό. Και σίγουρα θα πάθει, αν δεν πληρώσει μόνο ένας. Αν δεν πληρώσει κανείς όμως;

Πολλές τράπεζες ενημερώνουν τους πελάτες τους ότι τους επιστρέφουν 10% των τόκων που, νόμιμα και σύμφωνα με την μεταξύ τους υπογεγραμμένη σύμβαση, πρέπει να πληρώνουν αν, απλώς πληρώνουν κανονικά! Αυτό, παρόλο που ο περισσότερος κόσμος δεν το έχει καταλάβει, είναι δείγμα αδυναμίας. Έβαλαν το πρώτο νερό στο κρασί τους. Αν λοιπόν, από αύριο σταματήσουν όλοι να πληρώνουν τις δόσεις των καταναλωτικών, τι θα κάνουν οι τράπεζες; Θα τους βάλουν όλους φυλακή -που σημαίνει ότι θα τους πληρώνουν και από πάνω; Θα κατασχέσουν τα ακίνητα όλης της Ελλάδας -που σημαίνει αφενός ότι θα τα απαξιώσουν οικονομικά και αφετέρου ότι δεν θα υπάρχει κανείς να τα αγοράσει; Όχι. Θα κάνουν διευκολύνσεις.

Όταν συναλλάσσεσαι με εμπόρους -μια κατηγορία ανθρώπων που, κατά τα άλλα, σέβομαι και θαυμάζω πάρα πολύ- πρέπει να είσαι και εσύ λίγο έμπορος για να τα βγάλεις πέρα. Και όπως ξέρεις να απολαμβάνεις τα αγαθά των καλών περιόδων και της ευρωστίας πρέπει να μάθεις ότι υπάρχουν και οι περίοδοι της κρίσης, και τότε μόνο οι πραγματικά δυνατοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Και δυνατός δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Με μώλωπες, εκδορές και γενικώς στραπατσάρισμα της αλαβάστρινης από το βόλεμα μάπας σου. O αρχηγός της αγέλης συνήθως έχει το πιο ταλαιπωρημένο σώμα.

Πήραμ'! Είδες;

Η αγαπητή συνblogέρισσα Debby μου έκανε την τιμή να με προσκαλέσει σε μια εξερεύνηση στην Blogγυπτο*, μετά από σχετική πρόταση που δέχτηκε και εκείνη. Στο ταξίδι μας θα συναντήσουμε τις πυραμίδες του Googleοπα**, οι οποίες είναι γεμάτες από bloogμιες***.

Να σοβαρευτούμε όμως, για να ανακτήσουμε το επίπεδό μας. (Αλλά πριν μια παρένθεση. Γιατί η Άννα να κτίσει επίπεδο αν ρευτούμε σοβά; Anyway...) Λοιπόν, η ταμπακιέρα έχει ως εξής. Γράφεις πέντε πράγματα για τον εαυτό σου που θέλεις να μαθουν οι άλλοι, αφού αποδεχθείς την πρόσκληση κάποιου, και κατόπιν, προσκαλείς εσύ άλλους πέντε για τους οποίους θέλεις να μάθεις κάτι παραπάνω. Κάτι σαν τα chain letters, μόνο που δεν τους τάζεις πενταπλό τζακ ποτ αν το κάνουν, ούτε τους απειλείς με 2 Κατρίνες πάνω από το κεφάλι τους αν δεν.

Και ξεκινάω ευθύς αμέσως:

1. Τρελαίνομαι για λογοπαίγνια
2. Είμαι σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα
3. Είχα γνωρίσει κάποτε τον Κραουνάκη και είχαμε βγει δυο-τρεις φορές (φιλιά Σταμ!)
4. Είμαι λίγο χρεωμένος (όσο πατάει ο Κραουνάκης)
5. Το κανονικό μου όνομα είναι Άγγελος

Και τώρα, σειρά έχουν οι προτεινόμενοι -άσχετη λέξη αλλά μοδάτη και πιασάρικη.

Sofi-kουλίνι

Last_Drive

Maika

Allu Fun Marx

Θεριό Ανήμερο

Αυτά από μένα! Σας χαιρετώ με μια πληροφορία. Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε τους ελληνικούς χαρακτήρες στην δεξιά στήλη του blog μου φταίνε μόνο τα μάτια σας. Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από την μετάβασή μου στον νέο blogger και μετά, ούτε και μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτά τα πολύχρωμα χαπάκια που μου δίνουν αυτοί οι κύριοι με τις άσπρες μπλούζες δις ημερησίως, αλλά φαίνεται πως με έπεισαν ότι το blog μου δείχνει μια χαρά!


________________
*Χώρα. Αν είχε χάρτη το internet θα βρισκόταν στην Άκρα Δύση (όπως λέμε Μέση Ανατολή)
**Αρχιτέκτων. Εκ του Χέοπας και Google
***Εμείς. Οι bloggers θα μπορούσαμε να μοιάζουμε με μούμιες τυλιγμένες με καλώδια, και σαρκοφάγους τις καρέκλες του υπολογιστή

Τι να πεις

Τον τελευταίο καιρό δεν τα πάω και πολύ καλά με το blogging. Δεν έχω όρεξη να γράψω ή δεν μου αρέσουν αυτά που γράφω, δεν έχω όρεξη να διαβάσω άλλους ή να τους αφήσω σχόλια, γενικά δεν έχω όρεξη. Τι φταίει δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω. Θα περάσει, είναι το μόνο σίγουρο. Πάντα περνάει, τώρα θα μου κάτσει στο λαιμό;

Όμως στεναχωριέμαι πολύ που δεν μου βγαίνει γιατί εδώ και 11 μήνες είναι η καλύτερή μου διασκέδαση. Απ' την άλλη δεν λέει και να το ζορίσεις -τι σόι διασκέδαση είναι αυτή με το ζόρι. Για αυτό είπα να κάτσω να γράψω την παρούσα κατάσταση και αν μου βγει να το δημοσιεύσω κιόλας. Αλλιώς, άλλο ένα draft...

Καλά ήταν μέχρι εδώ, τώρα τι λέμε; Μισό, η κατάσταση χρειάζεται ενισχύσεις. Πάω να βάλω ένα ουισκάκι και ξανακάθομαι...




Άργησα; Συγνώμη άλλα έβαλα και πυτζάμες. Από τις εξήμισι είμαι στο σπίτι ο άχρηστος και τώρα αξιώθηκα να βγάλω το παντελόνι. Πάλι καλά που έβγαλα και τα παπούτσια όταν ήρθα. Αλλά τώρα έκατσα στη θέση μου.

Έκατσα. Μμμ, να μια ωραία λέξη. Τον τελευταίο καιρό όλο κάθομαι. Δύο ώρες πήγαινε-έλα στη δουλειά, οχτώ ώρες στο γραφείο, και τις υπόλοιπες στον υπολογιστή στο σπίτι. Μα τι κάθομαι (πάλι κάθομαι;) και γράφω...

Άλλο θέμα.






Ας μιλήσουμε για τη σέξι κυρία της φωτογραφίας. Αλλά τι να πούμε και για αυτήν; Άσε που μπορεί να είναι και κύριος. Άσε, επίσης, που από πάνω λέω κάθομαι και μπορεί να της (του;;;) μπει καμιά ιδέα να μας κάτσει. Και μην το παίρνετε σεξουαλικά, μόνο πάνω σου να κάτσει την έκατσες.

Πω πω, πολύ καθισιό βρε παιδί μου, τι πράμα είναι αυτό σήμερα. Δεν υπάρχει παράγραφος που να μην έχει κάτι με καθισμα. Ας το κάνουμε ποιηματάκι, μπορεί να είναι πιο διασκεδαστικό.

Κάτσε κατσίκα κατσαρή,
κάτσε στην κατσαρίδα.
Μα αν σε catch τσακωτή,
ουτ' άκουσα, ουτ' είδα.

Πφφ, μα τι άνθρωπος. Τόση ώρα έχω γράψει πιο πολλά καθίσματα και από το Ολυμπιακό Στάδιο και με το που είπα να τα κάνω ποίηση, έγραψα μόνο ένα. Αλλά έτσι ήμουνα πάντα, ήθελα αυτό που δεν είχα...

Είμαι πολύ μπερδεμένος!

("Είμαι πολύ μπερδεμένος". Θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος αυτού του κειμένου. Αλλά και το "τι να πεις" μου αρέσει. Δεν ξέρω ποιο θα κρατήσω, θα δούμε. Και το "θα δούμε" είναι ωραίος τίτλος. Εσύ όμως ξέρεις ήδη, γιατί το βλέπεις τελειωμένο. Αλλά δεν θυμάσαι. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζοντας αυτή την παράγραφο, ξαναγύρισες στην αρχή να θυμηθείς τον τίτλο. Δεν είναι περίεργο, όμως, πόσο γρήγορα ξεχάστηκε αυτό που σε έκανε να φτάσεις μέχρι εδώ; Μήπως πάντα ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε; Αλλά πάλι, έφτασες μέχρι εδώ; Εεεεεε, ακούει κανείς;)

Α, ωραία, άκουσα ένα ναι από την άκρη στης αίθουσας. Κάποιος κάθεται ακόμα εδώ. Οπότε συνεχίζω το παραλήρημά μου. Θα κάνω άλλη μια προσπάθεια ποίησης, μπας και βάλω κάνα κάτσε παραπάνω.

Κάτσε στην κατσαρόλα σου,
κατσούφα κατσιβέλα,
στο Κατσιμίδι απάντησα,
τη βοηθείας χέρα.

Ουπς! Μόλις θυμήθηκα ότι δεν έχω κάνει italic τα γράμματα στο προηγούμενο post με ποίημα (αυτό με το blogging και την ψυχανάλυση). Κάτσε μια στιγμή, το διορθώνω και επιστρέφω. Προς το παρόν αυτό θα το κάνω draft (που είναι και η πιθανότερη κατάληξή του, αλλά ποτέ δεν ξέρεις).



Να 'μαι πάλι. Το διόρθωσα. Δεν μπορείς να πεις, δεν άργησα καθόλου. Κάθεσαι καλά; Ωραία, συνεχίζω. Δηλαδή δεν συνεχίζω, έναν επίλογο θα γράψω και τέλος. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει αυτή παραληρηματική αφήγηση μοναχικών στιγμών. Λοιπόν, το ξαναδιάβασα, μου άρεσε και σας το σερβίρω. Ελπίζω να ζωγραφίστηκε ένα μικρό γελάκι στο χαριτωμένο σας μουτράκι.

Όπα, για κάτσε. Δεν τελειώσαμε ακόμα. Ξέχασα μία λέξη: Κατσαβίδι! Το μοναδικό που δεν χρησιμοποίησα στα ποιήματά μου. Τώρα είμαστε ok! Κατσανύχτα!

ASCII Art

Ανακάλυψα φοβερό καλλιτεχνικό site! Είναι το chris.com του Christofer Johnson και είναι γεμάτο ASCII Art. Απολαύστε!

Εδώ!

Καλό βράδυ!!!

Update 6/2/07:

Σήμερα το πρωί είδα το blog μου από άλλο υπολογιστή και ήταν διαλυμένο. Οπότε βγάζω τις εικόνες και αφήνω μόνο το link, όπου και περισσότερα θα δείτε, και το blog μου θα ξαναγίνει ανθρώπινο.

Είναι το bloging ψυχανάλυση;

Κάποτε, θεωρώντας ότι δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα μόνος μου μετά από πολλά στραπάτσα και κάποιες ατυχείς ερωτικές συνευρέσεις (ε, μωρό μου δεν ξέρω τι να πω, πρώτη φορά μου συμβαίνει) δοκίμασα να πάω σε ψυχολόγο. Όπου τελικά δεν μπορούσα να εκφραστώ, γιατί μου ερχόταν να μιλήσω όταν τελείωνε το πενηντάλεπτο που είχα στη διάθεσή μου -καθώς και το πενηντάευρω που θα είχε σε λίγο στη διάθεσή του. Άσε αυτό το μια φορά την εβδομάδα, συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Το πρόγραμμα είναι ο θάνατός μου. Όπως καταλαβαίνεις δεν μου πήρε περισσότερο από (περιμένεις κάτι σε χρόνο εσύ τώρα, αλλά θα σου το πω αλλιώς), δεν μου πήρε, λοιπόν, περισσότερο από 350 ευρώ (χα χα, είμαι υλιστής και γουστάρω) για να σταματήσω. Αργότερα έμαθα ότι η ψυχανάλυση είναι σαν το αυτοκίνητο: Όσα πιο πολλά λεφτά έχεις, τόσο καλύτερο αμάξι παίρνεις. Και αν είναι να οδηγήσεις στο Μέγα Βραβείο (Grand Prix) της ψυχής σου, τότε δικαιούσαι μια Άσε τον Μαρτίνο (Aston Martin). Αν όμως αυτό δεν μπορείς να το afford (κοινώς, δεν παίρνεις ούτε μεταχειρισμένο Ford), τότε καλύτερα να ξεχάσεις το Monaco και να κάτσεις μοναχό, με μόνη συντροφιά το γιο του Δημήτρη (δηλαδή το Jameson, ε, νισάφι πια με το Γιάννη που περπατάει).

Αν όμως ίσως
είσαι ένας Κροίσος
τότ' έχεις λύση
σαν σου 'ρθει κρίση!

Τότε άφοβα μπορείς να ξεκινήσεις για τον ψυχαναλυτικό καναπέ και να ξεδιπλώσεις τα κουρελιασμένα εσώψυχά σου (όπως λέμε τα κουρελιασμένα εσώρουχά σου, τώρα που το σκέφτομαι τα εσώψυχα βγαίνουν και σε string;). Αλλά και εδώ, my dear, υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Όπως ότι δεν έχουμε προσωπικές σχέσεις με τον ψυχαναλυτή μας...

...

Και φτάνω επιτέλους στο θέμα για το οποίο μάλλον διαβάζεις αυτό το post. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι ακόμα αλλά ο τίτλος, που, πιθανότατα σε έβαλε σε αυτήν την ταλαιπωρία, λέει "Είναι το blogging ψυχανάλυση;". Και έρχομαι να σου απαντήσω με πλήρη βεβαιότητα: Δεν ξέρω.

Θα έλεγα και είναι και δεν είναι. Είναι γιατί βγάζεις πράγματα που θες να πεις και δε λες εύκολα, δεν είναι γιατί πολλές φορές τα στολίζεις με λογοτεχνικότητα. Είναι γιατί μπορείς να ξεσπάσεις, δεν είναι γιατί περιμένεις ανταπόκριση (βλέπε σχόλια, και μη μου πεις όχι, αμα ήταν έτσι κανείς δεν θα τα άφηνε ανοιχτά). Είναι, δεν είναι...

Επειδή όμως στη ζωή δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο αλλά όλα είναι αποχρώσεις του γκρι (δεν το λέω πεσιμιστικά, απλώς βαριέμαι να αναλύσω όλη τη χρωματική παλέτα του μοντέλου RGB true colour) θα έλεγα πως και είναι, και δεν είναι. Και τώρα θα τα αναλύσω χωριστά.

ΕΙΝΑΙ:
Εφόσον είναι, δεν πρέπει να έχω σχέσεις με τον ψυχαναλυτή μου. Και μπορεί να είναι το blog μου ο ψυχαναλυτής μου, αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο του, υπάρχουν και οι αναγνώστες του (οι ατελείωτοι!!!). Αρά δικαίως ένιωσα κάπως ξεβράκωτος χθες μπροστά σε 25 bloggers που ήξεραν κάποια πολύ προσωπικά μου πράγματα, βασιζόμενος στην ασφάλεια της απόστασης και της ανωνυμίας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ:
Πέρασα πολύ καλά! Πότε θα το ξανακάνουμε;

Αφιερωμένο: Αυτός που περίσσευε

Όσοι παρακολουθείτε το blog μου, θα έχετε δει ότι αν αφήσεις το mouse για λίγη ώρα πάνω από τα links του blogroll, εμφανίζεται ένα μικρό σχόλιο για τον καθένα -για τους τέσσερις πρώτους τουλάχιστον, στους άλλους έχω απλά το όνομα του blog τους. Στο όνομα Σπύρος -για να μη σας παιδεύω- εμφανίζεται "ο λόγος που άρχισα να γράφω".

Δεν θα το αναλύσω αυτό ιδιαίτερα, είναι αρκετά προσωπικό. Υπάρχει όμως κάτι που δεν το γράφω και είναι και αυτό σημαντικό. Ο Σπύρος είναι ο άνθρωπος που μου έμαθε τα blogs. Σε μια από τις μαραθώνιες συζητήσεις που είχαμε στο σπίτι του, μου πρωτομίλησε για κάποια site που ο καθένας γράφει την καθημερινότητά του, και μετά μπαίνουν άλλοι και σχολιάζουν. Δεν μου έκανε καμία εντύπωση τότε. Πιο σωστά, μου έκανε αρνητική εντύπωση. Επειδή όμως ο άνθρωπος είναι περίεργο ζώο, άρχισα και εγώ να τα σκαλίζω, και τελικά, έφτιαξα το δικό μου.

Κάπου εκεί αλλάξαμε στρατόπεδα. Εγώ άρχισα να τον παροτρύνω να φτιάξει blog και εκείνος να αρνείται παρότι ανέκαθεν έγραφε αρκετά. Αυτή η συζήτηση δεν είχε πολύ μέλλον όμως, διότι είχε επιχείρημα. Στα blogs -τουλάχιστον στα περισσότερα- γράφονται πιασάρικα θέματα, και δεν είναι το στυλ του.

Εκείνος γράφει αλλιώς από μας. Στο μυαλό του γυρνάνε καταραμένοι ήρωες με εσωτερικές συγκρούσεις. Άνθρωποι που πετάμε έξω από την καθημερινότητά μας, άνθρωποι διαφορετικοί. Ασχολείται με σκέψεις που κουράζουν, και που οι περισσότεροι άνθρωποι τις απομακρύνουν, γιατί αλλιώς σηκώνονται μέσα στη νύχτα να αλλάξουν φανελάκι. Τον στοιχειώνουν πράγματα όπως η ηθική τελειότητα και η πνευματική ολοκλήρωση, και ταλαιπωρεί τους πρωταγωνιστές του σκληρά.

Αλλά γράφει ωραία! Κείμενα γεμάτα λυρισμό και λογοτεχνικότητα που σου γεννάνε συναισθήματα. Διηγήματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως τελικά δεν είσαι τόσο καλός όσο νόμιζες. Ενίοτε δύσκολα, αλλά πάντα όμορφα, χωρίς ποτέ να λείπει το χιούμορ. Δικαίως ξεχώρισε σε όλες του τις προσπάθειες στο χώρο. Και ήταν σκληρές προσπάθειες, αφού πάντα δούλευε.

Κάποια στιγμή έφτιαξε ένα blog, κυρίως για να σχολιάζει. Εδώ μέσα τον ξέρετε ως Last_Drive. Και χθες αποφάσισε να ανεβάσει και ένα διήγημα του. Όχι από τα εύκολα, από εκείνα που πρέπει να σκεφτείς πολύ για να καταλάβεις τι έγινε. (Εγώ πάντως, που δεν φημίζομαι και για την εξυπνάδα μου, τον πήρα τηλέφωνο). Πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσετε.

Φίλε, δεν ξέρω αν θα σου κάνει καλό στα σχέδιά σου το να συνεχίσεις το blogging, αλλά το να γράφεις που και που για το blog σου θα κάνει σίγουρα καλό στο blogging.

Υ.Γ. Αν δεν το καταλάβετε πάρτε τον τηλέφωνο. Το τηλέφωνό του είναι στον χρυσό οδηγό. Το όνομά του επίσης.

Politically incorrect: Μιζέρια

Η μιζέρια είναι κάτι αναπόφευκτο στη ζωή ενός ανθρώπου. Σε λογικά πλαίσια έτσι, μη μου πάρετε αέρα και αρχίσουμε να τα βάφουμε μαύρα πανταχόθεν. Δεν μιλάω για εκείνα τα τιποτένια ανθρωπάρια, που σε όλη τους τη ζωή χρησιμοποιούν τη μιζέρια τους για να δικαιούνται καλύτερης μεταχείρισης, αλλά και σαν δικαιολογία για την ατολμία τους. Μιλάω για τη μιζέρια που σου τυχαίνει κατά περιόδους. Όταν χάνεις μια καλή ευκαιρία, μια καλή δουλειά, μια καλή γυναίκα, μια καλή γενικότερα. (Συνειρμός: Όλα θηλυκά;).

Το ξαναπιάνω από την αρχή, τώρα που το ξεκαθαρίσαμε. Η μιζέρια είναι κάτι αναπόφευκτο στη ζωή ενός ανθρώπου. Απλά συμβαίνει που και που. Και μη νομίζεις ότι πρόκειται να γράψω ότι "έτσι είναι η ζωή" και "αυτά περνάνε γρήγορα" και τέτοιες χαριτωμενιές. Όχι, η μιζέρια όταν συμβαίνει κολλάει πάνω σου σαν τον πέπλο της Μήδειας και εσύ, ως άλλος Ιάσων (ναι εντάξει, η γυναίκα του, όχου), προσπαθείς να μαζέψεις ότι έχει απομείνει από το σαρκίο σου και να αρχίσεις την ευγενή τέχνη της ανοικοδόμησης χάρτινων μικρών τεμαχίων με σκοπό την πλήρη απεικόνιση συγκεκριμένου φωτοστιγμιοτύπου (call me puzzle). Βαριά, μουντή και κρατάει για καιρό. Το θέμα είναι, εσύ τι κάνεις όσο την περνάς.

Καταρχάς δεν την περιφέρεις από δω και από κει. Την κρατάς για την πάρτη σου. Ελάχιστες στιγμές δικαιούσαι να σε παίρνει από κάτω μπροστά σε κόσμο. Κάνεις ότι μαλακία σου έρθει στο κεφάλι, αλλά φροντίζεις να είσαι μόνος. Θες να ξεσπάσεις, ναι, αλλά αν είναι να καταλήξεις στο τμήμα για διανυκτέρευση λόγο αυτού του ξεσπάσματος καλύτερα να είσαι μόνος σου.

Τι άλλο μπορείς να κάνεις; Να πίνεις. Ναι, ναι φίλε μου να πίνεις τον άμπακο και τον αγλέουρα μαζί (Shaked or Sturded? I don't give a shit!). Δεν είναι τόσο εύκολο να γίνεις αλκοολικός, μετά το κόβεις. Καπνίζεις. Αν το έχεις αρχίσει παλιότερα βέβαια, αλλιώς είναι λίγο χαζό, αυτό δεν κόβεται εύκολα. Αν όμως είσαι ήδη καπνιστής γίνεσαι μεγαλομέτοχος στην Παπαστράτος.

Τι άλλο; Αν ναι, γαμείς. Όπου ξεκωλάκι εσύ από πίσω. Μπορεί να νιώθεις το τελευταίο μοϊκάνι αλλά αυτές δεν το ξέρουν. Γαμείς όποια βρεις μπροστά σου. Και αν δε βρεις το ρίχνεις στις πουτάνες. Αλλά ποτέ μία. Τι να τα κάνεις δέκα λεπτά; Δύο, τρεις μαζί, ή μία μετά την άλλη είναι το καλύτερο τελείωμα μιας νύχτας. Αυτό βέβαια αν είσαι μόνος σου. Γιατί αν είσαι εν σχέση κάνεις κάτι άλλο που δεν μπορείς να το κάνεις μόνος. Κλαις. Αφού έχεις πιει το Βόσπορο και την Κασπία και έχεις καπνίσει δέκα λιβάδια Old Holborn, την παίρνεις αγκαλιά και κλαις μέχρι να βγάλουν τα μάτια σου ό,τι έχει πιει το στόμα σου (ναι ξέρω τι σκέφτεσαι αλλά όχι, δεν πιάνει στο αλκοτέστ). Με μία προϋπόθεση όμως. Ότι την αγαπάς. Γιατί αλλιώς, την επόμενη μέρα που εκείνη θα είναι χάλια, γιατί χθες το βράδυ είδε τα δικά σου χάλια, εσύ πρέπει να τα ξεχάσεις όλα και να προσπαθήσεις να της φτιάξεις τη διάθεση. Και όχι μόνο να προσπαθήσεις, αλλά να της την φτιάξεις κιόλας. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία γίνεσαι και εσύ καλύτερα (αν όχι παράτα τη, δεν τη θέλεις).

Το συγκεκριμένο κείμενο μιλάει για χοντρές και μεγάλης διάρκειας μιζέριες. Μην ταυτιστείς αν, για παράδειγμα, χθες το βράδυ έχασες στα χαρτιά τη δόση του σπιτιού -σιγά το πράγμα, δυο-τρεις μήνες δουλειά είναι- ή αν δεν ανταποκρίνεται ο έρωτας της ζωής σου. Μιλάω για μιζέριες προερχόμενες από πλήρη κατεδάφιση, από ολοκληρωτική καταστροφή. Εκείνες που λαμβάνουν χώρα όταν εφαρμόζεται σε όλη του την έκταση ο νόμος του Μέρφυ (ότι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει). Εκείνες που τελικά, αν το ψάξεις βαθύτερα, σου δίνουν ελευθερία. Που σου επιτρέπουν να δεις τον ήλιο, ένα ωραίο πρωινό, χωρίς άγχος, γιατί ότι ήταν να γίνει έγινε. Που σε αφήνουν τελείως ξεκρέμαστο, αλλά και τελείως ελεύθερο. Που σε σκληραίνουν γιατί δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις. Και που για τον ίδιο λόγο θα έπρεπε ίσως να σε κάνουν και ευτυχισμένο. Το βρίσκεις σουρεάλ; Και όμως η επιτυχία δεν ανοίγει περισσότερες πόρτες από τη αποτυχία. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Και πάνω από όλα να ζεις. Καλά ή κακά, να ζεις πολύ και πολύ έντονα. Μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο αυτή την περίοδο, αλλά δεν το προτείνω, παρόλο που συμβαίνει τελικά. Να κοιμάσαι. Ώρες ατελείωτες ύπνου, και να μη σου φτάνει ποτέ. Είναι το πιο εύκολο, αλλά ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη παραίτηση. Καν' το, αλλά για λίγο, ίσα να ξεκουραστείς. Να ζεις, και να ζεις χωρίς τύψεις. Ούτε για ό,τι συνέβη, ούτε για το πως το ξεπερνάς. Δικά σου είναι, και τα καλά και τα κακά. Γιατί αν νιώθεις τύψεις, δεν δικαιούσαι ξεσπάσματος.

Αλλά πάνω από όλα είσαι ευπρεπής. Κάνε τις βλακείες σου εκεί που δεν σε ξέρουν και κάνε χαβαλέ εκεί που σε ξέρουν. Έτσι και αλλιώς, κανείς δεν πρόκειται να σε καταλάβει, γιατί να έχουν να λένε ότι είσαι χάλια;

Περάστε έξω κύριε

Περάστε έξω κύριε!

Δεν έχετε θέση εδώ μέσα, δεν το καταλαβαίνετε.
Τι πα να πει έχετε πρόσκληση;
Δεν το δέχομαι.
Άμα σας αρέσει.
Όχι ρε φίλε δεν ξέρω ποιος είσαι και ούτε με νοιάζει.
Αρκεί να φύγεις από τα μάτια μου.
Εξαφανίσου ρε μαλάκα, καταλαβαίνεις ελληνικά;
Πάρε δρόμο!
Κοίτα μάγκα, ή θα φύγεις με το καλό ή θα φύγεις με το ανάποδο.
Αλλά ότι θα φύγεις είναι σίγουρο, κατάλαβέ το.
Και όσο πιο σύντομα το καταλάβεις τόσο καλύτερα για σένα.
Και άμα σου αρέσει.
Ναι, δε με νοιάζει τι θα κάνεις, κάνε ότι γουστάρεις.
Πάρε το 100, φέρε μπράβους, ξεβρακώσου δημόσια, πάρε φόρα και κοπάνα το κεφάλι σου στον τοίχο, μόνο χάσου από τα μούτρα μου.

Και όχι μόνο για σήμερα και όποτε σου τη δίνει να ξανάρχεσαι.
Φεύγεις και αντίο.
Δεν ξαναπερνάς, όχι απέξω, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου.
Ναι ρε καραγκιόζη, έτσι είναι τα πράγματα και άμα σου αρέσει.
Μαγκιές, ακριβώς, είμαι μάγκας και κάνω μαγκιές, τραβάς κάνα ζόρι;
Έτσι γουστάρω ρε μεγάλε, λογαριασμό θα σου δώσω;
Δεν ακούω τίποτα, ναι έτσι, σε έχω χεσμένο.
Όχι να μην πεις τίποτα, να βγάλεις το σκασμό και να φύγεις.
Ναι ρε μαλάκα, ακριβώς, σε έχω γραμμένο στα αρχίδια μου.
Και μάλιστα πάνω πάνω.

Δηλαδή τώρα τι καταλαβαίνεις, θα το ξημερώσουμε εδώ πέρα;
Λοιπόν, σαν πολλά να είπαμε, άιντε τον πούλο.
ΠΡΟΧΩΡΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΛΕΜΕ.
Τελείωνε.
Τίποτα, τελείωσε, δεν με ενδιαφέρει.
Να φύγεις όπως είσαι.

Και είπαμε έτσι, ούτε απέξω ξανά.

Άιντε πούστη...

Τι μου φτάει; Δεν ξέρω... Μπορεί το ρούμι των πειρατών, το αψέντι των μποέμ, του ουίσκι των ευγενών, το κρασί των bon viveur, η σαμπάνια των πλουσίων... Μπορεί το σκοτεινό δωμάτιο στο πάνω μέρος ενός πύργου που φαντάζομαι πως είμαι, μπορεί τα κεριά που βλέπω να δίνουν το μόνο φως στο χώρο...

Μπορεί τα Montecristo και ο Skandinavik, μπορεί ο Σωκράτης και ο Wittgenstein, τα βιβλία που διάβασα και οι ταινίες που είδα, οι παραστάσεις που βρέθηκα, μπορεί τα αλλεπάλληλα ξενύχτια με φίλους και οι απόκριες στην Πάτρα, μπορεί οι πουτάνες στη Σωκράτους και τα τραβέλια στη Συγγρού. Μπορεί οι σπουδές που δεν έκανα, οι business που απέτυχα, οι γκόμενες που δεν μου έκατσαν, οι άλλες που δεν έλεγαν να με ξεφορτωθούν, τα λίγα ναρκωτικά που δοκίμασα στη ζωή μου, ο Ερμής που είναι ανάδρομος, η Liverpool που έχασε ή κέρδισε (μου είναι αδιάφορο), η πανσέληνος, το χιόνι που φέτος δεν έπεσε, το περσινό που παραέπεσε, μπορεί όλα αυτά μπορεί και τίποτα. Μπορεί να φταίει ακόμα και αυτό εδώ το blog ή και τα comments που έχω γράψει σε άλλα. Ίσως να φταίω και εγώ. Ίσως και εσύ.

Όμως αυτός ο καυγάς έπρεπε να γίνει κάποια στιγμή. Για όλους αυτούς τους καυγάδες που δεν έγιναν και έπρεπε να γίνουν (κυρίως), αλλά και για αυτούς που έγιναν, ασχέτως αν έπρεπε ή όχι (δευτερευόντως, αλλά πολύ δευτερευόντως).

Και τι κατάλαβα; Χα, πολλά. Τόσα πολλά που ισοδυναμούν με φόνο. Όχι με τη βιβλική, ούτε με τη νομική έννοια. Με αυτήν της κάθαρσης. Το φόνο μέσα μου. Που δεν γίνεται απότομα αλλά σιγά σιγά. Μέρα με τη μέρα. Ώρα με την ώρα. Σφαλιάρα με τη σφαλιάρα. Γιατί θύμωσα. Πιο σωστά, γιατί επιτέλους θύμωσα. Και θέλω να τα γαμήσω όλα. Ακόμα και μένα. Ναι, ακόμα και μένα. Και μην απορείς και λες "πάει αυτός, του σάλεψε". Όλα χρειάζονται. Άρκεί να ξέρεις να τα χειρίζεσαι.

Τι, έγινες ράκος; Μακάρι. Αυτό ήθελα. Αλλά μην αγχώνεσαι, θα σου περάσει γρήγορα. Πες πως με ξεμάτιασες -παίρνεις για λίγο το μάτι αλλά μετά σου περνάει, ενώ εγώ γίνομαι καλά με τη μία. Και αυτό προέχει, εγώ.

Και να μην ξεχνιόμαστε.
Είπαμε, ΠΕΡΑΣΤΕ ΕΞΩ.

PERIOD.

Μας ζάλισες τον έρωτα...
Μαλάκα...

Κάπου, κάπως, πρόσφατα

Πατησίων και παραμυθιού γωνία.

Πρωί -ή απόγευμα.

Όχι πριν πολλές μέρες.

Στο φανάρι, στην αριστερή λωρίδα μπροστά μπροστά, είναι σταματημένο ένα σαξόραλο καραφτιαγμένο με 19χρονο οδηγό.

Ξαφνικά, ένα τζιπ που το οδηγεί μία θείτσα γύρω στα πενήντα, μπαίνει από δεξιά και σταματάει μπροστά και λίγο λοξά από το αμάξι του μικρού, κόβοντάς του την ευκαιρία για μια γρήγορη εκκίνηση.

Στις διαβάσεις εγώ και άλλοι οχτώ άνθρωποι.

Ο μικρός βγαίνει σχεδόν ολόκληρος από το παράθυρο και της φωνάζει:

-Κάνε στην άκρη μωρή κουρούνα!

Η θείτσα ανοίγει το παράθυρο και του λέει ατάραχη:

-Βγάλε το σκασμό ρε πιτσιρίκο!

Από τους εννιά πεζούς οι έξι κοίταζαν τρομαγμένοι.

Εγώ και άλλοι δύο κρυφογελούσαμε.

Σε αυτήν την παρέα υπήρχαν τρεις bloggers!

Πάλι χαμός στους bloggers;

Κυρίες και κύριοι,

Ο aggelos-x-aggelos και οι "Απόπειρες Φιλοσοφίας Καθημερινών Πραγμάτων" σας έχουν διαθέσιμη όλη την αλήθεια για το κλείσιμο του m onitor. Συγκλονιστικές αποκαλύψεις θα διαπεράσουν το οπτικό σας νεύρο διαβάζοντας τις παρακάτω γραμμές!







Άσχετο! Μου ήρθε στο μυαλό μιλώντας για γραμμές...







Όσοι είχατε διαβάσει το προηγούμενο post μου, το πρωτοχρονιάτικο, θα είχατε δει ότι διατύπωνα μία φαντασίωση. Να γράψω το πρώτο post της χρονιάς, ώστε να με εμφανίζει πρώτο το monitor! Ο Βρυώνης, ο οποίος είναι δηλωμένος φαν μου, χάκεψε το εισοδόλεξό μου (password) και κοίταξε τα drafts μου. Αυτό το παιδί, μα να μην έχει λίγη υπομονή ποτέ, πάντα αυτό κάνει για να τα βλέπει πρώτος. Μόλις είδε την φαντασίωση χάρηκε πάρα πολύ. Γύρισε το μοχλό της καρέκλας στην ανάκληση, άναψε ένα τσιγάρο και είπε: "Αχ, μακάρι αυτό το παιδί που είναι τόσο τυχερό, να μου κάνει ποδαρικό φέτος! Αν δεν τα καταφέρει θα το κλείσω το άτιμο".

Όσοι παρακολουθείτε τον Παναγιώτη, θα ξέρετε ότι έχει αποκτήσει κάτι κολλητιλίκια με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό βέβαια δεν έχει αφήσει αδιάφορη τη ΝΔ (πρώτη φορά το γράφω αυτό και δεν αναφέρομαι στον Δήμου). Η οποία έχει παγιδεύσει το σπίτι του Βρυώνη και το παρακολουθεί 24 ώρες το 24ωρο. Σκέφτηκαν λοιπόν, ότι θα ήταν καλό, εφόσον δεν είναι μαζί τους να τον εξαφανίσουν.

Οι κινήσεις που ακολούθησαν ήταν αστραπιαίες. Ο κατάσκοπος ειδοποίησε τον πρωθυπουργό για την ευχή του Παναγιώτη, ο οποίος συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο (δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει, μιλάμε για τρεις ώρες πριν τη αλλαγή του χρόνου!!!). Με συνοπτικές διαδικασίες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει, πάση θυσία, να με αποτρέψουν από το να γράψω το πρώτο post του χρόνου. Τους έμενε μόνο να βρούνε τον τρόπο.

Δεν άργησαν να το βρουν. Ακόμα και ένας καμένος σαν εμένα, που αντί να πλακώσει τα μελομακάρονα κάθετε και γράφει posts τρεις ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος, την αλλαγή σίγουρα θα την έβλεπε από την τηλεόραση και όχι με F5 (refresh) από τον υπολογιστή του! Καθίσαν κατευθείαν αγχωμένοι να διαβάζουν όλα μου τα κείμενα μου προσπαθώντας να καταλάβουν το χαρακτήρα μου και από εκεί να μαντέψουν σε ποιο κανάλι θα έκανα αλλαγή. Με είδανε λίγο γκαγκά και κατέληξαν: "Αυτός θα κάνει αλλαγή με την ΕΡΤ".

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά ο καινούριος μας δήμαρχος τράβηξε λίγο παραπάνω τον πρωτοχρονιάτικο λόγο του. Εγώ το είδα πολύ καλά γιατί το σπίτι μου έχει πολύ καλή θέα και είδα τη μισή Αττική να έχει φωτίσει από τα πυροτεχνήματα, και ο Νικήτας έλεγε ακόμα διάφορα για το τι έχει σκοπό να κάνει με το νέο έτος. Τον είδατε μήπως να μετράει ανάποδα όπως κάνουν όλοι κάθε χρόνο, όχι πείτε μου τον είδατε; Ξαφνικά εκεί στα "με πολλή δουλειά" και "με πάρα πολλή δουλειά" μας πέταξε και το "καλή χρονιά". Έτσι, αμέτρητο...

Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν το κατάλαβα παρά μόνο χθες το βράδυ, αλλά από εκείνη τη στιγμή είχα αρχίσει να παίζω το παιχνίδι της κυβέρνησης. Η οποία είχε διατάξει το δήμαρχο να καθυστερήσει την αλλαγή (δηλαδή την ανακοίνωσή της, γιατί την ίδια είναι λίγο δύσκολο) ώστε να μην πατήσω το Publish Post την ώρα που έπρεπε. Τώρα για το ποιος θα το έκανε, ήταν όλοι σίγουροι ότι θα υπήρχαν πολλοί που θα μπορούσαν να με προλάβουν. Όπως και έγινε.

Τα υπόλοιπα, αγαπητοί φίλοι, είναι ιστορία. Την επόμενη μέρα, όταν ο Παπανδρέου έμαθε για τις προθέσεις του νέου του φίλου του ζήτησε τουλάχιστον να το κάνει κάπως κομψά και να βρει και έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να φορτώσει την ιστορία. Εκείνος τράγο δεν μπόρεσε να βρει και βρήκε μια αποδιοπομπαία κατσίκα την Μιραντολίνα Μιραντονικολακοπούλου και έφτιαξε αυτή την ιστορία.

Ελπίζω να διασκεδάσω και τις δύο πλευρές με αυτό το κείμενο. Είναι κρίμα να τσακωνόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι για ψύλλου πήδημα (πάλι καλά που δεν παίρνουμε και τηλέφωνο, "έλα, ο Τζακ πήδηξε").

Ευτυχισμένο το 2007!!!

Έχω μια φαντασίωση! Ότι ανεβάζω το πρώτο post του 2007. Εκεί που όλοι μετράνε ανάποδα μαζί με τα κανάλια, που κοιτάνε λοξά στο τραπέζι μήπως τους κλέψει κανείς τις μάρκες, που σκουπίζουν τις ζάχαρες του τελευταίου κουραμπιέ της παλιάς χρονιάς για να φιλήσουν και να φάνε τον πρώτο κουραμπιέ της καινούριας χρονιάς, που σβήνουν όλα τα φώτα του σπιτιού για να τα ξαναανάψουν με τον καινούριο χρόνο (τι, δεν το κάνετε;), κάπου εκεί να την κάνω λίγο μέσα στο δωμάτιό μου και να πατήσω Publish Post!

Και μετά σαν να μην έγινε τίποτα να επιστρέψω στην γιορτή -δηλαδή ποια γιορτή, με τη μάνα μου και την αδερφή μου είμαι, όλα τα παραπάνω γίνονται στον κόσμο, αλλά όταν παρακολουθείς τηλεόραση γίνεσαι μέρος τους- να κόψουμε την βασιλόπιτα και να φύγω για το σπίτι όπου θα μαζευτούμε να χαρτοπαίξουμε μέχρι πρωίας.

Και αν τα καταφέρω να καταγράψει το monitor ως πρώτο post της χρονιάς το δικό μου, κάτι το οποίο εγώ μπορεί και να μην το μάθω αμέσως, τότε θα έχω πετύχει την φαντασίωσή μου. Και ως ένα δισυπόστατο ον που είναι ο κάθε blogger, θα έχω το νου μου από την μια στον άσσο πάνω στο τραπέζι και από την άλλη στο blogάκι μου! Αλήθεια, πόσοι bloggers θα χαρτοπαίξουν απόψε; Και κάτι σημαντικότερο: Πόσοι θα κάθονται στο τραπέζι μου;

Λίγοι άνθρωποι (από αυτούς που πιάνονται κιόλας, εκτός από το να γράφουν σχόλια και posts) γνωρίζουν τον εξάγγελο (και με κάποιους σωστούς χειρισμούς θα τον ξεχάσουν και αυτοί). Οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνο τον Άγγελο. Έτσι όμως, φαντάζομαι, και άλλοι με τους οποίους έχω επαφή δεν θα μου έχουν αποκαλύψει τον blogger που κρύβουν στο pc τους. Για σκέψου να κερδίσω απόψε 150€ από τον pascal ή τον χαρτοπόντικα ή τον old boy που θα κάθονται στο τραπέζι μου αλλά εγώ θα τους ξέρω σαν Γιάννη, Βρασίδα ή Παφνούτιο (όσιος, η μνήμη του τιμάται στις 25 Σεπτεμβρίου).

Δεν έχει σημασία το ότι δεν ξέρω κανέναν Παφνούτιο, σημασία έχει ότι δεν έχω πιάσει ποτέ τον pascal. Άρα ο pascal (και ο κάθε pascal, μην τον πιάσει και λόξιγκας τον άνθρωπο) μπορέι να είναι ο οποιοσδήποτε. Και να με θεωρεί εμένα φίλο του και γαμώ τις παρέες, ενώ ταυτόχρονα να λέει "τον πούστη τον εξάγγελο μου έφαγε την πρωτιά στο monitor"...

"Ρε προβλήματα που έχει ο κόσμος" λες και εσύ, ταλαίπωρε αναγνώστη του πρώτου post της χρονιάς -το έχω δέσει εγώ! Άντε λοιπόν, σου εύχομαι καλή χρονιά, υγεία, αγάπη, επιτυχία και ευτυχία για όλο το 2007!!! Ήταν ο πρώτος μου χρόνος στο blogging (και δεν συμπληρώθηκε ακόμα, τον Μάρτιο τον κλείνω), πάμε άλλον ένα Δυνατά και Διαδικτυακά!!!

Υ.Γ. Όποιος το διαβάσει ας μου ευχηθεί και καλή τύχη. Χαρτί είναι αυτό...

Για τα κάλαντα!

Κάποτε, σε μια εταιρεία, πήραν τηλέφωνο από μία άλλη εταιρεία που συνεργάζονταν, παραμονή Πρωτοχρονιάς και τους είπαν τα κάλαντα. Τότε η πρώτη εταιρεία, για να τους ευχαριστήσει, τους έστειλε ένα πεντακοσάρικο (δραχμές) με fax.

Σήμερα που διαβάζω κάλαντα σε blogs, σκέφτηκα να κάνω κάτι αντίστοιχο. Η αρχή έγινε με τα κάλαντα του Νίκου Δήμου. Κε Δήμου, δεξί κλικ, Save image as... και σε καλή μεριά! Αλλά και όποιος άλλος έχει γράψει κάλαντα ας περάσει. Έχει για όλους!

Τι; Εγώ τσιφούτης; Ορίστε λοιπόν!


Μήπως προτιμάτε κάτι ποιο παραδοσιακό; Κανένα πρόβλημα!



Καλή όρεξη και καλή χρονιά! Και για το βράδυ εύχομαι σε όλους αυτό...


Τα πρόσωπα της χρονιάς που πέρασε σύμφωνα με το TIME, ήμασταν εμείς. Άρα και το φλουρί θα το βρούμε εμείς!

Απορίες (από τι;)

Προσοχή:

Ακολουθεί post το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη σοβαρότητα. Συνεχίζετε την ανάγνωση με δική σας ευθύνη.


Απορία Νο 1:

Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει πάνω από τη γη;

Πολλά χρόνια με βασανίζει αυτό το ερώτημα. Ξέρουμε τον πληθυσμό της γης σήμερα, πριν από 100 χρόνια, τον υπολογίζουμε σε άλλα 100, αλλά υπολογίστηκε ποτέ ο συνολικός αριθμός ανθρώπων που πέρασαν από αυτή τη γη;

Σημ. Το google στη συγκεκριμένη ερώτηση μέσα σε αυτάκια (" ") δεν βγάζει κανένα αποτέλεσμα.

Απορία Νο 2:

Πόσα βιβλία μιλάει ένας άνθρωπος στη ζωή του;

Αυτό το ερώτημα με βασανίζει λιγότερα χρόνια, αλλά όχι λιγότερο οδυνηρά. Αν καταγράψουμε κάθε λέξη που λέει ένας άνθρωπος, απο τη στιγμή που γεννιέται μέχρι να πεθάνει, πόσα βιβλία γεμίζουμε (κατά μέσο όρο βρε αδερφέ);

Σημ. Το google μας προδίδει και εδώ.

Απορία Νο 3:

Ποιος είναι ο κούκος που δεν φέρνει την άνοιξη;

Αυτό, πάλι, μου ήρθε σήμερα! Όλοι συμφωνούν ότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, αλλά ποιος είναι, τέλος πάντων, αυτός ο κούκος; Μήπως η έκφραση είναι υποθετική (ένας από όλους δεν θα την φέρνει);

Σημ. Το google γ@&!$#@!, και μας το παίζει και κάπως!

Αγαπητοί και, προπαντός, ατελείωτοι (καιρό είχα να το γράψω αυτό) αναγνώστες μου, επειδή πιστεύω πολύ σε εσάς και στο επίπεδο της μόρφωσής σας, είμαι σίγουρος ότι αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω θα μου έχετε λύσει όλες μου τις απορίες. Σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύω να γίνω μισητός διότι θα σας έχω μεταδώσει αυτές τις απορίες. Και να ξέρετε, άμα σου κολλήσει ένα πράγμα, δύσκολα σου φεύγει...

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Κάθε χρόνο, όπως όλα τα παιδάκια, έτσι και εγώ σου γράφω ένα γράμμα με τα δώρα που θέλω για τα Χριστούγεννα (λέμε τώρα, δεν έχω γράψει ποτέ). Και κάθε χρόνο εσύ ανταποκρίνεσαι άμεσα σε ότι σου ζητήσω (πάλι λέμε τώρα).

(Μια μικρή παρένθεση για τα δώρα. Για μένα το πετυχημένο δώρο συνοψίζεται στο εξής: Κάτι που δεν το χρειάζεσαι άμεσα, που δεν θα έδινες ποτέ λεφτά για να το αγοράσεις, αλλά που θα σε έκανε πολύ χαρούμενο αν το είχες. Έτσι και το πετύχεις αυτό, -μου- έχεις κάνει το καλύτερο δώρο.)

Φέτος, όμως, αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη, δεν σε χρειάζομαι. Πήγαινε σε κανέναν άλλο που σε χρειάζεται περισσότερο. Γιατί εμένα το δώρο μου για τα Χριστούγεννα μου το έκανες τον Μάρτιο. Ποιο ήταν αυτό; Μα το blog μου, που διαβάζεις αυτή τη στιγμή!

Ποτέ μου δεν είχα καλύτερο παιχνίδι! Ποτέ μου δεν είχα παιχνίδι που να μην το βαριέμαι! Και τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω ένα. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν σου ζητούσα και άλλο δώρο;

Και τι παιχνίδι! Δεν πέφτει. Δεν σπάει. Δεν χαλάει (εκτός αν έχει τις στραβές του ο blogger). Και όχι μόνο. Κάθε μέρα μπορείς να το κάνεις και πιο όμορφο. Άπειρα πράγματα μπορείς να του προσθέτεις συνεχώς, αρκεί να κάνεις βόλτες στο internet. Και το πιο σημαντικό: Όλα τσάμπα! Κάποτε είχαμε παιχνίδια που έπρεπε να δώσεις πολλά λεφτά για να τα αγοράσεις και, αν ήθελες να τα ομορφύνεις, έπρεπε συνέχεια να δίνεις. Αλλά σήμερα είναι η αποθέωση του παιδιού.

Αλλά και στη χρήση του είναι τέλειο αυτό το παιχνίδι. Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να νιώσει καλύτερα από το να εκφράζει τη δημιουργικότητά του; Και πόσες φορές δεν έχω ξεσπάσει εδώ μέσα με πράγματα που ήθελα πάντα να πω αλλά δεν έβρισκα που; Με κάνει να αισθάνομαι σαν να έχω μια δικιά μου εφημερίδα, με δικές μου όλες τις στήλες, χωρίς περιορισμό λέξεων. Σαν να έχω ένα δικό μου εκδοτικό οίκο που μπορώ να εκδώσω όσα βιβλία θέλω. Και, επίσης, αυτό το παιχνίδι δεν τελειώνει. Ταβάνι είναι το μυαλό σου.

Και κάτι τελευταίο. Πόσο αξιόλογο κόσμο γνώρισα με αυτό το παιχνίδι. Κάτι σαν τα ποδήλατα στη γειτονιά. Μπορεί να κατέβαινες μόνος σου από το σπίτι αλλά δεν έμενες ποτέ μόνος για πολύ. Έρχονταν και τα άλλα παιδάκια και γινόταν μεγάλη η παρέα. Και άλλος έτρεχε γρήγορα, άλλος πήγαινε αργά, άλλος έκανε ωραία κόλπα. Έτσι είναι και με τα blogs, μόνο που δεν υπάρχει περίπτωση να γρατζουνίσεις τα γόνατά σου και τους αγκώνες σου.

Γιαυτό, αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη, το μόνο που θα σου ζητήσω για φέτος είναι υγεία για όλους, και πολλή όρεξη και φρέσκες ιδέες στους bloggers όλου του κόσμου!

Υ.Γ. Αν, τέλος πάντων, επιμένεις πολύ να μου κάνεις κάποιο δώρο, δεν θα έλεγα όχι σε εκείνα τα 10 εκ. ευρώ του τζακ πουτ (μην το κοιτάς περίεργα, είναι γενική, το τζακ ποτ, του τζακ πουτ) του τζόκερ...

Ευχαριστώ!

Μοντέρνος Dickens

Κατά ένα περίεργο τρόπο, όλοι έχουν από μια θλιμμένη χριστουγεννιάτικη ιστορία. Λες και τα Χριστούγεννα φτιάχτηκαν για να προκαλούν θλίψη. Από τα χρόνια τα παλιά, με τους απανταχού Σκρουτζ, μέχρι τα πρόσφατα, τα περσινά. Ακόμα και για αυτά που θα έρθουν σε λίγες μέρες ακούς ανθρώπους να λένε για μαύρα Χριστούγεννα -το προεξοφλούν.

Προεξοφλούν; Τι λέξη για τη σημερινή εποχή... Ποιος προεξοφλεί τι; Η λέξη ακούγεται τουλάχιστον αστεία με λογαριασμούς από δέκα πιστωτικές και παντός είδους δάνεια. Που, όπως στολίζουμε τα σπίτια μας (ενίοτε και τα blog μας, σας αρέσει όπως το έκανα;) έτσι και αυτοί είναι στολισμένοι με τρία πράγματα: Τις ευχές τους για το νέο έτος (να ζήσεις να μας ξεπληρώσεις), τις προσφορές τους για τις γιορτές (ή τι κερδίζεις χάνοντας), και τις προειδοποιήσεις-απειλές για την παρατεταμένη σου καθυστέρηση της εξόφλησης του προηγούμενου λογαριασμού. Ο μοντέρνος Σκρουτζ. Ο Σκρουτζ που δεν τσιγκουνεύεται ποτέ να σου δώσει τίποτα. Οξύμωρος. Που τον νοιάζει να κάνεις καλές και πλούσιες γιορτές. Που σου προτείνει ιδέες για ρεβεγιόν και δώρα, που σου υπενθυμίζει συγγενείς, φίλους και γνωστούς και το μόνο που θέλει από σένα είναι να του ζητήσεις κι άλλα. Απλόχερα θα ανοίξει το πορτοφόλι του. Αυτός δεν χρειάζεται καμία επίσκεψη από το πνεύμα των Χριστουγέννων, σχεδόν είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων -και αν δεν είναι, είναι σίγουρα χορηγός του.

Και εσύ; Πιο φτωχός και από το λουστράκο των παραμυθιών και το κοριτσάκι με τα σπίρτα, πελαγώνεις με την αριθμητική: "Με τόσο τοις εκατό επιτόκιο μου έρχεται φθηνότερα να πάρω δώρο και στον/στην τάδε παρά να μην πάρω και να έχω δύο μονάδες παραπάνω". "Γιατί πιο φτωχός όμως", διαμαρτύρεσαι; "Εγώ δεν φοράω τρύπιο παντελόνι να με ξυλιάζει το κρύο, ούτε έχω μισά γάντια. Και το παλτό μου είναι μόλις ενός έτους και καλοδιατηρημένο." Ναι φίλε μου, συμφωνώ. Και όχι μόνο. Και καλά θα φας στις γιορτές, και με το αμάξι σου θα πας παντού για να μην κρυώνεις, και δώρα θα κάνεις, και κινητό έχεις -για σταθερό ούτε λόγος- για να στείλεις τα SMS σου για καλή χρονιά, και θέρμανση, και υπολογιστή με σύνδεση στο internet και απ' όλα έχεις. Α, και λεφτά στην τσέπη! Και αν σου τελειώσουν έχεις την πιστωτική για cash advantage. Και αυτό είναι το κακό. Ότι δεν μπορείς να μείνεις άφραγκος. Γιατί μπορείς να χρωστάς. Στον μοντέρνο τοκογλύφο. Ο οποίος για υποθήκη έχει το μέλλον σου.

Ταλαίπωρε απεργέ του 19ου αιώνα. Αν ήξερες που θα πήγαινε το πράγμα με τις -απόλυτα δικαιολογημένες- απεργίες σου, ήθελα να ήξερα, θα τις έκανες; Θα έδιωχνες τον αγέλαστο παλιό Σκρουτζ, τον κακότροπο παλιό τοκογλύφο; Σου αρέσουν οι καινούριοι, οι χαμογελαστοί και μέχρι εμετού ευγενικοί; Όχι; Κακώς, θα έπρεπε!

Αγαπητέ εργάτη, πρώην καταπιεσμένε, πρώην απεργέ, πρώην -ξαναλέω δικαίως- εξεγερθέντα και νυν εργαζόμενε, ξέρεις γιατί εξεγέρθηκες τότε; Μόνο για τις συνθήκες εργασίας και τις απολαβές σου; Όχι. Κυρίως για το δικαίωμα της επιλογής. Και το πέτυχες. Τότε ήσουν προλετάριος, σήμερα είσαι πολίτης. Σήμερα μπορείς να επιλέξεις. Αν θα πάρεις δάνειο ή όχι. Αν το αμάξι σου κάνει 10.000€ ή 60.000€. Αν το κινητό σου θα κάνει 100€ ή 500€. Αν θα ψωνίζεις από το Κολωνάκι ή από τα Zara. Αλλά όσο αμόρφωτος ήσουν τότε και πίστεψες ότι μπορεί να σε σώσει ο κομμουνισμός άλλο τόσο είσαι και σήμερα και πιστεύεις ότι μπορείς να εξοφλήσεις το χρέος σου με την ελάχιστη καταβολή. Ακολούθησες το carpe daneioum και τώρα από τον καναπέ σου βρίζεις τους αλήτες τους τραπεζίτες κάθε φορά που βλέπεις διαφήμιση δανείου. Από τον ίδιο καναπέ που κάποτε, βλέποντας την ίδια διαφήμιση, σχεδίαζες τις γιορτές σου (εορτοδάνειο), τις διακοπές σου (διακοποδάνειο), τα πάντα (ότι-βάζει-ο-νους-σου δάνειο). Λες και σε βάλανε να υπογράψεις με το ζόρι. Λες και δεν ξέρεις γράμματα να διαβάσεις τους όρους. Λες και είσαι άβουλο ον. Hommo daneioliptous!

Ο μοντέρνος Dickens, λοιπόν, δεν θα έγραφε για φτωχούς, πεινασμένους ανθρώπους, που τόσο τους έχει εκμεταλλευτεί το πλούσιο μεν, κακιασμένο δε αφεντικό τους. Δεν θα έγραφε για φτωχά πεινασμένα παιδάκια που φτιάχνουν τα δώρα τους με σκουπίδια και ζητιανεύουν στις γειτονιές για λίγο γάλα. Θα έγραφε για την ιστορία ενός ανθρώπου που την παραμονή των Χριστουγέννων, και εν μέσω μαγαζιών για ψώνια, λιστών με δώρα και SMS για το αν κλείστηκε το τραπέζι για το βράδυ, θα δεχόταν αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα από τράπεζες που δεν έχει τακτοποιήσει και κάθε φορά θα σφίγγεται η καρδιά του για το πως θα τις πληρώσει. Και ή θα ψάχνει μια φτηνή δικαιολογία για μια παράταση ή δεν θα το σηκώνει. Και βέβαια θα προσπαθεί περίτεχνα να κρύψει από την κυρία που συνοδεύει την κατάντια του μασώντας μερικές ακόμα φτηνές δικαιολογίες. Θέλετε happy end; Κερδίζει το πρωτοχρονιάτικο λαχείο και ξεχρεώνει. Λυπημένο; Παθαίνει καρδιακή προσβολή όταν σε ένα τηλεφώνημα του ανακοινώνουν ότι θα του κατασχέσουν το αμάξι.

Πάντως η λέξη κλειδί είναι η λέξη κατάντια.

Που έδωσε τη θέση της στη λέξη φτώχεια.

Έτσι, και σήμερα μπορούμε να έχουμε θλιμμένα Χριστούγεννα και ας έχουμε τα πάντα.

Συζήτηση με το blog μου

-Έλειψες πολύ.
-Ε και; Πρώτη φορά είναι;
-Αυτό να μου πεις. Πάντα τέτοιος αχαΐρευτος ήσουν...
-Με αδικείς.
-Μμμμ, τα μούτρα σου. Σε αδικήσαμε κιόλας. Μήπως θέλεις να το σχολιάσουμε λίγο; Τι είπες όταν με άνοιξες; Δεν είπες ότι θα ανέβαζες ένα post την εβδομάδα;
-Ναι, αλλά οι δουλειές βλέπεις...
-Οι δουλειές, όλο οι δουλειές. Και λοιπόν τι έχεις κάνει με τις δουλειές σου; Μήπως έβγαλες κανα φράγκο;
-Ε μωρέ, ξέρεις τώρα... Τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά σήμερα.
-Για όλους τους άλλους πάνε και μόνο για σένα δεν πάνε;
-Α, για να σου πω.
-Τέλος πάντων, θα μου πεις που ήσουν τόσο καιρο;
-Δούλευα. Από τις 8 το πρωί ως τις 10 το βράδυ. Και το Σάββατο μέχρι τις 7, καμιά φορά 8.
-Έκανες τίποτα;
-Μπα χάλια.
-Και τώρα;
-Τώρα γύρισα.
-Άφραγκος να υποθέσω.
-Μάγος είσαι;
-Όχι blog. Το blog σου που το έχεις ξεχάσει.
-Έλα βρε. Μη μου στεναχωριέσαι. Πάλι μαζί θα είμαστε.
-Άντε καλά. Και για πότε βλέπεις να απαντάς στα σχόλια που έχεις;
-Το έκανα ήδη.
-Μπράβο, μπράβο. Καμιά επίσκεψη σε κάνα φίλο;
-Από αύριο.
-Μπράβο, μπράβο. Και, να σου πω, κανά post;
-Μάντεψε...
-Τι, δεν πιστεύω να ανεβάσεις την κουβέντα μας.
-Τελικά μάγος είσαι!
-Όχι, όχι, μηηηηηηηηηηηηηηη...

Publish Post

Σιγά μη δέρνουν οι μπάτσοι

Αναρχικός τραυμάτισε με το κεφάλι του σφαίρα αστυνομικού την ώρα που εκείνη έβγαινε -τυχαία αλλά με προτεραιότητα- από το όπλο του. Ο αναρχικός προσπάθησε να διαφύγει, εγκαταλείποντας το θύμα του αβοήθητο, αλλά συνελήφθη. Η σφαίρα νοσηλεύεται.

Το είχα ακούσει πριν από 15 χρόνια περίπου, αλλά μου φάνηκε επίκαιρο και είπα να το γράψω. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ...

Με αφορμή το χαμό στους bloggers

Τώρα που έκατσε λίγο η σκόνη που είχε σηκωθεί τον τελευταίο καιρό στην blogόσφαιρα θα σχολιάσω και εγώ τα τεκταινόμενα. Άκαιρος λίγο, ε; Κάλλιο αργά, παρά αργότερα...

Απ' όλα είχε ο κατάλογος αυτές τις μέρες. Μηνύσεις, απολύσεις, σφαγές εκατέρωθεν από bloggers και δημοσιογράφους και κλεισίματα σε blogs και μηχανές αναζήτησης ήταν στα κυρίως πιάτα. Στα ορεκτικά και τις σαλάτες είχαμε ότι μπινελίκι τραβάει η ψυχή σου. Και στα γλυκά είχαμε και φιλοσοφικά θέματα τύπου τι είναι οι bloggers, τι θα έπρεπε να είναι, που το πάνε και ποιοι μας υπονομεύουν, που είναι τα όρια της σάτιρας, που σταματάει η ελευθερία του λόγου και τέτοια. Α, και το πιο βασικό, τι την κάνουμε την ανωνυμία μας.

Σ' αυτό το τελευταίο θέλω να σταθώ λίγο. Παλιότερα λέγαμε "τι θα έκανες αν ήσουν αόρατος;". Δεν ξέρω τι έβαζε ο νους του καθενός για την αόρατη υπόστασή του, αλλά είμαι σίγουρος ότι με την internetική ανωνυμία του θα κάνει κάτι πολύ κοντά σε εκείνο. (Τη σχετική ανωνυμία, γιατί, μαθαίνω, ότι αν θέλουν σε βρίσκουν, εκτός αν γράφεις πάντα από internet cafe). Αυτός, λοιπόν, που σαν αόρατος θα έκανε μάτι, σαν ανώνυμος γίνεται haker, αυτός που θα σκότωνε, συκοφαντεί, αυτός που θα κάτι, θα κάτι ξανά, και ο άλλος που θα κάτι άλλο, θα κάτι άλλο και εδώ. Αυτό γιατί είναι περίεργο; Λες και δεν έχουμε κανένα μιαρό στοιχείο στην κοινωνία μας και αντικρίσαμε ατιμία πρώτη φορά στο internet.

Για την ανωνυμία θέλω να πω και κάτι άλλο. Εγώ δεν την βλέπω τόσο σαν ανωνυμία, όσο σαν μια δεύτερη ζωή, ένα wannabe something else. Παράδειγμα, σε ένα blog τις προάλλες συζητάγαμε για μια θεατρική παράσταση και έγραψα τη γνώμη μου. Σκέφτηκα τότε ότι καλό θα ήταν να το έγραφα και στο site του Αθηνόραμα. Πηγαίνοντας εκεί υπέγραψα πάλι ως aggelos-x-aggelos και όχι ως κατίνα ή θεατράγγελος. Θέλω να πω ότι, ως internetική περσόνα, δεν έχω λόγο να μην είμαι παντού ο εξάγγελος. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βέβαια, η συζήτηση έγινε για όσους έχουν λόγο...

Στα της σκόνης και πάλι. Κατά τη γνώμη μου ένας blogger είναι ένας blogger. Δεν είναι δημοσιογράφος, δεν είναι συγγραφέας και δεν θα πρέπει να προσπαθεί για κάτι τέτοιο -εκτός αν του προκύψει, αλλά όχι να είναι αυτοσκοπός. Από την άλλη ένας δημοσιογράφος δεν είναι συνάδελφος, αλλά πολύ περισσότερο δεν είναι εχθρός. Δεν είμαστε εδώ για να καταργήσουμε ή να αντικαταστήσουμε τις εφημερίδες. Ναι στην εναλλακτική ενημέρωση μέσω ημών, αλλά μη την ψωνίζουμε κιόλας. Και το γράφω αυτό γιατί είδα, με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις, να στήνονται λαϊκά δικαστήρια και, το χειρότερο, είδα ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Η όποια ποιότητα γραφής είχε εξαφανιστεί και είχε δώσει τη θέση της σε λεκτικούς χουλιγκανισμούς. Αίσχος! Σε λίγο θα στηθούν και blogs τα οποία θα σχολιάζουν τι έγινε σε άλλα blogs εν είδη μεσημεριανού κουτσομπολιού. Ο οριστικός θάνατός μας.

Το χειρότερο όμως, όλων όσων είδα αυτές τις μέρες, ήταν η διάσπαση. Δεν είναι να πεις ότι ήταν όλοι οι bloggers ενωμένοι εναντίων των -όποιων- άλλων, είχαν και μεταξύ τους προβλήματα. Κάποιοι έβριζαν δημοσιογράφους και δημοσιογράφους-bloggers και όσους σκέτους bloggers είχαν σχέση μαζί τους, κάποιοι άλλοι έβριζαν αυτούς που βρίζουν επειδή βρίζουν, μερικοί έβριζαν για την απουσία κώδικα δεοντολογίας και, όλοι μαζί, υβρίζοντες και υβριζόμενοι, είχαν χωριστεί σε στρατόπεδα. Συγνώμη, τι το κάναμε εδώ μέσα, ΚΚΕ; Σε λίγο θα έχουμε bloggers της Ελλάδας, Συνασπισμό των bloggers, bloggers εσωτερικού και bloggers μ-λ. Και όσοι γράφουν σε χαρτί θα λέγονται εξωinternetικοί -κατά το εξωκοινοβουλευτικοί!

Όμως τον απλώσαμε πολύ τον τραχανά, που έλεγε και ο Φλωράκης -μιας μιλάμε για ΚΚΕ. Και δεν είναι στις προθέσεις του κειμένου να δείξει τι είναι blogging -που να ξέρει κι αυτό το καημένο. Καλό θα ήταν , όμως, να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας τι δεν είναι blogging. Έγραψα παραπάνω ότι ένας blogger δεν είναι ούτε δημοσιογράφος ούτε συγγραφέας. Και όμως, θα μπορούσε. Αλλά με μια καινούρια έννοια. Αν κάποιος θέλει να blogοδημοσιογραφεί, καλά θα κάνει. Να μας πει κάτι όμως που δεν θα μας το πει η εφημερίδα. Ή να μας το πει με άλλο τρόπο από τη εφημερίδα. Να βγάλει τα απωθημένα, του να καυτηριάσει πράγματα που τον ενοχλούν, αλλά με δικιά του γλώσσα, όχι με δημοσιογραφική. Αν είναι να αρχίσουμε να αλληλοκαρφωνόμαστε και να κράζουμε όπως κάνουν όλοι είμαστε χαμένοι. Γιατί εμείς, σε σχέση με τους άλλους, έχουμε το πλεονέκτημα της ανωνυμίας. Εμείς μπορούμε να βρίζουμε όσο χυδαία θέλουμε χωρίς να μας πει κανείς τίποτα. Γιαυτό πρέπει να το κάνουμε με φειδώ. Αλλιώς ο χώρος θα γίνει μία χωματερή, μια χαβούζα. Έχουμε τη δύναμη να γίνουμε ένας χώρος αληθινής, εναλλακτικής, ενημέρωσης. Ας μη μας φάνε τα 'εσωκομματικά' μας.

Η όποια δύναμή μας μπορεί να σκάσει σαν φούσκα στα μούτρα μας αν δεν βάλουμε μέτρο στον αυθορμητισμό μας και, κυρίως, στην επιθετικότητά μας. Μπορούμε να γίνουμε μια δύναμη, την κρίση της οποίας θα φοβούνται όλοι. Για να γίνει αυτό όμως, τα blogs μας χρειάζονται αισθητική και μέτρο. Άμα έχουμε αυτά τα δύο, τα πάντα είναι blogging!

Χρόνια σου πολλά μωράκι μου!

Χρόνια πολλά αγάπη μου!

Να είσαι πάντα καλά και ευτυχισμένη!

Να μη στεναχωριέσαι για τίποτα!

Σ' αγαπώ πολύ!!!