Που είναι ο θυμός;

Κάτι έχω πάθει και δεν μπορώ να θυμώσω. Δεν μου βγαίνει, κάτι με κόβει. Και όχι μόνο αυτό. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Μου φαίνονται όλα βουνό.

Ξεκίνησα να το παρατηρώ με τη φωτιά στην Πάρνηθα. Σαν να είχα μπλοκάρει και δεν ήξερα τι να κάνω. Βέβαια δεν μπορούσα να κάνω και τίποτα, αλλά εδώ μιλάω για εκείνη την αίσθηση της παράλυσης. Δεν μπορούσα ούτε καν να στεναχωρηθώ. Μου πήρε μερικές μέρες να καταλάβω πλήρως τι είχε γίνει.

Μετά ήρθε η Πελοπόννησος. Κολλημένος μπροστά στην τηλεόραση και όμως να μην μπορώ να θυμώσω. Τι να θυμώσω, ούτε που επικοινωνούσα με ότι έβλεπα. Πήγα και στο Σύνταγμα. Νωθρός και εκεί.

Ακούω για αδικημένους και κακομεταχείριση, βλέπω πολλά στραβά, μου συμβαίνουν άλλα τόσα, αλλά ο θυμός με έχει εγκαταλείψει εντελώς. Δεν μπορώ ούτε να γράψω. Διαβάζω παλιά μου κείμενα και λέω τι ωραία που έγραφα τότε. Έχω κλειστεί στον εαυτό μου και κάθε μέρα μοιάζω όλο και περισσότερο με το φοβισμένο Μήτσο του Λαζόπουλου -άει χάσου μυρμηγκάκι.

Και το χειρότερο: Δεν νομίζω ότι συμβαίνει μόνο σε μένα. Δεν βλέπω κανέναν θυμωμένο γύρω μου. Βλέπω μόνο εκείνους που είναι μόνιμα θυμωμένοι χωρίς λόγο, αλλά αυτούς δεν τους μετράω· ούτε καν για ανθρώπους. Α, και εκείνους που εμπορεύονται το θυμό τους -έχουμε και εκλογές. Αλλά ο πραγματικός, ο αληθινός, ο αυθεντικός θυμός δεν υπάρχει.

Που είναι ο θυμός μας; Γιατί μας εγκατέλειψε; Γιατί κάναμε σιωπηρή διαμαρτυρία για μια τόσο μεγάλη καταστροφή και δεν τα σπάσαμε όλα; Γιατί πάμε να διώξουμε τα σκατά του δικομματισμού με τα απόσκατα των ακροδεξιών; Γιατί ανεχόμαστε τα πάντα χωρίς να απαιτούμε τίποτα;

Ίσως γιατί δεν αντέχουμε να θυμώσουμε με τον πραγματικό φταίχτη, τον εαυτό μας. Καλώς ή κακώς ο άνθρωπος κάποια στιγμή ωριμάζει. Ίσως να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι την Πάρνηθα και την Πελοπόννησο την κάψαμε μόνοι μας. Ότι τις κυβερνήσεις τις εκλέγουμε εμείς. Ότι αν γυρνάγαμε πίσω το χρόνο γνωρίζοντας τι θα γίνει, κανείς δεν θα άλλαζε την ψήφο του αν του έλεγες ότι δεν θα διοριστεί το παιδί του στο δημόσιο, αλλά δεν θα καιγόταν τίποτα. Και το πιστεύω, κανείς.

Μακάρι να είναι αυτό και να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε που φταίμε. Θα περάσουμε δύσκολα, αλλά μπορεί να μας βγει και σε καλό. Ωριμάζουμε. Αχ καημένε άνθρωπε, ούτε στην εφηβεία δεν έχεις μπει ακόμα, παρ' όλες σου τις κατακτήσεις. Ή μάλλον όχι καημένε άνθρωπε, καημένε Έλληνα είναι το σωστό. Μακάρι αυτή η αδράνεια να είναι σύμπτωμα αυτού που μόλις συνειδητοποιήσαμε. Μακάρι να το αφήσουμε να βγει σε όλο του το μεγαλείο. Να μας κάνει να σερνόμαστε και να βουλιάξουμε κλαίγοντας στις πολυθρόνες μας, σαν έφηβη μετά από ερωτική απογοήτευση. Δεν είναι τίποτα. Πονάει λίγο αλλά θα μας περάσει. Αρκεί μόνο να το ζήσουμε και να μην το θάψουμε.

Γιατί ή έφηβη του παραδείγματος, μέσα από το κλάμα της θα γίνει γυναίκα.

Ενώ η Ελλάδα, αν δεν κλάψει, θα παραμείνει τσούλα.

Κι όμως ήρθε

Τοκ, τοκ.

Σηκώθηκα και πήγα ως την πόρτα. Δεν περίμενα κανέναν, αλλά είχα μία περίεργη αίσθηση ότι κάτι θα συνέβαινε.

-Ποιος είναι;
-Εγώ. Άνοιξε.

Ρίγος. Ήρθε; Μας θυμήθηκε επιτέλους; Και στην ώρα του; Σάστισα. Έμεινα για λίγο να κοιτάω την πόρτα και να μην ξέρω τι να κάνω. Μου φαινόταν σαν ψέματα.

-Θα ανοίξεις ή να φύγω; είπε κάπως περιπαιχτικά.

Ξύπνησα απότομα, σαν να έπεσα από το κρεβάτι και άνοιξα κατευθείαν την πόρτα. Και όντως, ήταν εκεί μπροστά μου και με κοιτούσε. Τι χαρά! Ήρθε. Του είπα να περάσει και προσπάθησα να ανακτήσω την αυτοκυριαρχία μου.

-Πως και από τα μέρη μας;
-Είπα να έρθω.
-Έλειψες πολύ. Πόσα χρόνια έχεις να έρθεις;
-Ε πως, ερχόμουν αλλά πιο αργά.
-Ναι σιγά. Και έτσι όπως ερχόσουν δεν καταλαβαίναμε τίποτα.
-...
-Δε μιλάς;
-Μωρέ, δεν ξέρω τι να πω... Απλά ήρθα τώρα.
-Ακούγεται ότι φταίμε και εμείς που μας εγκατέλειψες και εσύ και η άλλη, η απέναντί σου
-Πολλά ακούγονται. Ποιος ξέρει;
-Πάντως έκανες πολύ καλά που ήρθες φέτος. Ξέρεις περάσαμε δύσκολο καλοκαίρι· σε χρειαζόμασταν όσο ποτέ ίσως. Δεν ξέρω αν έμαθες για τις φωτιές;
-Τα είδα. Δεν χρειάζεται να μάθω άλλα. Ήρθα από δυτικά και την είδα τη μαυρίλα.
-Θύμωσες;
-Να θυμώσω; Γιατί; Στεναχωρήθηκα.
-Και να υποθέσω ότι δεν θα ξαναέρθεις σύντομα, ε;
-Μανούρα είσαι, το ξέρεις; Είπαμε κανείς δεν είναι σίγουρος για αυτά τα πράγματα. Ελπίζω να μπορέσω. Άλλωστε, εγώ θέλω να έρχομαι.
-Και εμείς θέλουμε να έρχεσαι. Σε αγαπάμε και σένα και μας λείπεις. Θα μείνεις ελπίζω αρκετά, έτσι;
-Γιατί ασχολείσαι τόσο πολύ με το τι θα γίνει; Τώρα είμαι εδώ. Ας περάσουμε καλά και βλέπουμε. Αν μπορέσω να μείνω, θα μείνω.

Είχε δίκιο. Αναλώθηκα πολύ σε ανάλυση και έχανα από την ώρα που είχα να περάσω μαζί του. Το υπόλοιπο απόγευμα δεν μιλήσαμε άλλο. Έκατσα και απόλαυσα την παρουσία του, που μου είχε λείψει τόσο πολύ. Δεν είχε σημασία πότε θα έφευγε ή αν θα ξαναρχόταν -τουλάχιστον δεν είχε σημασία εκείνη τη στιγμή.

Έχουμε όλο τον καιρό μπροστά μας να δούμε τι θα κάνουμε. Αν θέλουμε να ξανάρθει. Πάντως φέτος το φθινόπωρο ήρθε και ήρθε στην ώρα του, και μας χάρισε ένα υπέροχο κυριακάτικο απόγευμα, αλλά και ένα υπέροχο πρωινό Δευτέρας.

Για το γνωστό e-mail

Πήρα και εγώ ένα e-mail (γράφω και εγώ διότι από μία γρήγορη αναζήτηση που έκανα στο internet είδα ότι το έχουν πάρει πολλοί και το έχουν ανεβάσει στα blog τους) και θα ήθελα να σχολιάσω κάποια πράγματα. Κατ' αρχάς, διαβάστε το όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη.

"Πολλοί αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, αποφασίζουν να ψηφίσουν άκυρο ή λευκό ή ακόμα και να μην πάνε στις κάλπες, με σκοπό να τιμωρήσουν έτσι, τα μεγάλα κυρίως κόμματα, ως υπεύθυνα για την κατάντια της χώρας. Στην πραγματικότητα αυτό είναι το μεγαλύτερο ΔΩΡΟ που μπορούν να κάνουν στα δύο μεγάλα κόμματα. Στις παρακάτω γραμμές θα εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται, ώστε να μην έχει κανείς αμφιβολία, γιατί τα δύο μεγάλα κόμματα ΠΑΡΑΚΑΛΑΝΕ να υπάρχει μεγάλο ποσοστό Λευκών / Άκυρων / Αποχής, ώστε να αυξήσουν τα δικά τους ποσοστά.

Αν υποθέσουμε ότι το σύνολο των ψηφοφόρων είναι 100 (ποσοστό 100%), τότε με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, για να σχηματίσει ένα κόμμα αυτοδύναμη κυβέρνηση, χρειάζεται να συγκεντρώσει ποσοστό μεγαλύτερο του 42% από τα ΕΓΚΥΡΑ ψηφοδέλτια. Να το ψηφίσουν δηλαδή στο παράδειγμά μας 43 άτομα. Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ έχουν μια σταθερή βάση ψηφοφόρων (ψηφοφόρους που θα τα ψήφιζαν ακόμα και αν γύριζε η γη ανάποδα, «βαμμένους» με άλλα λόγια), της τάξης του20% περίπου το κάθε ένα. Με αυτά τα δεδομένα, όποιο κόμμα κατορθώσει να πείσει άλλους 23 ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, συγκεντρώνει το ποσοστό που απαιτείται και σχηματίζει κυβέρνηση. Αν υποθέσουμε τώρα ότι από τους 100ψηφοφόρους του συνόλου, οι 25 δεν πάνε να ψηφίσουν, έχουμε δηλαδή αποχή25%.Από τους 75 που πάνε στις κάλπες, οι 8 ψηφίζουν λευκό και οι 7 ζωγραφίζουν μία μούντζα στο ψηφοδέλτιο πριν το ρίξουν (άκυρο). Έχουμε λοιπόν ποσοστό 15% λευκά / άκυρα. Αυτό σημαίνει ότι τα έγκυρα ψηφοδέλτια είναι 60 από τα 100 άτομα του συνόλου. Το 42% του 60 είναι 26. Οι 20 «βαμμένοι» οπαδοί του κάθε κόμματος θα τα ψηφίσουν ότι και αν γίνει. Επομένως, όποιο κόμμα μαζέψει άλλες 6 (ολογράφως ΕΞΙ) ΜΟΝΟ ψήφους σχηματίζει κυβέρνηση! Στην περίπτωση δηλαδή, που δεν έχουμε αποχή / λευκά / άκυρα, το πρώτο κόμμα χρειάζεται να πείσει 23 ακόμα ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, με ποσοστό 25% αποχή και 15% λευκά / άκυρα, χρειάζεται μόνο 6.Με απλά λόγια:ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΠΟΧΗΣ / ΛΕΥΚΩΝ / ΑΚΥΡΩΝ, ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΨΗΦΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Πόσο λιγότερες; Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι για το 2007 είναι 9.824.223 (πηγή http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/ekl_kat_fr.htm). Το 42% αυτών είναι 4.126.174. Με τα ποσοστά του προηγούμενου παραδείγματος (25% αποχήκαι15% λευκά / άκυρα) το 42% γίνεται 2.475.705. Δηλαδή το πρώτο κόμμα χρειάζεται να μαζέψει 1.650.469 λιγότερες ψήφους. (Στην πράξη λόγω του εκλογικού συστήματος - κατανομή εδρών, εκλογικές περιφέρειες κλπ.- είναι ακόμα λιγότερες).

Σκεφτείτε το λοιπόν ξανά όσοι σκέφτεστε να ρίξετε λευκό, άκυρο ή να μην ψηφίσετε καθόλου. Εκτός αν δεν σας πειράζει να αποφασίσουν 2εκατομμύρια «βαμμένοι» οπαδοί του ενός ή του άλλου κόμματος, ΠΟΙΟΣ και κυρίως ΠΩΣ, θα κυβερνήσει τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων. Δεν πιστεύω όμως πως συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλιώς δεν θα διαβάζατε αυτό το blog.Πώς να εκφράσετε τη διαμαρτυρία σας; Ψηφίστε οποιοδήποτε μικρό κόμμα νομίζετε πως σας εκφράζει καλύτερα. Δώστε τη δυνατότητα σε πολλές διαφορετικές φωνές αντιπολίτευσης, να ελέγχουν και να υποχρεώνουν την κυβέρνηση που θα προκύψει, να ακούσει τη θέληση του λαού. Μη δώσετε κι άλλη ευκαιρία στους ανεπάγγελτους, με μόνο προσόν το όνομα του πατέρα ή του θείου τους, να σας εκμεταλλευτούν για άλλη μια φορά, για να ικανοποιήσουν τους χρηματοδότες και τους φίλους τους. Δώστε στη βουλή τη δύναμη που πρέπει να έχει. Τη δύναμη να εκπροσωπεί όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα συμφέροντά τους. (Εκτός αν είσαστε πολυεκατομμυριούχος εργολάβος δημοσίων έργων, οπότε ψηφίστε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει σημασία ποιο, το ίδιο είναι)."

Όταν έγραψα το Γιατί δεν θα ψηφίσω, κάπου στα σχόλια και τη συζήτηση που ακολούθησε εκεί, έγινε κάποια αναφορά και στα μικρά κόμματα, αλλά δεν νομίζω ότι ήμουν ξεκάθαρος, ότι αυτούς τους εμπιστεύομαι ακόμα λιγότερο. Με αφορμή το παραπάνω mail θα ήθελα να το αναπτύξω περισσότερο.

Τα μικρά κόμματα, ακριβώς επειδή είναι μικρά, δεν έχουν στο μυαλό τους να κυβερνήσουν ποτέ. Ξέρουν ότι θα είναι αντιπολίτευση και ως τέτοια φτιάχνουν το συντονισμό τους. Αυτό νομίζω ότι δεν είναι κάτι νέο. Οπότε, αν λέμε ότι μαυρίζουμε τον δικομματισμό, δεν νομίζω κανείς να εννοεί ότι περιμένει να δει αύριο τον Αλέκο ή την Αλέκα στο Μαξίμου. Αν κατά λάθος κάποτε συμβεί αυτό, νομίζω ότι θα είναι καταστροφικό.

Όταν όμως είσαι αντιπολίτευση ξέρεις ότι με το να διαφωνείς κερδίζεις ψήφους. Και εδικά αν δεν σκέφτεσαι να γίνεις ποτέ κυβέρνηση, αναγκαστικά σκέφτεσαι μόνο το συμφέρον σου. Και για να μην μακρηγορώ, δεν είδα ποτέ μια διαφωνία ουσιαστική από μικρό κόμμα. Διαφωνούν επαγγελματικά, γιατί μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν. Δεν έτυχε ποτέ, καμία κυβέρνηση, να μην φέρει στη βουλή ένα νόμο ο οποίος θα ήταν καλός;

Αυτά είναι γενικά. Σε αυτές τις εκλογές όμως, το σκηνικό που είναι το πιθανότερο μέχρι στιγμής είναι το εξής: Η Ν.Δ. κερδίζει με μικρή διαφορά (και όμως, είναι ακόμα μπροστά στις δημοσκοπήσεις) και μπαίνουν πέντε κόμματα στη βουλή, με πέμπτο κόμμα το ΛΑ.Ο.Σ. Άρα υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γίνει συνεργασία μεταξύ πρώτης και τελευταίου, εφόσον δεν υπάρχει αυτοδυναμία.

Και για να το πω απλά. Ψηφίζοντας μικρά κόμματα, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να δούμε συν-πρωθυπουργό τον Καρατζαφέρη! Εγώ αυτό το πράγμα δεν θα το έχω ψηφίσει.

Σοβαρή ενημέρωση

Παρακολουθήστε σοβαρή ενημέρωση τα κανάλια μας!

Ώρα 22:12, 24/8/07. Δεν είναι μοντάζ, είναι ζάπινγκ.





Σε περίπτωση που δεν μπορείτε να το διακρίνετε, καλά σας το γράφω.

Την ίδια στιγμή τα κανάλια έδειχναν τα εξής:

ΝΕΤ 16 ΝΕΚΡΟΙ
ALPHA 17 ΝΕΚΡΟΙ
ANT1 18 ΝΕΚΡΟΙ

MEGA 19 ΝΕΚΡΟΙ

Γουστάρω διασταυρωμένες πληροφορίες!

Κοτέτσι για παλάτι

Προσέξετε τώρα: Στη θέση του παλατιού, ας υποθέσουμε πως βρίσκεται ένα κοτέτσι, και αρχίζει να βρέχει· είναι πολύ πιθανό να μπω μέσα στο κοτέτσι για να μη βραχώ· μα δεν θα πάρω ποτέ το κοτέτσι για παλάτι από ευγνωμοσύνη, επειδή με προστάτεψε από τη βροχή. Γελάτε. Λέτε μάλιστα πως σε μια τέτοια περίσταση κοτέτσι και παλάτι είναι το ίδιο. Ναι, θα απαντήσω, αν ζει κανείς μόνο για να μη βρέχεται.

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
από το βιβλίο "Το υπόγειο"
Μετάφραση Γιώργης Σημηριώτης

Γιατί δεν θα ψηφίσω

Θέλω να γράψω μερικά πράγματα για τις εκλογές που έρχονται, αλλά είναι πολλά μέσα στο μυαλό μου και είναι όλα πολύ μπερδεμένα.

Το κυριότερο όμως που θέλω να πω είναι το ότι δεν θα ψηφίσω. Και θα προσπαθήσω να περιοριστώ μόνο σε αυτό. (Αν ξεφύγω και λίγο, παρακαλώ την επιείκειά σας.)

Ξέρω ότι αυτό είναι κόκκινο πανί για κάποιους. Τα επιχειρήματα που υπάρχουν κατά της μη άσκησης του εκλογικού δικαιώματος είναι πολλά και, σαφώς, έχουν τη βάση τους. Οπωσδήποτε σέβομαι αυτούς που έδωσαν το αίμα τους για να μπορώ εγώ σήμερα να ψηφίζω και σίγουρα πιστεύω ότι η ψήφος είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας.

Όμως, η πολιτική κατάσταση είναι κάτι, το οποίο -πιστεύω- ότι πρέπει να αναθεωρείται συνεχώς. Πολύ μικρή σημασία έχει αν πριν από περισσότερα από τριάντα χρόνια που εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία στη χώρα μας ήταν το μεγαλύτερο αγαθό. Σήμερα τι είναι; Είναι τελικά η Δημοκρατία, η Δημοκρατία με την παρούσα μορφή, η αντιπροσωπευτική, η πανάκεια που ονειρεύονταν οι αντιστασιακοί της χούντας;

Συνήθως οι διανοούμενοι χρησιμοποιούν τη φράση του Τσώρτσιλ "η Δημοκρατία είναι ένα άθλιο πολίτευμα, άλλα είναι το καλύτερο από όσα έχουμε", φράση με την οποία συμφωνώ. Το θέμα είναι όμως πόσα χρόνια θα βολευόμαστε με το μη χείρον. (Είναι πάντως αξιοπερίεργο το γιατί οι πολιτικές επιστήμες έχουν μείνει τόσο πίσω, ενώ όλες οι άλλες επιστήμες έχουν κάνει φοβερά άλματα τα τελευταία χρόνια.)

Όμως η τρωτότητα της Δημοκρατίας δεν είναι ο μοναδικός λόγος που δεν θα ψηφίσω -θα έλεγα ότι είναι ο τελευταίος. Ένας άλλος, πολύ βασικός, είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζονται ακόμα τα κόμματα. Δεν είναι δυνατόν σήμερα να μιλάμε για δεξιά, αριστερά και λοιπά παρωχημένα. Ένα τραγικά απλό παράδειγμα είναι η παρούσα κυβέρνηση της Ν.Δ. σε σχέση με την προηγούμενη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Οι μεν θέλουν να λέγονται δεξιοί και οι δε κεντροαριστεροί αλλά δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά στον τρόπο διακυβέρνησης. Να σημειώσω εδώ ότι δεν μιλάω για κλισέ τύπου "όλοι είναι ίδιοι" και "όλοι μας κλέβουν", αλλά για πραγματικό σύστημα διακυβέρνησης. Σε μία χώρα ενταγμένη σε ένα σύνολο σαν αυτό της Ε.Ε. τέτοιες ιδεολογίες είναι παντελώς άχρηστες. Η πολιτική που θα ακολουθηθεί, θα πρέπει να συμφωνεί στο γενικότερο πλαίσιο συμφερόντων των εταίρων μας και εκεί η όποια δεξιά ή αριστερή διαφωνία είναι τουλάχιστον αστεία, αν όχι εγκληματική. Αν τα δύο μεγάλα κόμματα απέφευγαν την ταύτιση με ιδεολογίες, θα σκεφτόμουν σοβαρά έναν από τους δύο.

Ο αντίλογος στα παραπάνω είναι η στροφή στα μικρά κόμματα, όχι τόσο για διακυβέρνηση, όσο για πολυφωνία στη βουλή. Εδώ οι επιλογές γίνονται ακόμα πιο λίγες. Από τη μία τα κόμματα μιας μπερδεμένης αριστεράς. Μιας αριστεράς που επιμένει να σέρνει το πτώμα του κομμουνισμού στο όνομα της διαφωνίας για τα πάντα, υιοθετώντας ενίοτε και θέσεις διαμετρικά αντίθετες του δόγματός της. Πως να εμπιστευτώ ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάνει διαμαρτυρία για την αποποινικοποίηση της κάνναβης, και μετά τις δηλώσεις Παπανδρέου ότι θα πρέπει να το συζητήσουμε το θέμα, έχουν κάνει διαμαρτυρία για την μη αποποινικοποίηση; Και ας μην σχολιάσω καλύτερα τις θέσεις τους σε θέματα όπως το Μακεδονικό. Πλήρης ταύτιση με την άκρα δεξιά, για την οποία απλώς θα πω ότι δεν με κέρδισε ποτέ. Επίσης θα ήθελα να τονίσω ότι η περιβόητη πολυκομματική βουλή με κόμματα σαν το ΛΑ.Ο.Σ. μου φαίνεται πολύ επικίνδυνη.

Αν θα είχε χρήση μια ιδεολογία σήμερα, αυτή θα ήταν μόνο η οικολογία. Το περιβάλλον είναι το βασικό μας πρόβλημα, όχι ο καπιταλισμός ή ο κομμουνισμός. Αλλά και εκεί συνήθως τα κάνουμε χάλια. Συνήθως όποιος ασχοληθεί με το θέμα, ή θα περιοριστεί στις κατάρες για το που έπεσε η στάχτη του τσιγάρου, ή θα έχει το επίπεδο και τη σοβαρότητα του Βεργή.

Ας αφήσω στην άκρη και τις ιδεολογίες για να περάσω σε πιο πρακτικά θέματα. Θα ψήφιζα ένα κόμμα που θα υποσχόταν διαχωρισμό κράτους εκκλησίας. Είναι πολλά τα λεφτά που πηγαίνουν στην ήδη πάμπλουτη ελληνική εκκλησία και θα έσωζαν πολλούς άλλους τομείς. Θα ψήφιζα ένα κόμμα που θα κατέγραφε την περιουσία της εκκλησίας και βεβαίως θα την φορολογούσε. Από που και ως που αυτή η περιουσία παραμένει πάντα ανέγγιχτη; Θα κέρδιζε την ψήφο μου ένα κόμμα που θα μείωνε το κονδύλι για το στρατό. Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πόλεμος με την Τουρκία. Δεν λέω να μείνουμε τελείως άοπλοι, αλλά αυτός ο αγώνας δρόμου που κάνουμε με τους εξοπλισμούς μας έχει φέρει, μια κουτσουλιά γη, στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στην κατάταξη των χωρών που χαλάνε τα περισσότερα λεφτά για όπλα.

Αυτά τα δύο και μόνο να διόρθωνε κάποιος -εκκλησία και στρατός- θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη θέση. Όμως υπάρχουν και αλλού προβλήματα. Πρέπει κάποτε κάποιος να ασχοληθεί με την αξιολόγηση και την παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Το οποίο φυσικά σημαίνει άρση της μονιμότητας. Και μέσα στο δημόσιο τομέα είναι βέβαια και η παιδεία. Δεν ξέρω κανέναν ο οποίος να ήταν φοιτητής και να μην έχει να διηγηθεί τουλάχιστον μία ιστορία για αυθαιρεσία καθηγητή. Ο ένας διδάσκει υποχρεωτικά το βιβλίο που έχει γράψει ο ίδιος πριν από σαράντα χρόνια και δεν περνάει κανέναν άμα δεν το αγοράσει, ο άλλος κόβει το 90% των υποψηφίων γιατί έτσι γουστάρει, και γενικά ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει, γιατί δεν τον ελέγχει κανένας. Η παιδεία έχει καταντήσει ένας μαραθώνιος αποστήθισης άχρηστων πραγμάτων για την είσοδο το πανεπιστήμιο, και μετά το χάος. Δεν θα επεκταθώ για τα προβλήματα της παιδείας γιατί έχω ξαναγράψει σχετικά. Όμως θα ήθελα να πω ότι θα εμπιστευόμουν για πολιτικό έναν άνθρωπο ο οποίος θα ανέθετε να γραφτεί ένα σοβαρό βιβλίο ιστορίας και θα είχε σοβαρά αντιπολιτευτικά επιχειρήματα όταν άνοιγε η συζήτηση για τα πανεπιστήμια.

Θα ψήφιζα έναν άνθρωπο που θα ολοκλήρωνε εκείνο το έρημο το κτηματολόγιο, πριν καεί και το τελευταίο ραδίκι. Θα ψήφιζα κάποιον ο οποίος θα ασχολούνταν πραγματικά με τη χώρα που μένει και όχι μόνο με τις προσωπικές του φιλοδοξίες, ή την καλοπέρασή του. Θα ψήφιζα έστω κάποιον ο οποίος θα απαντούσε σε μία ερώτηση, και δεν θα ξέφευγε με υπεκφυγές, ξύλινη γλώσσα και "αφήστε με να ολοκληρώσω". Θα χαιρόμουν να έβλεπα έναν σοβαρό αρχηγό κόμματος, με νέο επώνυμο, εκτός των φεουδαρχών που κυβερνάνε τόσες δεκαετίες.

Όμως δυστυχώς, στην πολιτική σκηνή σήμερα δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Γι αυτό και δεν θα ψηφίσω. Όχι θα ρίξω άκυρο ή λευκό, δεν θα πάω να ψηφίσω. Αφενός γιατί είναι πολύ μπλεγμένο τελικά το υπέρ ποιου πάνε τα Α/Λ και αφετέρου διότι το να μην ψηφίσεις είναι παράνομο, άρα επαναστατικό. Μπορεί να μην εφαρμόζονται πλέον οι κυρώσεις, αλλά όταν θέλεις να αλλάξεις κάτι πρέπει να το κάνεις με ένα λίγο φωναχτό τρόπο.

Για ένα πράγμα μόνο στεναχωριόμουν, αλλά και αυτό άρχισε να διορθώνεται. Τα τελευταία χρόνια η αποχή όλο και μεγαλώνει, όμως αυτό όλοι απέφευγαν να το σχολιάσουν. Κανέναν πολιτικό δεν τον συμφέρει να φαίνεται αποχή, γιατί έτσι επιβεβαιώνεται η απαξίωση. Όμως τώρα είμαι blogger! Όπως και πολλοί άλλοι. Και μπορεί να μην πραγματοποιηθεί το όνειρό μου να μαζευτεί όλος ο κόσμος έξω από τα εκλογικά κέντρα, αρνούμενος να μπει μέσα να ψηφίσει αν δεν αλλάξει κάτι, αλλά σίγουρα οι απέχοντες σήμερα έχουν ένα τρόπο να φανούν.

Ως τι θα επέστρεφες;

Μέχρι οι εκπρόσωποι των απανταχού θρησκειών να συμφωνήσουν μεταξύ τους για το αν υπάρχει ή όχι η μετεμψύχωση, νομίζω ότι εμείς οι υπόλοιποι άτυπα την έχουμε δεχτεί. Και, εδώ που τα λέμε, γιατί να την απορρίψουμε; Έτσι και αλλιώς επιστημονική απάντηση δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, άρα δεν πρόκειται ποτέ να αποδειχθεί ότι κάνουμε λάθος. Οπότε, μεταξύ συζητήσεων για ζώδια και άλλα κουλτουριάρικα, πετάμε και ένα "στην προηγούμενη ζωή μου, θα πρέπει να ήμουν..." ό,τι να 'ναι.

Το περίεργο όμως είναι ότι πιο συχνά ασχολούμαστε με την προηγούμενη ζωή μας και το τι κάναμε ή τι ήμασταν εκεί, παρά με το τι θα θέλαμε να γίνουμε στην επόμενη. Και αυτό είναι λάθος, γιατί αν η μετεμψύχωση εξυπηρετεί έναν σκοπό, αυτός δεν είναι άλλος από την συνέχεια της ύπαρξης, απαλλαγμένη όμως από πράσινα λιβάδια, βουνά από πιλάφι και καζάνια που κοχλάζουν. Για αυτό και εγώ σήμερα θα ασχοληθώ με το ως τι θα ήθελα να επιστέψω.





Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και εν γνώση των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, δηλώνω υπεύθυνα ότι θα ήθελα να επιστρέψω ως αμοιβάδα και μόνο ως αμοιβάδα!!!





Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Καταρχάς, η αμοιβάδα είναι ένας μονοκύτταρος οργανισμός. Άρα δεν υπάρχει ποτέ πιθανότητα καρκίνου. Για να φάει δεν χρησιμοποιεί στόμα -δεν έχει στόμα- απλά "τυλίγει" την τροφή της, σχηματίζοντας ψευδοπόδια με το σώμα της. Που σημαίνει ότι εφόσον κάνει το σώμα της ότι θέλει, δεν έχει ποτέ πρόβλημα παχυσαρκίας ή προβλήματα τύπου στραβή μύτη και μεγάλα αυτιά. Άσε που δεν χρειάζεται να πλένει τα δόντια της -είπαμε δεν έχει στόμα.

Πάμε σε πιο σοβαρά πλεονεκτήματα. Η αμοιβάδα είναι ένα παρασιτικό πρωτόζωο. Είναι δηλαδή από τη φύση της φτιαγμένη να μην δουλεύει. Και κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει για τεμπελιά αν γεννηθείς παράσιτο, μόνο αν γίνεις. Εδώ είχα σκεφτεί να γράψω και άλλο ένα πλεονέκτημα αλλά το ξέχασα, οπότε περνάω άμεσα στο κυριότερο των αιτίων που με οδήγησαν στην απόφαση αυτή.

Η αμοιβάδα πολλαπλασιάζεται με διαίρεση του εαυτού της. Αυτός ο μεγαλειώδης τρόπος αναπαραγωγής εξασφαλίζει την αθανασία και ταυτόχρονα την σιγουριά ότι η πρώτη αμοιβάδα που γεννήθηκε ποτέ, ζει ακόμα και σήμερα! (Επειδή όμως η αμοιβάδα δεν αφήνει απολιθώματα καθώς δεν έχει κόκαλα, δεν θα μάθουμε ποτέ πριν πόσα χρόνια εμφανίστηκε αυτή η πρώτη αμοιβάδα επί γης. Ίσως και να υπήρχαν ανέκαθεν αμοιβάδες στη γη ή να έκαναν ντεμπούτο λίγα μόλις λεπτά πριν τις ανακαλύψει ο Antonie van Leeuwenhoek -προφέρεται Λέβενχουκ- το 1647.) Και επειδή είμαι σίγουρος ότι με το που ακούτε αναπαραγωγή το μυαλό σας πάει στο σεξ, θα έρθω αμέσως και σ' αυτό.

Προφανώς οι αμοιβάδες δεν κάνουν σεξ. Η διαίρεση φρόντισε να τις απαλλάξει από αυτή τη διαδικασία. Άρα είναι ταυτόχρονα απαλλαγμένες από φύλο, οπότε και από ανωτερότητες ή κατωτερότητες, αφροδίσια νοσήματα, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, βιασμούς, περίοδο, ανικανότητα κλπ. Ίσως τελικά να είναι βαρύ το τίμημα που πληρώνουμε για μερικά δευτερόλεπτα σπασμών ηδονής. Όμως, πραγματικά οι αμοιβάδες χάνουν όλη την απόλαυση;

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως όχι. Και για να γίνω πιο σαφής θα φέρω ένα παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι κάθεσαι και τον παίζεις. Ως αμοιβάδα θα είναι το μόνο που θα κάνεις και κανείς δεν θα μπορεί να σε πει και μαλάκα, αφού δεν έχεις φύλο. Και τη στιγμή της κορύφωσης, αντί να τα κάνεις όλα χάλια, να εμφανίζεται ένας... εσύ! Ε λοιπόν, αποκλείεται να μην δημιουργεί ηδονή αυτό το πράγμα.

Ξαναδιαβάζοντας αυτό που μόλις έγραψα, νομίζω ότι είναι τουλάχιστον άκομψο να αποκαλούμε τις αμοιβάδες κατώτερα όντα με τόσες αρετές που διαθέτουν. Άσε που έχουν και υπέροχο όνομα στα αγγλικά. Φαντάζεσαι να σε έλεγαν Amoeba;

Εσείς ως τι θα επιστρέφατε;

Υ.Γ. Στην παράγραφο που γράφω για εκείνο τον Αντώνη με το δύσκολο όνομα, έκλεψα λίγο το φίλο μου τον Tom Robbins.

Είναι ωραία στις διακοπές

Είναι νύχτα και κάθομαι στο μπαλκόνι. Έχει ένα δροσερό αεράκι. Πίνω λίγο κρασί, ροζέ –το καλύτερο κρασί για το καλοκαίρι- και καπνίζω. Το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι η ησυχία. Μια βαθειά ησυχία, ασυνήθιστη για την πόλη. Και σκοτάδι, πηχτό. Μπορείς να το κόψεις με το μαχαίρι, να το φας με το πιρούνι. Κρύβει κάθε ασχήμια.

Είναι ωραία στις διακοπές.

Είναι έντεκα και μισή και δεν διαβάζω, δεν γράφω, μόνο σκέφτομαι. Ευνοεί το σκοτάδι τις σκέψεις. Τις σκέψεις που δεν κάνεις όταν βλέπεις τηλεόραση ή όταν είσαι στο internet, τις σκέψεις που θέλουν πολύ χώρο για να βγουν. Και όταν βγουν κανείς δεν σου εγγυάται για τα συναισθήματα που θα σου προκαλέσουν. Ίσως για αυτό πολλοί άνθρωποι να φοβούνται το σκοτάδι…

Είναι ωραία στις διακοπές.

Γύρω στις δώδεκα και κάτι η ησυχία διαταράσσεται από κάτι ακαθόριστο, αλλά ευχάριστο. Σιγά σιγά το καταλαβαίνω, είναι μια κιθάρα. Δεν καταλαβαίνω τι παίζει αλλά δεν έχει σημασία, είναι μια κιθάρα, ένα όργανο. Όχι κάποιο ραδιόφωνο ή κάποιο κανάλι, είναι ένας άνθρωπος που εκφράζεται. Και όταν ένας άνθρωπος εκφράζεται δεν παίζει Σιδηρόπουλο ή Λοΐζο, παίζει και Σιδηρόπουλο και Λοΐζο και και Πικάσο και Ντοστογιέφσκι και Επίκουρο μαζί. Ο άνθρωπος πάντα εκφράζει όλη του την κουλτούρα, αλλά κυρίως στο σκοτάδι και την ησυχία.

Είναι ωραία στις διακοπές.

Καμιά ώρα αργότερα η κιθάρα έχει σταματήσει, αλλά η ησυχία δεν αποκαταστάθηκε για πολύ. Διαταράχθηκε και πάλι, αυτή τη φορά όμως από μια φωνή. Δεν ήταν φωνή ανθρώπου που πονούσε ή διαμαρτυρόταν, ήταν μάλλον μια φωνή ανακούφισης, σαν του οργασμού. Δεν με ενδιέφερε τι ήταν, ήταν δικιά μου. Άπαξ και η φωνή φύγει από ένα στόμα, ανήκει στα αυτιά και στα μυαλά που έφτασε, θα εκληφθεί και θα ερμηνευθεί αναλόγως κουλτούρας και αυτή. Οι σκέψεις δεν άργησαν να δώσουν τη θέση τους στις φαντασιώσεις. Με μούσα εκείνο το κορμί που (το ήθελα να) στέναζε, πέρασαν από μπροστά μου ατελείωτοι ερωτικοί σύντροφοι, παρελθόντες, παρόντες, φανταστικοί. Αν τα όνειρα είναι η εκπλήρωση των απωθημένων μας, τότε οι φαντασιώσεις είναι η προσωπική μας παιδική χαρά. Και για να μας επισκεφθούν χρειάζονται δύο συστατικά, ησυχία και σκοτάδι.

Είναι ωραία στις διακοπές.

Η ώρα έχει πάει δυόμιση και το κρασί με έχει ζαλίσει αρκετά. Πάω για ύπνο. Αύριο δουλεύω. Θα είμαι λίγο κομμάτια, αλλά και τι έγινε; Και σήμερα ήμουν. Μέσα στο σκοτάδι και τη ζαλάδα μου δυσκολεύομαι λίγο να βρω το δρόμο μου για το κρεβάτι αλλά τα καταφέρνω. Και πέφτοντας δεν μετανιώνω ούτε για το ότι ήπια, ούτε για το ότι ξενύχτησα. Τα απαιτούν αυτά οι διακοπές.

Είναι ωραία στις διακοπές… ρεύματος.

Νέα τιμή στο φτωχικό μου!

Όταν ξεκίναγα ως blogger δεν περίμενα ότι θα με διάβαζε ή θα μου έγραφε κανένας. Αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι Θεοί σπάνε πλάκα. Και στην προκειμένη περίπτωση η πλάκα τους, οφείλω να ομολογήσω ήταν δύο πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Για την πρώτη εδώ.

Η δεύτερη ήρθε προχθές όταν έλαβα ένα e-mail από τον διαχειριστή ενός e-magazine στην Κρήτη του, Aera.gr. Το συγκεκριμένο site είναι κάτι σαν το Αθηνόραμα για την Κρήτη -Κρητόραμα; μπα όχι, σκέτο Aera. Είναι ένα πολύ ενημερωμένο περιοδικό ποικίλης ύλης, στο οποίο μπορείς να βρεις διάφορα πράγματα να ασχοληθείς, ακόμα και αν δεν είσαι Κρητικός. Το έψαξα αρκετά και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον -κάποια downloads του έχουν πολύ γέλιο.

Ο φίλος -και συνονόματος παρεμπιπτόντως, Άγγελος και αυτός- αυτή τη στιγμή φιλοξενεί 2 άρθρα μου στη στήλη του "Ενδιαφέροντα άρθρα που βρήκαμε". Το Ποπάυ: Μια βρώμικη ιστορία και το Πάθη χωρίς Ανάσταση -εδώ και εδώ αντίστοιχα στο blog μου. Και για να την ψωνίσω εντελώς, σας λέω ότι στην ίδια στήλη φιλοξενούνται μόνο άλλα δύο άρθρα, ένα του Αλέξη Σταμάτη, το Που είναι η ποιήση; -εδώ στο blog του- και ένα του Άρη Δαβαράκη, το Η Ακρόπολις λοιπόν δέν είναι ένα απο τα επτά θαύματα του κόσμου! -εδώ στο blog του.

Αγαπητέ Άγγελε, θέλω να σε ευχαριστήσω δημόσια για την τιμή που μου έκανες και να σου ευχηθώ την καλύτερη πορεία για το περιοδικό σου. Την αξίζει άλλωστε, έχετε κάνει πολύ καλή δουλειά!



Και μιας και περί αφιερώσεων ο λόγος, να ευχηθώ και καλή τύχη στα παιδιά που ξεκίνησαν σήμερα την κυκλοφορία της πρώτης εφημερίδας που γράφεται από bloggers της Γελλάς.



Aphrodite, Zoi20, Ναυαγος, καλή τύχη και σε σας!

Παρασκευή και 13

Λόγια μεγάλων ανδρών:

"H τέχνη χωρίς σπουδές είναι τίποτα"

Δεν είμαι σίγουρος για το αν χρησιμοποίησε τη λέξη "τίποτα" αλλά το νόημα δεν αλλάζει. Ήρθε και έσκασε στα μούτρα μου από άνθρωπο που ήθελα τη γνώμη του, σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι της ζωής μου.

Το ήξερα. Άλλα τελευταία το είχα θάψει. Πίστευα ότι γινόταν και αλλιώς.

Και βέβαια γίνεται. Άλλα το ότι δεν το σκέφτηκα κατευθείαν σημαίνει ότι, μάλλον, είμαι αλλού, ή ότι θεωρώ ότι είμαι λίγος.

Αυτή η διχασμένη ψυχολογική μου κατάσταση πιθανόν να μου έχει δημιουργήσει όλα μου τα προβλήματα. Γιατί να μην πάω στην πεπατημένη; Ειδικά τώρα με αυτήν την ευκαιρία; Γιατί στεναχωριέμαι για αυτά που δεν θα κάνω; Γιατί θα στεναχωριόμουν ούτως ή άλλως; Γιατί; Γιατί;

Όταν ήμουν μικρός έλεγα συνέχεια γιατί. "Γιατί γιατί γιατί" ήταν η αγαπημένη μου ατάκα. Και μπορώ να πω ότι καθόρισε αρκετά τη ζωή μου, μου άφησε κέρδος -παρόλη την κούραση των γονιών μου. Μου άφησε κριτικό και, κυρίως, διαφορετικό του κοινού νου, τρόπο σκέψης. Αν μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι στη ζωή μου, είναι για την εκτός του μέσου όρου κρίση μου. Ναι αυτό το έχω, δεν θα δείξω μετριοφροσύνη -και εύχομαι να έχω δίκιο, όπως συνηθίζω να λέω. Τώρα όμως, χρειαζόμουν μια κουβέντα. Και τη βρήκα. Γιατί, δυστυχώς, το να σκέφτεσαι διαφορετικά δεν σε κάνει πιο έμπειρο, ούτε πιο μάγκα. Ενίοτε σε κάνει με λιγότερους φίλους ή εντελώς αποτυχημένο, αλλά αυτό δεν έχει σημασία -σημασία έχει να είσαι καλά μέσα σου όταν είσαι μόνος με σένα.

Μάλλον ο δρόμος μου είναι προδιαγεγραμμένος. Δεν θα έπρεπε να χαλιέμαι. Το είχα διαλέξει από μικρός και να, συνεχώς είναι μπροστά μου. Αλλά ωριμάζοντας ο άνθρωπος, γνωρίζει και άλλες τσακίσεις του πλισέ της ζωής. Και θέλει κι άλλα. Και τότε αν στηριχτείς στο ότι σκέφτεσαι διαφορετικά και θέλεις να τα κάνεις όλα θα μείνεις ένας ημιμαθής και ασυνεχής μαλάκας. Η ζωή, σε αντίθεση με την φιλοσοφία, την πολιτική κλπ, χρειάζεται δόγμα για να προχωρήσει -πρέπει να ανήκεις κάπου, πρέπει να είσαι κάτι.

Αγαπητέ αναγνώστη, σίγουρα δεν σε αφορά το κείμενο. Είναι μια προσπάθεια να ταξινομήσω κάποια πράγματα στο κεφάλι μου και, σίγουρα, παραβαίνει τον κανόνα που μόνος μου είχα θέσει στο πρώτο μου post -όχι προσωπικά θέματα τύπου που ήμουνα, τι έκανα. Το δημοσιεύω όμως γιατί, ίσως, να δώσει κάτι σε κάποιον που να έχει αντίστοιχο πρόβλημα.

Απόψε ήμουν με το φίλο μου το Σταμάτη. Καιρό σκεφτόμουν ότι ήθελα να τον δω, και τον είδα βράδυ Παρασκευής και 13 -τη θεωρώ πολύ τυχερή μέρα. Δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου, πάντα τον τριγυρνάει πολύς κόσμος. Αλλά δεν έχασε την ευκαιρία να μου πει τη γνώμη του, μια γνώμη που σέβομαι πάρα πολύ.

Γιατί όμως δεν είμαι χαρούμενος;

Φιλιά Σταμ!

Το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους της μουσικής που ακούγεται ανοίγοντας το site του.

Ποπάυ: Μια βρώμικη ιστορία

Από τότε που, ηλικιακά, σταμάτησαν να με κατατάσσουν στα παιδιά -ω, μικροί και ανόητοι όλοι σας- ακούω συχνά την ατάκα ότι τα παιδιά σήμερα δεν βλέπουν ποιοτικά παιδικά προγράμματα, ενώ εμείς...

Έχω ξαναγράψει σχετικά με τα ενώ εμείς που περιφέρονται παντού γύρω μας, από κάθε λογής μεγάλο και πόσο λάθος τα θεωρώ, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι εδώ έχουν μια πρέζα δίκιο. Τα κάθε λογής πολεμοχαρή και βίαια κινούμενα σχέδια δεν είναι βέβαια ότι καλύτερο για ένα παιδικό μάτι, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι και εμείς απολαμβάναμε λίγη βία στα cartoon μας. Και αυτό γιατί δεν είχαμε πολύ, αλλιώς θα σου έλεγα τι θα βλέπαμε και εμείς, αλλά τέλος πάντων. Και αφήνω στην άκρη εκείνα τα απαίσια καράτε που έβλεπε η μισή μου τάξη στο δημοτικό, με τις ευλογίες των γονιών τους πάντα.

Από την άλλη, και σήμερα υπάρχουν αξιόλογα κινούμενα σχέδια, κάποια από τα οποία μάλιστα βλέπονται άνετα και από μεγαλύτερους, όπως ο Μπομπ Σφουγγαράκης. Για τον οποίο βέβαια, οι ηθικολόγοι παρελθοντολάγνοι πάλι βρήκαν κάτι να πουν, ότι λέει έχει gay προεκτάσεις επειδή ο Μπομπ κρατάει συχνά τον κολλητό του από το χέρι -θου Κύριε. Άλλα αξιόλογα δεν έχω πετύχει, καθώς έχω πάρει και ένα διαζύγιο με την τηλεόραση, αλλά είμαι σίγουρος πως θα υπάρχουν.

Ας εξετάσουμε όμως λίγο τα παλιά. Προσωπικά δηλώνω μέγας fan -πως λέμε μέγας χορηγός- του Ποπάυ (Popeye), κυρίως στο περιοδικό, αλλά και στην τηλεόραση. Έχοντας λοιπόν, αγοράσει εκατοντάδες συνεχόμενα περιοδικά, θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις σχετικά με την ποιότητα του εν λόγω ήρωα:

Ο Ποπάυ είναι καλό παιδί, τίμιος, ηθικός, κατά του εγκλήματος κλπ αλλά είναι και ένας άνθρωπος του λιμανιού με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και συνεπάγεται πολλά, για το συμπαθέστατο κατά τα άλλα δημιούργημα του E. C. Segar.

Καταρχάς, είναι μονίμως άνεργος. Καμία ιστορία του δεν περιλαμβάνει μπάρκο, όλο στο λιμάνι τριγυρνάει. Ακόμα, έχει μία αρραβωνιαστικιά, την Όλιβ, την οποία, αφενός δεν παντρεύεται ποτέ, αφετέρου έχει και παιδί μαζί της, τον Ρεβυθούλη, και μάλιστα υιοθετημένο -το είχα διαβάσει σε ένα τεύχος, δεν ξέρω αν στην τηλεόραση επιβεβαιώνεται. Το δε σπανάκι που τον κάνει δυνατό, συνήθως το χρησιμοποιεί για να ρίξει μερικές φάπες around -νάτη και η βία. Πάμε στους άλλους.

Η Ολίβια, εκτός του ότι δεν νοιάζει καθόλου να παντρευτεί, περιφέρει ξεδιάντροπα τον μπασταρδούλη Ρεβυθούλη σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και φυσικά δεν συμβαίνει στον κόσμο του λιμανιού, αλλά στα παιδιά; Και σαν να μην έφτανε αυτό, που και που τρίβεται και στο Βρούτο, χωρίς καν να σκέφτεται τον πιτσιρικά.

Ο Βρούτος, είναι ένας τελειωμένος απατεώνας. Σκαρφίζεται κάθε λογής απάτη, από πλαστογραφία μέχρι ληστείες τραπεζών και ναρκωτικά, και τον μόνο που τον κάνει κάπως συμπαθητικό, είναι το ότι είναι αθεράπευτα και (σχεδόν πάντα) ανολοκλήρωτα ερωτευμένος με Όλιβ. Την οποία όπως γράφω και πιο πάνω, όταν κάνει καμιά πετυχημένη κομπίνα και βγάζει λεφτά, και μέχρι να τις φάει από τον Ποπάυ, την κυκλοφορεί και λίγο -ή πιο απλά, προηγείται ο δυνατός, αλλά μέχρι να μας το δείξει πάμε με τον πλούσιο.

Η μάνα του Βρούτου είναι μια μάγισσα χωρίς όνομα. Παντού αναφέρεται απλά ως μάγισσα. Έχετε δει ποτέ ευθύτερη αναφορά στο σατανισμό από αυτήν;

Το cast ολοκληρώνεται με άλλα δύο πρόσωπα με θανατηφόρες αδυναμίες. Πρώτα είναι ο Πόλντο, ο κοιλιόδουλος και αδηφάγος φίλος τους, ο οποίος λανσάρισε και το ρητό "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και ψητό". Με μεγάλη αδυναμία στα χάμπουργκερ, αλλά και σε ότι τρώγεται, έχει υπάρξει και αυτός ικανός για αρκετές απάτες για να βρει λεφτά να φάει (σιγά μη δουλέψει και του λόγου του) όμως ποτέ δεν τιμωρείται με κάτι περισσότερο από λίγο ξύλο. Και αυτό όταν τον πιάνουν, γιατί ο συγγραφέας θεώρησε ότι ένας χοντρός μπορεί να τρέχει τόσο γρήγορα όσο και οι άλλοι -καμία αναφορά σε προβλήματα παχυσαρκίας.

Θα κλείσω με τον αλκοολικό πατέρα του Ποπάυ, συνταξιούχο ναύτη και αυτόν. Ικανότατος πότης, χωρίς κανένα πρόβλημα αλκοολισμού όπως τρεμούλα ή hang over. Ένας μικρός υπνάκος ή λίγο σπανάκι από τον γιο του και έχουν περάσει όλα. Το σίγουρο μέλλον του Ποπάυ.

Όμορφος κόσμος,
αγγελικά πλασμένος!

Μήπως υπερβάλω;

Πάθη χωρίς Ανάσταση

Updated 2/7/07, 18:50
Go to the end oh the post

Πολύ ιδιαίτερη χρονιά το 2007. Η τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου μας προέκυψε μία δεύτερη Εβδομάδα Παθών.

Ξεκίνησε ηλιόλουστη και φωτεινή όπως όλες οι Μεγάλες Εβδομάδες, αλλά και με Πάθη για όλους μας λόγο των απίστευτα υψηλών θερμοκρασιών. Δευτέρα με Τετάρτη ζήσαμε ένα Γολγοθά και όλοι περιμέναμε την Πέμπτη που υποτίθεται ότι θα τελείωναν τα βάσανά μας.

Όμως οι Εβδομάδες των Παθών, την Πέμπτη κορυφώνονται, δεν τελειώνουν. Έτσι, την ώρα που κανονικά θα εκφωνούνταν τα Δώδεκα Ευαγγέλια, οι Αθηναίοι αρχίσαμε να βλέπουμε την μαυρίλα που είχε σκεπάσει τον αττικό ουρανό και, ψάχνοντας, καταλάβαμε ότι ερχόταν από την πίσω μεριά της Πάρνηθας. Δεν θέλαμε όμως να το πιστέψουμε ακόμα. Δεν θέλαμε να δούμε τον Σταυρό που ήδη είχε έπ’ ώμου αναρτήσει το αγαπημένο μας βουνό. Πιστέψαμε ότι το κακό θα σταματούσε γρήγορα.

Και θα μπορούσε να είχε σταματήσει. Από τα Δερβενοχώρια μέχρι το καζίνο είναι πολλά, πάρα πολλά χιλιόμετρα. Προλαβαίναμε. Δεν τα καταφέραμε; Δεν θέλαμε; Δεν έχει σημασία. Οι ανηφόρες δεν είναι δύσκολες για τη φωτιά.

Εμείς συνεχίσαμε το πρόγραμμά μας. Τις βόλτες μας, τις δουλειές μας, την αδιαφορία μας. Πιστέψαμε -μα πότε θα μάθουμε;- ότι αυτοί που πρέπει, θα κάνουν τη δουλειά τους. Δεν θέλω να κατηγορήσω ανθρώπους, δεν πιστεύω σε αυτόν τον τρόπο συνέτισης -την κατσάδα εκ των υστέρων. Δεν μπορώ όμως να μη αναρωτηθώ γιατί έχουμε μόνο 22 πυροσβεστικά αεροπλάνα. Και δεν μπορώ να μην τα αντιπαραβάλλω με τα, δεν ξέρω πόσα F-16 (να είναι οι ώρες σας πατριώτες) και τα επίσης δεν ξέρω πόσα C 130, και όλα τα άλλα που δεν γνωρίζω. Δεν μπορώ να μην αντιπαραβάλλω τον όγκο των καρεκλοκένταυρων στρατιωτικών με αυτόν τον πυροσβεστών. Ξαναλέω όχι σαν επίπληξη, πάρτο για homework.

Την ώρα λοιπόν, της περιφοράς του εσταυρωμένου και του σήμερον κρεμάται επί ξύλου, η φωτιά έκαιγε τα έλατα στην κορυφογραμμή της Πάρνηθας. Οι δημοσιογράφοι δεν παρέλειψαν να μας ενημερώσουν ότι τα έλατα δεν αναδασώνονται και δεν ξαναβγαίνουν καθόλου εύκολα. Μπορεί κάποιος να είναι τόσο ζώο που να μην ταράχτηκε με την εικόνα σε απευθείας μετάδοση και να ήθελε επιπλέον πληροφορίες για να ανατριχιάσει. Σαν να περιγράφεις, την στιγμή που ξεψυχάει ένας άνθρωπος, όλη τη διαδικασία της αποσύνθεσης και τι πίνουν τα σκουλήκια για να χωνέψουν το γεύμα τους. Μόνο που δεν άκουγαν μόνο ξένοι, αλλά και αυτοί που θεωρούν την Πάρνηθα οικογένειά τους, και ήδη ήταν έτοιμοι να λιποθυμήσουν με αυτό που έβλεπαν.

Η νύχτα ήταν τόσο θλιβερή όσο κάθε νύχτα Μεγάλης Πέμπτης. Από το σπίτι μου έβλεπα δύο μέτωπα της φωτιάς και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Θυμήθηκα τις βόλτες που έκανα μόνος μου στην Πάρνηθα, όταν δεν ήμουν καλά, και πόσο γεμάτος και δυνατός από αυτό που έβλεπα επέστρεφα. Θυμήθηκα μια φορά που είχα βρεθεί σε ένα τεράστιο καταπράσινο ξέφωτο, έκτασης περίπου 2 γηπέδων ποδοσφαίρου, το οποίο γύρω γύρω ήταν οριοθετημένο από έλατα. Είχα μείνει κόκαλο να το κοιτάζω και σκεφτόμουν ότι αν υπάρχει παράδεισος θα πρέπει να είναι κάπως έτσι. Στην άκρη ήταν και 2 ελάφια και έτρωγαν με όλη την ηρεμία που αναζητούσα εκείνη τη στιγμή και έβρισκα σε εκείνο το μέρος.

Ελάφια είχα ξαναδεί στην Πάρνηθα ένα χιονισμένο βράδυ που ανέβαινα με ένα φίλο στο καζίνο. Τώρα όμως δεν θα ξαναδώ. Ούτε ελάφια, ούτε έλατα, ούτε όλη αυτή τη σπάνια και μοναδική χλωρίδα του πρώτου εθνικού δρυμού της χώρας. Υπήρχαν ήδη φυτών μοναδικά στην Ελλάδα και, ακόμα και αυτός ο αόριστος, μου προκαλεί εμετό. Την αγαπούσα πολύ την Πάρνηθα. Ήθελα να κάνω κάτι και δεν μπορούσα. Ήθελα να ανέβω πάνω να βοηθήσω αλλά δεν θα με άφηναν -και καλά θα έκαναν, σαν το σκυλί στο αμπέλι θα πήγαινα. Ήθελα να ξέρω το χορό της βροχής...

Η επόμενη μέρα, η Παρασκευή, ήταν μια Μεγάλη Παρασκευή με τα όλα της. Μουντή και συννεφιασμένη, με μια απατηλή υποψία αναστάσιμου ήλιου. Η Πάρνηθα ήταν σκεπασμένη με ένα πυκνό σύννεφο καπνού που, ευτυχώς, δεν άφηνε να φανεί η μαυρίλα της και, σε όλη την Αθήνα, τα πάντα ήταν σκεπασμένα με την τέφρα της. Και εμείς δεν περιμέναμε ούτε μέχρι τις 11 για να πάμε στις δουλειές μας γιατί δεν υπήρχε αποκαθήλωση. Θα μείνει για πάντα πάνω στον σταυρό της να τη βλέπουμε φαλακρή και μαύρη και να μας καίγεται η ψυχή.

Σήμερα Σάββατο, δεν την έχω δει ακόμα, αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι, παρόλο τον πόνο αυτής της εβδομάδας το σπίτι δεν μυρίζει μαγειρίτσα και δεν έχω τίποτα να περιμένω για τις δώδεκα το βράδυ. Δεν υπάρχει τίποτα καλό να συμβεί, ούτε Χριστός Ανέστη, ούτε καμπάνες, ούτε αρνιά και κοκορέτσια αύριο το πρωί. Μόνο η στάχτη θα μείνει για μερικές μέρες ακόμα μέχρι να σκορπιστεί τελείως και αυτή και να ζήσουμε από εκεί και πέρα με την ανάμνηση της πάλαι ποτέ καταπράσινης Πάρνηθας. Και από αύριο και μετά, απλά θα περιμένουμε την επόμενη βροχή που ελπίζω να έρθει σύντομα και να είναι πολύ δυνατή. Σύντομα για να μας πετάξει στα μούτρα όλα τα αποκαΐδια που έμειναν πίσω και δυνατή για να μας πνίξει όπως μας αξίζει...

Update:

Υπάρχει ελπίδα

Χρόνια πολλά bloggers

Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
ούτε ανθός στην αμμουδιά.

Και αφήνοντας στην άκρη τις ρίμες σας λέω πως και ο blogger δεν ζει χωρίς internet. Και αυτό έχω πάθει εγώ από τη Δευτέρα, ενώ θα είμαι χωρίς σύνδεση για περίπου τρεις εβδομάδες.

Αυτό βέβαια δεν με αποτρέπει από το να γράψω τα χρόνια μου πολλά όπως και πέρυσι τέτοια μέρα, αυτή τη φορά όμως από την PSTN στα 52 kbit του γραφείου και μάλιστα στα κλεφτά.

Αγαπημένοι μου φίλοι χρόνια μας πολλά και θα μου λείψετε πολύ μέχρι η Forthnet να με ξαναφέρει κοντά σας και να σας ξαναφέρει κοντά μου!

Ο προδότης του γραφείου

Είσαι σε ένα γραφείο και όλα πάνε σκατά. Χρέη, ατασθαλίες και ψιλοαπατεωνίτσες (καλά γαμώ τα γέλια, ο firefox εντόπισε τη λέξη ως λάθος και μου πρότεινε αντί του ψιλοαπατεωνίτσες το παρθενομουνίτσες!!! ήμαρτον) που είχαμε μείνει, α ναι, όλα αυτά λοιπόν, είναι στην ημερήσια διάταξη.

Και έρχεται εκείνη η μέρα που όλα αυτά θα σκάσουν σαν μπαλόνι στα μούτρα σου. Οργανώνεσαι λοιπόν για το πως θα τα αποφύγεις. Και ξεκινάμε.

Επίθεση: Χτυπάει τηλέφωνο και είναι εξοργισμένος προμηθευτής που θέλει τα λεφτά του.
Άμυνα: Αναγνώριση κλήσης και δεν το σηκώνεις.

Επίθεση: Χτυπάει τηλέφωνο με απόκρυψη, αρά τράπεζα για το δάνειο που έχεις κάνα εξάμηνο απλήρωτο.
Άμυνα: Ως άνω.

Επίθεση: Οι ανωτέρω επιτιθέμενοι αποφασίζουν να σου γεμίσουν το mailbox με απειλητικά μηνύματα.
Άμυνα: Κλείνεις το internet.

Επίθεση: Χτυπάει η πόρτα και από την οθόνη βλέπεις άγνωστες φάτσες (ΙΚΑ; ΣΔΟΕ;).
Άμυνα: Δεν ανοίγεις.

Επίθεση: Οι άγνωστες φάτσες περνάνε το πεζοδρόμιο και κοιτάνε να δουν αν υπάρχει κανένας μέσα.
Άμυνα: Κλείνεις παντζούρια και φώτα και ταμπουρώνεσαι μέσα.

Επίθεση (ακραία): Διοχετεύουν δηλητηριώδες αέριο από τους αεραγωγούς κλιματισμού.
Άμυνα: Κλείνεις τον κλιματισμό και φράζεις με εφημερίδες τους αεραγωγούς.

Τώρα λοιπόν όλοι στην εταιρεία κάθονται σφιχταγκαλιασμένοι και περιμένουν... δεν έχει σημασία τι, απλά περιμένουν. Όλοι είναι σίγουροι ότι το γραφείο είναι ένα απόρθητο οχυρό. Και όμως υπάρχει προδότης. Ένας χαρακτηριστικός ήχος έκανε όλο το γραφείο να παγώσει. Το fax, το οποίο είναι ρυθμισμένο να ανοίγει αυτόματα, έφερε στα ενδότερα του γραφείου τις προθέσεις των απέξω. Ο εχθρός πέρασε τις γραμμές μας αδέρφια.

Πάλι με χρόνια με καιρούς
πάλι δικιά μας θα ΄ναι.

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Σκεπτόμουνα

Κάποτε, στην αρχαία Αθήνα, συναντήθηκαν στην αγορά τυχαία δύο άντρες. Ο Διάκουρος και ο Στένωνας. Ήταν συνομήλικοι και φίλοι από παιδιά, αλλά είχαν χαθεί για κάποια χρόνια. Παρόλα αυτά αναγνώρισαν αμέσως ο ένας τον άλλο και θυμήθηκαν την παλιά τους φιλία. Άρχισαν να συζητούν για τα περασμένα, πολύ χαρούμενοι από την αναπάντεχη συνάντηση, και φτάνοντας στο σήμερα ανακάλυψαν πως ήταν και οι δύο μαθητές σε δύο διαφορετικές σχολές φιλοσοφίας. Όμως, καθώς μεσημέριαζε και ο ήλιος άρχιζε να καίει πολύ ενώ η συζήτηση δεν έδειχνε να ατονεί, αποφάσισαν να συνεχίσουν στο σπίτι του Διάκουρου για να τα πουν καλύτερα, να φάνε και να πιουν και λίγο κρασί.

Φτάνοντας τους υποδέχτηκε η σύζυγός του Διάκουρου, η Σιφνοκάστη, μία νέα, όμορφη και πολύ ευγενική γυναίκα. Τους σέρβιρε η ίδια, αφήνοντας στην άκρη τους δούλους σαν ένδειξη σεβασμού προς τον επισκέπτη και φίλο του άντρα της, και αφού τους ρώτησε αν ήθελαν κάτι άλλο αποσύρθηκε για να τους αφήσει να συνεχίσουν να τα λένε. Τότε ακολούθησε ο ιστορικός διάλογος:

ΣΤΕΝΩΝ: Παντρεύτηκες και εσύ ε; είπε με κάποια ανεπαίσθητη κατήφεια.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Ναι, τι να κάνεις... απάντησε ενισχύοντας ελαφρώς την κατήφεια. Και εσύ, ε;
ΣΤΕΝΩΝ: Ναι, τι να κάνεις... είπε, και ένα εμφανές ουφ έπεσε πάνω στο τραπέζι εξοβελίζοντας πλήρως την προϋπάρχουσα κατήφεια.

Ακολούθησε μία σύντομη σιωπή. Πριν όμως η ατμόσφαιρα γίνει ασήκωτη (και απνεύμονη) κάποιος από τους δύο (μη με ρωτάτε ποιος θα σας γελάσω, πάνε τόσα χρόνια) άρχισε να μιλάει για τη σχολή του και ξεκίνησε μια ζωηρή συζήτηση πάνω στη φιλοσοφία. Αντάλλαξαν απόψεις πάνω σε αυτά που διδάσκονταν και, παρότι διαφωνούσαν σε αρκετά πράγματα, κατέληξαν σε δύο συμπεράσματα. Πόσα πολλά είχαν να μάθουν ακόμα, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν αλλά και να κάνουν πιο αξιόλογη τη συζήτηση, και πόσο απολάμβαναν να είναι φιλόσοφοι. Πρόσφατα είχε ανέβει και μία καινούρια τραγωδία του Αριστοφάντη Μπαστούνη "Ο κύκλος των χαμένων φιλοσόφων" και δεν δυσκολεύτηκαν να βάλουν τους εαυτούς τους στη θέση των ηρώων.

Το ουφ που είχε πέσει νωρίτερα πάνω στο τραπέζι κόντευε να εξατμιστεί τελείως, αλλά θέριεψε με μιας όταν ο Στένωνας έκανε την παρακάτω ερώτηση -η οποία και συνεχίζει τον ιστορικό διάλογο:

ΣΤΕΝΩΝ: Πές μου κάτι όμως, είπε σαν να ήθελε πολύ ώρα να το βγάλει από μέσα του, η γυναίκα σου τι λέει για όλα αυτά; Σε καταλαβαίνει;
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Άστα φίλε μου, μαύρη ζωή περνάω, απάντησε ξεσπώντας. Δεν τολμώ να ανοίξω το στόμα μου για οτιδήποτε φιλοσοφικό και μου τα πρήζει. Όλο έχεις κουρκουτιάνει μου λέει, ότι λέω συνέχεια αρλούμπες, δεν μπορώ να βγάλω κιχ. Η δικιά σου σε καταλαβαίνει;
ΣΤΕΝΩΝ: Χάλια μαύρα φίλε. Και εκείνη τα ίδια. Έχεις χαζέψει, κοντεύεις να τρελαθείς και τέτοια.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Ενώ αυτές που κάθονται με τις ώρες μπροστά στον καθρέφτη για να καλλωπιστούν είναι καλύτερες.
ΣΤΕΝΩΝ: Και άμα τους πεις και τίποτα σου λένε για σένα το κάνω.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Χαζές.
ΣΤΕΝΩΝ: Χαζόμουνα!

Τότε ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με το αν οι γυναίκες ήταν όντως χαζές από τη φύση τους ή, για κάποιους λόγους, χάζευαν στην πορεία. Μη έχοντας όμως αρκετά στοιχεία για τις ίδιες αποφάσισαν να εξετάσουν γιατί οι άντρες ήταν πιο έξυπνοι. Και πάλι όμως δεν μπορούσαν να το υποστηρίξουν, οπότε είπαν να πάρουν τα πράγματα από την αρχή. Σκέφτηκαν λοιπόν ότι όταν γεννιέται ένα μωρό, ασχέτως φύλου, είναι χαζό. Τα πρώτα χρόνια μαθαίνει από το περιβάλλον του να σκέφτεται και να πράττει και γίνεται πιο έξυπνο. Μετά αρχίζει η εκπαίδευση...

...για μια στιγμή!

Ποια εκπαίδευση; Οι γυναίκες δεν εκπαιδεύονται σε τίποτα. Δεν ασχολείται κανείς να τις εκπαιδεύσει σε τέχνες και σε γράμματα, άρα ούτε και οι άντρες είναι πιο έξυπνοι, απλά είναι πιο καλλιεργημένοι. Άρα το μυστικό δεν είναι στην έμφυτη ευφυΐα αλλά στη εκπαίδευση και στην καλλιέργεια που κάνουν το μυαλό να σκέπτεται. Κατέληξαν λοιπόν στο εξής κλείσιμο του ιστορικού τούτου διαλόγου:

ΣΤΕΝΩΝ: Μου ακούγεται αρκετά περίεργο να εκπαιδεύονται και οι γυναίκες αλλά νομίζω ότι είναι ο μόνος δρόμος για να αρχίσουν να σκέπτονται.
ΔΙΑΚΟΥΡΟΣ: Και θα πάψουμε να τις λέμε χαζόμουνα.
ΣΤΕΝΩΝ: Ποτέ πια. Σκεπτόμουνα!

Bloggers party 21/6

Ας πιάσω μια φορά και εγώ ένα θέμα της επικαιρότητας όσο είναι ακόμα επίκαιρο -γιατί συνήθως το κάνω κάνα δυο μήνες μετά. Αφορμή για αυτό είναι ένα post του cyrusgeo και κάποιον άλλων που δείχνουν ένα βίντεο με τον κύριο (θου κύριε) Λιακόπουλο. Θα τον βάλω και εγώ λοιπόν απέναντί μου και θα του κάνω μερικές ερωτήσεις ελπίζοντας να πάω αυτό το θέμα λίγο παραπέρα. Ξαναδείτε και το video για να το έχετε φρέσκο.

Και τώρα:

Ας υποθέσουμε ότι αυτό το πρόσωπο με την εμμονή του στην ιστοσελίδα του απέναντί σας είναι όντως ένας ρουφιάνος που τα παίρνει. Εσείς, που από ότι κατάλαβα, θεωρείτε το internet (το οποίο αφού αγαπάτε μάθετε και να το προφέρετε) κάτι καλό γιατί δεν ψάξατε να βρείτε ποιος είναι αυτός, παρά μηνύσατε τον πρώτο εύκολο στόχο, με αποτέλεσμα να καταστρέψετε μια μικρή επιχείρηση; Έτσι βοηθάτε το internet;

Εφόσον έχετε σύρει στα δικαστήρια έναν άνθρωπο που τελικά δεν χρειάζεται να περιμένετε τη δίκη για να καταλάβετε ότι δεν φταίει -θα έχετε διαβάσει αρκετά πράγματα από τότε φαντάζομαι- γιατί αφήνετε τον κόσμο που δεν ξέρει καλά τι γίνεται να πιστέψει ότι έχει διαπράξει απέναντί σας ένα έγκλημα σαν αυτό της παιδεραστίας;

Το πιο σημαντικό: Ένας άνθρωπος σας κάνει κριτική πιστεύοντας ότι λέτε ψέματα. Και η αλήθεια είναι ότι πάτε κόντρα με ολόκληρη την επιστήμη. Γιατί δεν αποδεικνύετε ότι λέτε αλήθεια, έστω και στο δικαστήριο;

Αλλά αν τελικά λέτε ψέματα, πρέπει οπωσδήποτε να σας αφαιρεθεί το πτυχίο του Φυσικού που λέτε ότι κατέχετε. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με τα δικά σας πιστεύω να έχει τη δυνατότητα να διδάξει σε σχολείο.

Το επόμενο bloggers party θα είναι 21 Ιουνίου στα Δικαστήρια. Κάνε κλικ από κάτω για την πρόσκλησή σου.



Και μια σημείωση. Μπορεί να βρήκα και εγώ την ευκαιρία να τα βγάλω από μέσα μου για τον Λιακόπουλο αλλά μην ξεχνάμε πως η δίκη του Αντώνη Τσιπρόπουλου αφορά την διαδικτυακή ελευθερία και όχι τα βιβλία του τηλεπλασιέ. Είναι πάντως ένα θέμα το γιατί δεν επεμβαίνει ένας εισαγγελέας στην περίπτωσή του.

Ο κόσμος, άλλοτε και τώρα

Η αγαπημένη κουβέντα των μεγάλων -με την παιδική έννοια της λέξης, αλλά μιλάω για μεγάλους κάθε ηλικίας- είναι:

"Εμείς τότε δεν ήμασταν έτσι. Εγώ στην ηλικία σου..." οτιδήποτε. Για τα πάντα.

Δεν χάνουν ευκαιρία να βρουν κάτι να σου την πουν. Από τα ρούχα (φαρδιά, στενά, μαύρα, πολύχρωμα, ακριβά, σκισμένα, προκλητικά, για όλα έχουν μια καλή κουβέντα), τον τρόπο, την ποσότητα και την ποιότητα της διασκέδασης (όλη μέρα είσαι στους δρόμους, ξεκόλλα από το internet να βγεις και λίγο έξω, είναι τραγούδια αυτά που ακούς, πως μπορείς όλο το βράδυ μες τη βαβούρα με ένα ποτό στο χέρι, πουθενά δεν τους βρίσκεις), την εκπαίδευση (κάτσε να διαβάσεις και λίγο, σχολείο είναι αυτό, δάσκαλοι είναι αυτοί, ε ρε βέργα που σας λείπει, και άλλα δημοκρατικά), τη ζωή γενικώς (τα έχετε όλα και τρώγεστε, εμείς πεινάγαμε, δεν έχεις δει πόλεμο/χούντα/εμφύλιο, εμείς άμα δεν είχαμε λεφτά δεν ψωνίζαμε, ούτε ψωμί δεν παίρναμε να φάμε, και διάφορα για τα οποία αγωνίστηκαν να έχουμε, αλλά τώρα φταίμε που τα έχουμε).

Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Και ας αρχίσω από το τέλος, μιας και ήταν η αφορμή για αυτό το κείμενο.

Πολύ συχνά ακούω από μεγαλύτερους ότι τα παλιά καλά χρόνια δεν ψωνίζανε παρά μόνο όταν είχαν λεφτά. Και αν δεν είχαν ούτε που έτρωγαν. Δεν έτρεχαν στις τράπεζες με το παραμικρό για δάνειο, να το χρωστάνε για όλη τους τη ζωή. Και σκέφτομαι και εγώ, "μπράβο σας, έτσι έπρεπε να κάνετε, αλλά είχατε τράπεζες για να δανειστείτε, και οι τράπεζες που υπήρχαν τότε είχαν τον όρο καταναλωτική πίστη;". Και βέβαια όχι, αλλά και πάλι πίσω δεν έμεναν. Αλλιώς τι νόημα είχε η λέξη δοσατζής; Αυτό δεν ήταν ένας δανεισμός; Δώστο μου τώρα και θα σου δίνω 20 δραχμές το μήνα. Δηλαδή τι σας πειράζει, που τώρα το λένε άτοκες δόσεις; Και τι άλλο είπατε, δεν τρώγατε; Και το τεφτέρι του μπακάλη τι ήταν; Ας είχατε cash advantage και θα σας έλεγα εγώ αν σας είχε μείνει υπόλοιπο... Πως είπατε, φτώχεια; Φτώχεια είναι 600€ μισθός με 400€ ενοίκιο, συν άλλα πόσα έξοδα που δεν είχατε τότε. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Αν το ψάξει κανείς βαθιά θα βρει ένα δίκιο στους μεγάλους. Η διαφορά με τότε είναι ότι στο δοσατζή και στο μπακάλη μπορούσες και να μην τον πληρώσεις ποτέ για ότι του είχες πάρει, ενώ η τράπεζα σου παίρνει το σπίτι. Δηλαδή όλη η ακεραιότητα της παλιάς εποχής ήταν ο τσαμπουκάς του αθάνατου ελληνικού "και τι θα μου κάνει;".

Με τα παραπάνω δεν θέλω σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω τους αξιολύπητους σημερινούς δανειολήπτες -και όσοι διαβάζουν συχνά αυτό το blog το ξέρουν καλά, αλλά θα το ξαναβάλω το link με την άποψή μου για το θέμα- απλά θέλω να εξηγήσω ότι ο σημερινός κόσμος δεν είναι διαφορετικός από παλιότερα, απλώς βρήκε τις λύσεις που έψαχναν και δεν έβρισκαν οι παλιότεροι. Πιο απλά δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε κύριοι διότι είστε χειρότεροι από τους πιο νέους. Δεν μπορεί κανείς να καυχιέται για ηθικότητα επειδή δεν του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει ανήθικος.

Και για να σχολιάσω και λίγο τα υπόλοιπα ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες από γονείς για ένα παντελόνι καμπάνα που το βρήκε ο πατέρας του (ο παππούς σου δηλαδή) και το έκανε κομμάτια γιατί εμένα ο γιος μου δεν θα γίνει γιεγιές. Η από μανάδες που έκρυβαν το κραγιόν από τους γονείς τους για να μην τους βγάλουν το όνομα στη γειτονιά. Αλλά σήμερα που πρόκειται για σένα πρέπει να τα κρίνουμε όλα. Ποιος πατέρας δεν περιγράφει με υπερηφάνεια για τα παιδικά του χρόνια στις αλάνες όλη μέρα με τα άλλα παιδιά και τις κοπάνες από το σχολείο ή τις πλάκες στους δασκάλους. Σήμερα όμως τα παιδιά με το παραμικρό είναι αλήτες. Τα σημερινά παιδιά που είναι, από τότε που γεννήθηκαν, κλεισμένα σε 4 τοίχους και καταδικασμένα σε αιώνιο διάβασμα και άρα με τεράστια αποθέματα ενέργειας, αν κάνουν ένα γκράφιτι είναι τσόγλανοι. Άσε η παιδεία που μας έδωσαν κολλημένοι στην τηλεόραση, και μετά γιατί οι νέοι δεν διαβάζουν βιβλία.

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω, είμαι σίγουρος ότι στο μυαλό του καθενός ήρθαν τα πράγματα που του σπάνε χρόνια τα νεύρα και ας μην είναι στη λίστα. Απλά θα ξαναπώ ότι ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Και θα προσθέσω ότι δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον όχι από εμάς τους συν πλην 30 -τους οποίους και εκπροσωπώ ως αδικημένους στο post. Γιατί αν ήταν να τον αλλάζαμε εμείς δεν θα καθόμασταν να σχολιάζουμε ότι "τα μαλακισμένα σήμερα στο σχολείο θέλουν και κινητό, εμείς είχαμε ρε φίλε;". Όχι ηλίθιε, κινητό δεν είχες, αλλά όχι από λακωνικότητα, επειδή δεν υπήρχε. Εσύ είχες walkman.

Προυστ από δω

Η καλή μου φίλη synas με προσκάλεσε σε άλλο ένα blogοπαίχνιδο που έγινε της μόδας τελευταίως. Και μου υποσχέθηκε ότι αν το κάνω θα με κοκκινίσει! Προς το παρόν έχω κοκκινίσει από μόνος μου που δεν το έχω κάνει τόσο καιρό και δεν θα επικαλεστώ και πάλι τα προβλήματα που είχα με το internet, αφού σε αυτά τα θέματα είμαι πάντα αργόστροφος. Για να καταλάβεις ακόμα χρωστάω ιστορία με λέξεις στον diastimata.

Πριν όμως ξεκινήσω θα ήθελα να πω δυο πράγματα. Είμαι κατά των τηλεγραφικών απαντήσεων. Η κάθε ερώτηση θα μπορούσε να είναι ένα κείμενο από μόνη της και, τελικά, μάλλον μόνο έτσι έχει νόημα. Συνήθως εκνευρίζομαι όταν διαβάζω συνεντεύξεις διάσημων τέτοιου τύπου. Πιστεύω ότι αυτά αλλάζουν από μέρα σε μέρα και σε καμία περίπτωση δεν σκιαγραφούν το χαρακτήρα κανενός, και απορώ πως ένας άνθρωπος μπορεί να δεχτεί να εκτεθεί τόσο. Αυτά για τους διάσημους. Τώρα στα δικά μας, που, όπως να το κάνεις μεταξύ μας είμαστε, πάλι δεν είναι η καλύτερή μου, αλλά δεν έχω και τόσο πρόβλημα. Απλά να ξέρει όποιος το διαβάσει ότι γράφτηκε με τη διάθεση της στιγμής και μέχρι να έρθει το πρώτο comment μπορεί να έχουν αλλάξει τα μισά.


Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να κοιτάζω πίσω και να βλέπω ότι δεν άφησα στιγμή να πάει χαμένη. Δεν έχει σημασία αν πήγαν καλά ή όχι τα πράγματα, το θέμα είναι να θυμάσαι την ψυχοσύνθεση της στιγμής που σε έκανε να πάρεις αυτή την απόφαση κι ας κλαις μετά. Άμα θυμάσαι πως σκεφτόσουν έχεις και μία αίσθηση ικανοποίησης, σου μένει και το αρχικό καλό συναίσθημα. Και συνήθως θυμάμαι. Και αυτό είναι άλλη μια ευτυχία. Να συνεχίσω να θυμάμαι πως αισθανόμουν σε κάθε περίπτωση.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Συνήθως τίποτα. Απλά σηκώνομαι.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Στο τελευταίο αστείο που είπα προσπαθώντας να κάνω τους άλλους να γελάσουν. Συνήθως διασκεδάζω μόνο τον εαυτό μου και εκνευρίζω τους γύρω (εγώ και ο Τσάντλερ) αλλά who cares;

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η αστάθεια, η κυκλοθυμικότητα, και το ζουζούνισμα.

Το βασικό ελάττωμά σας;
Πολλά. Ανασφαλής, απειθάρχητος, νευρικός, επιρρεπής στις καταχρήσεις... Και άλλα που μου διαφεύγουν. Αλλά τα αγαπάω όλα.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που διορθώνονται και σε αυτά που δεν διορθώνονται. Σε αυτά που γίνονται από άγνοια.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με το Don Corleone.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο Don Corleone.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Corleone, Sicily.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Tom Robbins και ο Νίκος Δήμου. Τουλάχιστον μόνο από αυτούς έχω διαβάσει αρκετά πράγματα. Τώρα να γράψω ότι μου αρέσει ο Κάφκα και να έρθεις σπίτι μου και να βρεις μόνο ένα βιβλίο, είναι ωραίο πράγμα αυτό;

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Τη συμβουλή που έδινε ο Αϊνστάιν στους νέους επιστήμονες. Να σκέφτεστε διαφορετικά από τους άλλους. Και αυτό που έλεγε ο Don Corleone για τον εαυτό του. Αρνήθηκα να γίνω μαριονέτα κανενός. Και κυρίως να μην ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος. Ούτε ένας...

... και σε μια γυναίκα;
Τη μη γκρίνια.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Θάνος Μικρούτσικος. Και ο Σταμάτης Κραουνάκης, αλλά αυτός πιο πολύ σαν άνθρωπος.

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Τώρα συγνώμη, είναι ερώτηση αυτή; Ποιος μπορεί να σφυρίξει κάνοντας ντους; Αν, τέλος πάντων, εννοεί "τραγουδάτε", συνήθως αυτό που άκουσα τελευταίο πριν μπω. Όταν τραγουδάω, γιατί είμαι και φάλτσος. Αλλά απίστευτα πολύ.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
"Ο Ζήνωνας και η χελώνα" του Nicholas Fearn. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά ήταν το πρώτο βιβλίο φιλοσοφίας που διάβασα και από τότε έχει αλλάξει αρκετά η ζωή μου.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Τα ίδια θα λέμε; "The Godfather".

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Τουλούζ Λοτρέκ. Κυρίως για τη ζωή του και λιγότερο για τα έργα του. Δεν έχω και τόσο καλή σχέση με αυτού του είδους την τέχνη.

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κάποτε ήταν το μοβ και το μαύρο. Τώρα δεν έχω. Εκτός αν μιλάμε για συγκεκριμένα πράγματα, όπως ας πούμε το αγαπημένο χρώμα για αυτοκίνητο (κόκκινο, μαύρο) κλπ.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την αποτυχία μου. Την αγαπάω πολύ την καταστροφή μου, με έμαθε πολλά πράγματα για μένα και για τους άλλους. Νομίζω ότι ίσως και να μην την άλλαζα, αλλά δεν λέω και μεγάλη κουβέντα.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Μπύρες και ουίσκι. Από μπύρες πολλές, από ουίσκι το Glenfiddich 18yo.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όσα δεν μου επέτρεψα να κάνω από ανόητα κολλήματα. Ποτέ ξανά.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την κακομοιριά και το κουτσομπολιό.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Χα, καλό. Λες και όλη μέρα δεν κάνω άλλη δουλειά παρά να γράφω. Πολλά πράγματα μου αρέσουν αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Διάβασμα, θέατρο, μπιλιάρδο, blogging, μπαρότσαρκες κλπ...

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Το να κοιτάξω πίσω και να μην είμαι ικανοποιημένος.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Μάλλον όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν κάνω τέτοια συνήθως αλλά ένα που μου έρχεται στο μυαλό τώρα είναι το "πετυχαίνεις μηδέν βολές από αυτές που δεν βάρεσες"

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μεγάλος και γρήγορα. Δεν μπορώ τον πόνο.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Καλά, έχεις καταπληκτικό blog, σε διαβάζω πάντα".

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Είμαι πολύ μπερδεμένος!


Αυτά! Τώρα που το ξαναδιαβάζω, βλέπω ότι δεν είπα και πολλά καινούρια πράγματα. Τα περισσότερα τα ξέρατε ήδη.

Τις ει χωρίς αλτ, ούτε control

Έγινε λοιπόν και αυτό. Περί του πάρτι ο λόγος. Και βεβαίως πήγαμε. Και περάσαμε καλά.

Με πιάνει ένα τρελό κέφι σε κάθε μάζωξη των bloggers. Το τι κούραση είχα εκείνη την ημέρα δεν περιγράφεται. Αλλά σιγά που δεν θα πήγαινα. Και άρχισαν τα ωραία! Ποια ωραία; Τα "ποιος είσαι εσύ". Τελικά είμαστε χωριό. Έχεις πάει ποτέ σε χωριό και να μη σε ρωτήσουν "τίνος είσ' ησύ"; Έτσι και στο bloggοχωριό αρχίσαμε να ψαχνόμαστε, μόνο που εδώ δεν ήταν εκνευριστικά. Και οι διάλογοι είχαν τους εξής τύπους:

"Γεια ποιος είσαι;"
"Είμαι ο τάδε!"
"Α, τι καλά και εγώ ο τάδε!"
"Α, πόσο χάρηκα! Να τα πούμε πάλι!"
"Ναι, ναι, οπωσδήποτε!"

Αυτή ήταν μία συζήτηση η οποία σπανίως είχε συνέχεια. Γενικώς, μία μάζωξη bloggers τη φανταζόμουν κάπως έτσι, να είμαστε όρθιοι δηλαδή ώστε να μπορούμε εύκολα να πηγαίνουμε από τον έναν στον άλλο, αλλά τελικά πάλι λίγο κόσμο γνώρισα ουσιαστικά. Για την ακρίβεια δεν γνώρισα κανέναν ουσιαστικά, μόνο μίλησα αρκετά με εκείνους που ήδη ήξερα. Κάτι είναι και αυτό. Και από αυτό προκύπτει ο δεύτερος τύπος συζήτησης:

"Γεια, τι κάνεις; Με θυμάσαι;"
"Φυσικά, καλά είσαι;"
Μπούρου, μπούρου...

Εδώ ήταν το πιο ωραίο μέρος. Κάποιους ανθρώπους πλέον ψάχνω να τους βρω και θέλω να τους βλέπω. Το ακόμα πιο καλό όμως είναι να διευρύνεται συνεχώς ο κύκλος. Και επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως έχουμε τον τρίτο τύπο διαλόγου:

"Εσύ είπαμε είσαι..."
"Να σου πω, άμα με ξαναρωτήσεις θα σε δαγκώσω!"

Είχε δίκιο. Ήταν ή η τρίτη ή η τέταρτη φορά. Το ότι είχε μαζέψει τα μαλλιά της δεν μου δίνει κανένα άλλοθι, αφού, ακόμα και όταν τα άφησε, πάλι δεν τη θυμόμουν. Παρότι απάντησα "α, ναι βρε, σόρυ" μετά πήγα παραπέρα και ρώτησα. Ευτυχώς μου είπαν, οπότε έφυγα με όλο μου το κρέας στη θέση του. Έτσι, και με βάση πάντα την επανάληψη, ακολούθησε άλλος ένας ευτράπελος διάλογος:

"Εσύ ποια είσαι;"
"Η γκαρσόνα ηλίθιε, δεν βλέπεις που κουβαλάω ποτήρια;"

Ας κάνω μία παράκαμψη εδώ, ασχέτως αν είχε δίκιο ή όχι. Γενικώς το σέρβις ήταν απαράδεκτο. Είχα πολλά χρόνια να τσακωθώ για να πάρω τα ρέστα μου. Είχα πολλά χρόνια να ρωτήσω γιατί τη μια φορά το ποτό κάνει 8€ και την άλλη 10€. Είχα πολλά χρόνια να περιμένω τόση ώρα και για τα δύο (ποτό και ρέστα). Αλλά είχα και πολλά χρόνια να πάω σε μαγαζί τύπου MERCEDES. Μάλλον καλά έκανα. Άκου μόνο MILLER. Μπλιαχ!

Ήξερα ότι το μαγαζί είχε δύο χώρους με τον ένα πιο χαλαρό από τον άλλο, αλλά μπαίνοντας δεν είδα κάτι. Κάποια στιγμή, ψάχνοντας για τουαλέτα, τον βρήκα οπότε γυρνώντας λέω στο sofi-kουλίνι μου περιχαρής και κλείνω με τους διαλόγους:

"Βρήκα το chill out room!"
"Για μια στιγμή σκέφτηκα, ωχ αυτόν τον ξέρω, μετά κατάλαβα τι είπες!"

Και όντως, θα ήταν ένα πολύ καλό nick για blogger!

Because the night belongs to bloggers!

Σεξουαλικότης, πάντων αίτια

Θα προσπαθήσω σε αυτό το κείμενο να περιγράψω τη γνώμη μου για τον άνθρωπο και τη συμπεριφορά του. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για επιστημονικό κείμενο, μιας και δεν ασκώ καμία επιστήμη. Ο μόνος λόγος που πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί από κάποιον είναι ότι, η παρατήρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και η ανάλυση των αιτιών που οδηγούν σ' αυτήν, είναι μια ασχολία με την οποία καταπιάνομαι εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή η ασχολία με οδήγησε κατά καιρούς να διαβάσω κάποια -λίγα- πράγματα από φιλοσοφία και ψυχολογία, αλλά δεν έχω διαβάσει τίποτα σχετικό με ότι πρόκειται να γράψω. Ίσως και να μην ήθελα -για να μην επηρεαστώ; για να είναι πρωτογενές αυτό που θα γράψω; για να πιστεύω ότι το ανακάλυψα; δεν ξέρω. Πάντως είναι σίγουρα και μια προσπάθεια να ταξινομήσω τις σκέψεις μου πάνω σε ένα θέμα που με βασανίζει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι μας θεωρώ πολύ τυχερούς. Μέσα στο άπειρο του σύμπαντος έτυχε να υπάρξουμε σε ένα μέρος με συνθήκες κατάλληλες για επιβίωση -σωστή και πρέπουσα απόσταση από τον ήλιο, κατάλληλα στοιχεία σύνθεσης εδάφους και αέρος και πολλά άλλα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν έτυχε ποτέ να "συναντηθούμε" με κάποιον άλλο πλανήτη, κομήτη, αστεροειδή κλπ. Για αυτό και μόνο θα πρέπει να αισθανόμαστε ευγνώμονες.

Πολύ φυσικά λοιπόν, ένα τέτοιο μέρος εποικίστηκε, αρχικώς με πολύ μικρές μορφές ζωής και στη συνέχεια με πιο εξελιγμένες. Μέχρι που ένα είδος αποφάσισε, με συνοπτικές και καθόλου δημοκρατικές διαδικασίες, να κυριαρχήσει πάνω σε όλα τα άλλα. Ο άνθρωπος, παρόλα τα βήματα που έκανε μέχρι σήμερα, δεν πρέπει να ξεχνάει πως είναι ένα ον με έμφυτα ένστικτα κοινά σε όλα τα υπόλοιπα όντα, όπως της αναπαραγωγής και της επιβίωσης. Ακόμα και η κατηγοριοποίησή του δεν διαφέρει, είναι θηλαστικό. Τότε, τι ήταν εκείνο που τον έκανε να ξεχωρίσει;

Η γνώμη μου είναι πως η μόνη διαφορά μας με τα υπόλοιπα ζώα είναι στην αναπαραγωγή. Ο άνθρωπος ένιωθε απόλαυση με τη διαδικασία. Κάτι το οποίο λογικά είχε να κάνει με τον εγκέφαλό του. Αυτό και μόνο είναι υπεύθυνο για την μέχρι τώρα εξέλιξή μας. Και ο μηχανισμός πιστεύω ότι λειτούργησε ως εξής:

Σε όλα τα ζώα το θηλυκό ψάχνει να βρει το δυνατό αρσενικό για να ζευγαρώσει. Μόνο που, λόγω μη απόλαυσης, αυτό γίνεται σε κάποιες συγκεκριμένες περιόδους του χρόνου και για αναπαραγωγή και μόνο. Άρα, ένα αρσενικό, αρκεί, τη δεδομένη χρονική στιγμή, να κερδίσει μερικές μάχες που θα τον κάνουν τον "τυχερό" της εποχής. Οι άνθρωποι όμως, που ο εγκέφαλός τους τους επέβαλε πιο συχνές συνευρέσεις λόγω απόλαυσης, άρχισαν να εφευρίσκουν διάφορους τρόπους για να γίνουν πιο αρεστοί στο θηλυκό, πέραν της σωματικής δύναμης. Πλούτος και εξουσία συντροφεύουν την ανθρωπότητα από τα πρώτα της βήματα.

Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η άποψη ευσταθεί για τους πρώιμους ανθρώπους, αλλά, από όταν υπάρχει καταγεγραμμένη ιστορία και μετά, ο άνθρωπος βρισκόταν σε μία διαρκή αναζήτηση εξουσίας και κανείς δεν διαφωνεί ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακό. Οπότε οι δυνατοί είχαν εξασφαλισμένη την συχνή τους απόλαυση. Τι γίνεται όμως με τους πιο αδύναμους;

Στους αδύναμους αυτού του πλανήτη οφείλεται όλη η εξέλιξη. Αυτοί ήταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους. Μη μπορώντας ένας άνθρωπος να νικήσει με σωματική δύναμη, αναγκαστικά θα στρεφόταν προς την παρατήρηση, την μητέρα των επιστημών. Και ένας όχι και τόσο δυνατός αλλά ούτε και τέρας ευφυίας θα προσπαθούσε να γοητεύσει με την τέχνη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κάθε αρσενικός προσπαθούσε να έχει κάτι ώστε να κάνει ένα θηλυκό να τον κοιτάξει. Λογικά αυτός ήταν και ο λόγος και ο τρόπος που εξελίχθηκαν και οι πρώιμοι άνθρωποι.

Βγαίνοντας όμως, ο ανθρώπινος εγκέφαλος από την βαρετή διαδικασία γέννηση, επιβίωση, αναπαραγωγή, θάνατος απέκτησε αυτό που ο Φρόιντ περιέγραψε ως υποσυνείδητο και συνειδητό. Και αυτό συνέβη διότι πλέον, δεν του αρκούσε να μάθει πως θα επιβιώνει και τι θα τρώει που να μη τον βλάπτει, αλλά κυρίως, πως θα συμπεριφέρεται. Και αυτά τα δύο είναι που πολλές φορές αποπροσανατολίζουν έναν άνθρωπο από τον βασικό ασυνείδητο στόχο του, την ικανοποίηση της σεξουαλικότητάς του. Έτσι έχουμε περιπτώσεις ανθρώπων που χάνονται μέσα στην αναζήτησή τους με αποτελέσματα είτε λαμπρών επιστημόνων, είτε παλαβών τύπου Χίτλερ.

Όσο για τις γυναίκες που, λόγω κατασκευής, έχουν τον παθητικό ρόλο στην υπόθεση, η ζωή τους ήταν πάντα κατά πολύ ευκολότερη. Τους αρκούσε να ήταν όμορφες και εντυπωσιακές και είχαν εξασφαλισμένη την ικανοποίησή τους. Ένα καλοφτιαγμένο και περιποιημένο θηλυκό είναι αρεστό ακόμα και χωρίς κανένα άλλο πλεονέκτημα, άρα έχει και λιγότερα πράγματα να το απασχολούν. Ο συνδυασμός αυτός με την κατώτερη σωματική του δύναμη έφεραν και την εκμετάλλευση από το δυνατότερο και πιο πολυπράγμων αρσενικό. Οι γυναίκες όμως είναι σαφώς ανώτερες από τα άντρες. Πρώτον βάζουν τα αρσενικά να σφάζονται και να κάνουν όλη τη βρομοδουλειά για κάτι το οποίο θα ευχαριστηθούν αμφότεροι. Δεύτερον, παρότι ποτέ δεν φαίνονταν, είχαν πολύ συχνά τον τελευταίο λόγο στις διάφορες υποθέσεις με την ακατανίκητη πειθώ τους. Και τρίτον και σημαντικότερον, δεν έκαναν την επανάστασή τους παρά μόνο όταν ήταν σίγουρες ότι δεν επιβαρυνθούν με σωματική εργασία αφού η τεχνολογία είχε προχωρήσει αρκετά.

Ίδιος πιστεύω ότι είναι και ο λόγος μιας άλλης, μοναδικής για τα έμβια όντα, ιδιότητας του ανθρώπου, της θρησκευτικότητας. Η ιδιαιτερότητα αυτή του εγκεφάλου μας προκαλεί πιθανόν και κάποιες ασυνείδητες ενοχές. Γιαυτό και οι θεότητες της κάθε περιόδου είχαν άμεση σχέση με την εξέλιξη της σεξουαλικότητας. Η θεοποίηση των καιρικών φαινομένων είναι ο φόβος της τιμωρίας για αυτή την τροπή μας -τα άλλα ζώα απλώς κρύβονταν μέχρι να περάσει η καταιγίδα. Το δωδεκάθεο, με όλες τις "αρπαχτές" των θεών, περιείχε μια εξιλέωση -να και αυτοί το ίδιο κάνουν. Οι μοντέρνες θρησκείες, που πολέμησαν το σεξ όσο καμία παλιότερη, ήρθαν σαν αντιστάθμισμα σε καιρούς έξαρσης. Και, αν μη τι άλλο, συμφωνούν με την άποψή μου -τι άλλο είναι το μήλο της γνώσης του καλού και του κακού και γιατί μετά οι πρωτόπλαστοι θέλησαν να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα;

Αν δεχτούμε την άποψή μου ως σωστή, πιστεύω ότι απαντάται αυτόματα και ένα άλλο μεγάλο ερώτημα της ανθρωπότητας, το αν υπάρχει απόλυτη ευτυχία ή όχι. Και η απάντηση είναι σαφώς όχι. Η ιδιαιτερότητα του εγκεφάλου μας που μας επέτρεψε αφενός την πλήρη κυριαρχία μας στην γη και αφετέρου το μην αποτελούμε πλέον κρίκο της τροφικής αλυσίδας, είναι απόλυτα υπεύθυνη και για την αναζήτηση της ευτυχίας. Δεν νομίζω ότι κανένα ζώο είναι δυστυχισμένο, και αυτό συμβαίνει γιατί ζει κοντά στη φύση για την οποία πλάστηκε. Εμείς όμως, όπως και να το κάνουμε, έχουμε ξεφύγει πλήρως από την φύση και είμαστε αναγκασμένοι να αναζητούμε μια ουτοπία που λέγεται ευτυχία, για την οποία ο καθένας δίνει διάφορους ορισμούς.

Απαντάται ακόμα και το γιατί οι γυναίκες είναι ανώτερες από τους άντρες. Και οι δύο οργανισμοί γνωρίζουν τα όριά τους. Το αρσενικό, σε αντίθεση με το θηλυκό, έχει την ασφάλεια ότι μπορεί να διαιωνίσει το είδος του ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία. Αυτή η διαφορά κάνει το θηλυκό να έρχεται πολύ πιο κοντά στη φύση του και να μην του δίνει χρόνο για πολλά πολλά. Το βιολογικό ρολόι που τους επιβάλει να τεκνοποιήσουν νωρίς, λειτουργεί σαν βαρίδι που δεν τις αφήνει να αποκοπούν από τη φύση τους σε τέτοιο βαθμό σαν των αντρών.

Με βάση όλα τα παραπάνω ερμήνευα ανέκαθεν την συμπεριφορά των ανθρώπων, ακόμα και των παιδιών. Ένα παιδί, με μυαλό εντελώς άδειο από κώδικες συμπεριφοράς, είναι πολύ πιο κοντά στη φύση του. Και η φύση του του επιβάλει να προετοιμάζεται για την αναπαραγωγή του.

Ίσως να τα έγραψα αρκετά χοντροκομμένα (ίσως και να μην χρειάζεται καν το ίσως) αλλά θεωρώ τη σεξουαλικότητα του ανθρώπου υπεύθυνη για οτιδήποτε. Από το πως γελάει, το πως φέρεται, για τα χόμπι του, την διασκέδασή του, τα επιτεύγματά του, για το πως κουνάει το χέρι του, πως πίνει τον καφέ του και διαβάζει την εφημερίδα του, ακόμα και για την άρνησή της (ναι, πιστεύω πως όλες εκείνες οι θεούσες θείτσες που αντιδρούν σαν να τις τσίμπησε μέλισσα μόλις ακούσουν το οτιδήποτε σεξουαλικού περιεχομένου εκφράζουν και αυτές με τον τρόπο τους τη σεξουαλικότητά τους). Σίγουρα δεν κατάφερα να γράψω όλα όσα έχω σκεφτεί και έγραψα ελάχιστα παραδείγματα. Ελπίζω να επανέλθω.

7 σημερινά θανάσιμα αμαρτήματα

Όλοι γνωρίζουμε τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που μας διδάσκει η εκκλησία. Ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε ποια είναι αυτά, σίγουρα γνωρίζουμε ότι είναι 7. Σας τα θυμίζω λοιπόν για να τα έχετε πρόσφατα:

1. Λαιμαργία
2. Λαγνεία
3. Οκνηρία
4. Οργή
5. Φθόνος
6. Αλαζονεία
7. Απληστία

Πριν μια εβδομάδα ο γνωστός και μη εξαιρετέος pitsirikos έγραψε ένα κείμενο στο οποίο ανέλυε γιατί είναι θανάσιμα και πως να υποπέσουμε λίγο παραπάνω -μάλλον παραμέσα αφού είναι υποπέσουμε και όχι υποανέβουμε- σε αυτά. Εγώ με τη σειρά μου θα γράψω τα 7 σύγχρονα θανάσιμα αμαρτήματα, με βάση τι θεωρώ ότι ταλαιπωρεί την κοινωνία σήμερα.

1. Ανορεξία: Ακόμα και η Παπαρίζου (λέει ότι) αποφάσισε να χαλάσει τη σιλουέτα της για να αποφύγουν τα κοριτσάκια το σύνδρομο anorexia nervosa. Και γενικώς έχουμε δει πλέον πολλές καμπάνιες που προωθούν τις καμπύλες και τα πιασίματα, προκειμένου να ανοίξουν το στόμα τους όλα εκείνα τα ανορεξικά 16χρονα που το όνειρό τους είναι να βρίσκουν νούμερα στα βαφτιστικά.

2. Α-σεξουαλικότητα: Όλες οι γυναίκες ωρύονται ότι οι άντρες δεν τους την πέφτουν και γενικώς δεν πηδάνε. Όλοι οι άντρες παραπονιούνται ότι οι γυναίκες δεν τους κάθονται. Σε λίγο δεν θα γεννιούνται παιδιά και τα νεύρα μας θα είναι χειρότερα από κοκορέτσι. Make love, nothing else.

3. Υπερεργασία: Αμάρτημα που σχετίζεται άμεσα με το από πάνω, αλλά και για το οποίο ευθύνονται οι τεράστιες καταναλωτικές μας ανάγκες. Παρότι ο Όσκαρ ο Άγριος μας έχει προειδοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια ότι "η δουλειά είναι για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν", εμείς επιμένουμε να εργαζόμαστε ακατάπαυστα. Που καιρός για λαγνεία μετά... Η ΓΣΕΕ πρέπει επειγόντως να πετύχει το 7ωρο (εβδομαδιαίως).

4. Μαλθακότης: Ποια οργή; Μόνο οι φίλαθλοι έχουν πλέον λίγη οργή και αυτοί έχουν καταφέρει να σκοτώσουν μόνο έναν τα τελευταία, και εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια. Όσοι υποπίπτουν στο θανάσιμο αυτό αμάρτημα είναι καταδικασμένοι να πληρώνουν τα πάντα, να δουλεύουν συνέχεια, να μην πηδάνε ούτε τη χούφτα τους και γενικώς, αλυσιδωτά, να πέφτουν σε όλα τα άλλα σύγχρονα αμαρτήματα.

5. Αδιαφορία: Τελευταία ακούω συνέχεια την ατάκα "αυτά είναι για τους άλλους, που μπορούν, που ξέρουν τα κόλπα, που έχουν κύκλο, που είναι σε κυκλώματα" και διάφορα άλλα μίζερα. Ξύπνα Βασίλη! Θα πεθάνεις και δεν θα έχεις πάει ούτε μέχρι το Ξυλόκαστρο. Δεν πέφτεις στον φθόνο άμα δεις και λίγο παραέξω. Παραδειγματίσου.

6. Ηττοπάθεια: Περαιτέρω σχολιασμός καθίσταται περιττός. Αμάρτημα άμεσα σχετιζόμενο με το προηγούμενο, το οποίο με το προ προηγούμενο κλπ κλπ.

7. Ολιγάρκεια: Αμάρτημα το οποίο μετέτρεψε τη χώρα σε γκέτο δημοσίων υπαλλήλων. "Λίγα και καλά" είναι η ατάκα που ακούς πιο συχνά και από τον ήχο των κινητών. Η σιγουριά είναι εχθρός της προόδου.

+Μετανοείτε+

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά!

Μεγάλη Παρασκευή

Μελαγχολία. Τι ωραία. Είναι μια Μεγάλη Παρασκευή όπως πρέπει να είναι. Συννεφιασμένη και σκοτεινή. Η καμπάνα χτυπάει πένθιμα και ψιχαλίζει. Και ο Μελωδία, όπως κάθε χρόνο, παίζει τις μαυρίλες του.

Είσαι μικρός και δεν χωράς
τον αναστέναγμό μου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα απολαμβάνω πολύ να ακούω Μελωδία και ειδικά τον Ιωάννου ή τον Θωμαΐδη. Έχω ξαναγράψει για αυτό και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά σήμερα είναι κάτι ξεχωριστό. Από χθες το απόγευμα το πρόγραμμα έχει γίνει πένθιμο και παίζει μόνο μελαγχολικά τραγούδια, χωρίς καθόλου διαφημίσεις.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο μου το γάλα

Μέχρι και το σήμα, εκείνη η υπέροχη σύνθεση του Μικρούτσικου, έχει αλλάξει και έχει γίνει πένθιμο. (Ελπίζω να μην τους πειράζει που τους το έκλεψα.) Και εγώ, εξαντλημένος από την νηστεία, κάθομαι και προσπαθώ να συνέλθω από διάφορα που με τρώνε.

Δε ρώτησες τόσο καιρό για μένα
πως πέρασα τρελή στην ξενιτιά

Χθες δεν πήγα εκκλησία. Είναι η μοναδική μέρα του χρόνου που θέλω να πηγαίνω αλλά χθες δεν μου έκατσε. Σήμερον κρεμάται επί ξύλου / ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας / στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται / ο των αγγέλων βασιλεύς. Είναι πολύ ωραία στιγμή...

Χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες θα σε σταυρώσουν

Θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, ήμουν Μεγάλη Πέμπτη βραδάκι στο αυτοκίνητο και έκανα βόλτες μόνος στα Τουρκοβούνια. Και ο Μελωδία έπαιζε μια ηχογράφηση του Μάνου Κατράκη ο οποίος διάβαζε Λόρκα. Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Τι δυνατό συναίσθημα.

Όχι ότι είπα και τίποτα τόση ώρα που γράφω. Δεν μπόρεσα αλλά δεν ήθελα κιόλας. Απλώς έγραφα σκέψεις και αναμνήσεις ακούγοντας μουσική. Αν διαβάζοντάς το καταλάβεις κάτι ίσως να είναι αυτό που ήθελα να πω.

Καλή ανάσταση!!!

Χρόνια πολλά blogάκι μου!

Σήμερα γίνεσαι ενός έτους!

Πολύ σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

Πολύ σε αγαπάω!

Δεν ήμουν πάντα πολύ σωστός μαζί σου αλλά σε κράτησα.
Δεν σου έγραφα ένα post την εβδομάδα όπως σου υποσχέθηκα στην αρχή -θα έπρεπε να είχα 52 και μαζί με αυτό έχω 50- αλλά δεν τα πήγα και άσχημα. Στο κάτω κάτω πρέπει να το απολαμβάνεις κιόλας...

Πολύ ευχαριστώ και όσους περάσατε από εδώ. Τρελή χαρά κάθε που βλέπω σχόλιο! Και χάρηκα πάρα πολύ που κάποιους σας γνώρισα και από κοντά. Μου έχετε λείψει ήδη, να το ξανακάνουμε σύντομα. Και με το καλό να γνωριστούμε και τους υπόλοιπους.

Έκανες μια δύσκολη χρονιά πολύ πιο όμορφη. Πάμε για άλλο ένα χρόνο και βλέπουμε...

Πάρε έλα εσύ

Με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη και φέτος η μεγάλη παρέλαση κατασπατάλησης εθνικού πλούτου. Με αφορμή κάποια διαστρεβλωμένα και όπως-μας-γουστάρει-τοποθετημένα γεγονότα, αλλά και σε συνδυασμό με μια μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, σύσσωμη η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία του τόπου μας χαιρέτησε την χθεσινοβραδινή μας τεσσάρα.

Πρώτα, λόγο επικαιρότητας, παρέλασαν τα λεφτά των εκπαιδευτικών και των φοιτητών. Είναι τα χαμένα λεφτά με τα οποία θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε πολύ καλή παιδεία. Ακολούθησαν τα λεφτά της υγείας και κοινωνικής περίθαλψης. Τα τιμημένα λεφτά των δημόσιων νοσοκομείων που βρωμούν και ζέχνουν και των ράντζων στους διαδρόμους. Μαζί τους χαιρέτησαν τον πρόεδρο της δημοκρατίας και τα λεφτά των υπερσύγχρονων νοσοκομειακών μονάδων που παραμένουν κλειστές.

Η μεγάλη γιορτή του έθνους συνεχίστηκε με τα χρήματα των συνταξιούχων των 300 ευρώ. Περήφανα τοποθετημένα και αυτά, πέρασαν για να δώσουν τη θέση τους στα χρήματα γενικώς των φορολογούμενων πολιτών και να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης στο πλήθος που επευφημούσε.

Το show έκλεισε, ως συνήθως, με 5-6 από τους δεκάδες χιλιάδες έξυπνους που απολαμβάνουν σύνταξη αναπήρου πολέμου. Όσοι από αυτούς βρέθηκαν εκεί όντως πρέπει να έχουν πολεμήσει, οι υπόλοιποι τους παρακολούθησαν από την τηλεόραση χλευάζοντας που αναγκάστηκαν να μείνουν ανάπηροι για να πάρουν την αντίστοιχη σύνταξη. Αυτοί χρειάστηκαν μόνο έναν γνωστό.

Κατά τη δάρκεια της παρέλασης στον Αττικό ουρανό πετούσαν σε σχηματισμό δελτία του Πάμε Στοίχημα και του Κίνο. Είναι οι μοναδικές ελπίδες που δίνουν ανάταση στην ψυχή του Ελλήνα και που κάνουν τον ΟΠΑΠ την πιο κερδοφόρα ελληνική επιχείρηση.

Στο τέλος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχάρη τους διοργανωτές για την άψογη παράσταση διακωμώδησης φορολογουμένων και κυρίως για την συνεχή προσπάθειά τους να κρατούν την Ελλάδα στην πρώτη θέση στον κατάλογο των δαπανών για εξοπλισμούς. Συγχαρητήρια δέχτηκαν και από τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος εξέφρασε και την ελπίδα, του χρόνου να μπορεί επιτέλους και η εκκλησία να κάνει επίδειξη δύναμης και πλούτου όπως και το υπουργείο Επίθεσης και Εθνικισμού κάνει τόσα χρόνια.

Χρόνια πολλά Βαγγέλη μου!

Καημένα πόδια

Καημένα πόδια

Όλη τη μέρα όρθια
Να σηκώνετε το βάρος όλου του σώματος
Κλεισμένα μέσα σε υγρά στενά παπούτσια
Όχι πάντα αναπαυτικά και καλής ποιότητος
Τυλιγμένα σε υφάσματα
Σχεδόν ποτέ καλών υλικών

Καημένα πόδια

Σεις πρώτα αντιλαμβάνεστε την κούραση της ημέρας
Μα τρώτε και το πρώτο βρισίδι όταν βγάζουμε επιτέλους τα παπούτσια
Επειδή βρωμάτε
Λες και εσείς φταίτε που βρωμάτε
Σεις αναλαμβάνετε την εξυγίανση όλου του σώματος
-περπάτημα συστήνουν οι γιατροί-
και εσείς καταλήγετε άρρωστα, πληγιασμένα και με κάλους

Καημένα πόδια

Σεις θα αναγνωρίσετε την θερμοκρασία της θάλασσας
Για να απολαύσει το υπόλοιπο σώμα
Ή να την αποφύγει
Όχι όμως και εσείς
Εσείς πρέπει να δοκιμάσετε
Για το καλό των άλλων

Καημένα πόδια

Πάντα κρύα και απροστάτευτα
Τα πρώτα που εγκαταλείπετε τη μάχη με το γήρας
Το πρώτο σημάδι είστε της αδιαθεσίας
Το τελευταίο που επανέρχεται με την ανάρρωση

Καημένα πόδια

Ακόμα και εκείνη την ώρα του μπάνιου
Που όλο το κορμί ξεκουράζεται και ανασαίνει
Και καθαρίζει από τη σκόνη και των ιδρώτα όλης της μέρας
Εσείς, και θα πλυθείτε τελευταία
Ενώ σας βρίζουν που είστε τόσο μακριά
Και θα περάσει από πάνω σας όλη η βρωμιά του σώματος
Για να καθαριστείτε

Καημένα πόδια

Στα δύσκολα

Στο προηγούμενο post η θεά Aphrodite μου έβαλε δύσκολα. Δείτε σχόλιο:

Σηκώνω και εγώ το γάντι και απαντώ, εντάξει λοιπόν, αφού έτσι το θέλεις να γίνει. Ελπίζω να βγει καλό.

Ψωμάκι μου! Δεν μπορώ να βρω πιο γλυκιά λέξη για να σε πω. Είσαι ένα κάτασπρο, μαλακό και αφράτο ψωμάκι. Ζεστό και ευωδιαστό. Είσαι το μόνο πράγμα που δίνει άρωμα και γεύση στην ζωή μου. Είσαι το φραντζολάκι μου! Και εγώ το δικό σου φραντζολάκι. Από τότε που σε γνώρισα και είμαστε μαζί, είμαστε σαν δύο ψωμάκια που βγαίνουν από το φούρνο και είναι κολλημένα το ένα με το άλλο. Και τίποτα δεν μπορεί να τα χωρίσει!

Μόνο όταν δεν είσαι καλά δεν είσαι ψωμάκι. Όταν είσαι στεναχωρημένη και δακρύζεις γίνεσαι ένα μικρούλι σουσαμάκι. Και τότε θέλω να σε πιάσω με την άκρη του δαχτύλου μου και να σε βάλω στο στόμα μου να σου περάσουν όλα. Και να ξαναγίνεις το ψωμάκι μου. Γιατί αλλιώς θα γίνω και εγώ σουσαμάκι και τότε θα μας φάει και τους δύο κανένα άλλο στόμα. Να το ξέρεις, άμα δεν είμαστε κολλημένοι ο ένας στον άλλο, εγώ δεν είμαι καλά!

Σου άρεσε; Εσένα sofi-kουλίνι μου; 156 λέξεις ζυμαροαγάπης. Εμένα ποιος θα με κεράσει καφέ;